Μα να μην υπάρχει ισοπαλία στο μπάσκετ; Να μην μπορούν να μοιραστούν δύο το τρόπαιο και να πρέπει να φύγει κάποιος στεναχωρημένος από το παρκέ έπειτα από τέτοια λυσσαλέα μάχη αυταπάρνησης και τέτοιο μπασκετικό έπος, τέτοια τακτική που ο Κασπάροφ και ο Καρπόφ θα έσκιζαν σήμερα τα πτυχία τους;
Όσοι έζησαν διά ζώσης ή από τηλεοράσεως αυτή την παράσταση, θα τη θυμούνται για πάντα. Γιατί ζήσαμε τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία των τελικών, όπως στην Κωνσταντινούπολη. Κι όπως ξανά εδώ στο Βερολίνο, επτά χρόνια πίσω, όταν τότε όμως έμεινε ανολοκλήρωτη. Δικαίως. Όπως και τώρα δικαίως το σήκωσε η ΤΣΣΚΑ. Στο κρίσιμο παιχνίδι ήταν καλύτερη, ήταν πιο ουσιαστική, και για ένα 20λεπτο έμοιαζε με μια άλλη ομάδα που είχε εμφανιστεί, κατά σύμπτωση, στο ίδιο γήπεδο το 2009. Τον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς, αλλά και του Ιτούδη.
Στο φάιναλ φορ των διαψεύσεων (των ηλιθίων) και των επιβεβαιώσεων (των μεγάλων Ελλήνων του μπάσκετ), μετά τον Μπουρούση και τον Σλούκα, ήταν η ώρα του Ιτούδη. Τι λέτε λοιπόν; Είναι ακόμα… μεταφραστής ή μήπως είναι ο άνθρωπος που μετά από το 2008 επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον την ΤΣΣΚΑ;
Όταν η ΤΣΣΚΑ γνώρισε πέρυσι το απόλυτο κάζο στη Μαδρίτη, ο Βατούτιν μας έλεγε στο ξενοδοχείο ότι ο Τεόντοσιτς δύσκολα θα έχει θέση στη νέα σεζόν. Ο Ιτούδης τον κράτησε, του έδωσε τα ηνία, του χάρισε ελευθερία και με τον κορυφαίο παίκτη της Ευρώπης δίπλα του, τον Νάντο Ντε Κολό έφτιαξε το κορυφαίο δίδυμο που μπορεί να έχει ένας προπονητής στα χέρια του. Το διαχειρίστηκε τέλεια. Μετέδωσε ηρεμία στην ταραγμένη ψυχολογικά ομάδα του, και έβαλε τις δικές του πινελιές ώστε να φτάσει στη γη της Επαγγελίας. Είχε 36 εκατομμύρια μπάτζετ; Ναι! Αλλά τις προηγούμενες σεζόν πόσα είχε και δεν έφτασε ποτέ να πετύχει τον στόχο της;
Τι έκανε ο Ιτούδης; Μοίρασε ρόλους! Έδωσε νέα, πρωτοφανή για την ΤΣΣΚΑ δεδομένα, στο παιχνίδι της. Ψάχνοντας πλεονέκτημα από το ξεκίνημα της επίθεσης, από transition κατάσταση, κι όχι από το κλασικό, κουραστικό 5 vs 5 βασισμένο στα μεγάλα ρώσικα κορμιά.
Ο Ιτούδης δεν αποδείχθηκε απλά ο καλύτερος μαθητής. Γιατί έδωσε και νέα, δική του κατεύθυνση στο παιχνίδι. Τι «έκλεψε» από την ομάδα που έκτιζε μαζί με τον Ζοτς; Τρία στοιχεία: 1) Το άριστο διάβασμα του παιχνιδιού. 2) Το spacing - στο οποίο κατανάλωναν ώρες σε κάθε προπόνηση σε σημείο εκνευριστικό - δηλαδή τις τέλειες αποστάσεις που οδήγησαν σε αυτό το ανεπανάληπτο πρώτο ημίχρονο. 3) Στα γκαρντ. Όπως τότε με Διαμαντίδη, Σπανούλη ή και με Γιασικεβίτσιους. Κι αν δεν έχεις ψηλούς να παίζουν πλάτη, δεν πειράζει. Δώσε τη μπάλα στους Ντε Κολό, Τεόντοσιτς και άσε τον αντίπαλο να κάνει τον σταυρό του!
Κι η Φενέρ; Για τούρκικη ομάδα έκανε υπέρβαση. Μέχρι πέρυσι ήταν 15 χρόνια απόντες από φάιναλ φορ, φέτος έφτασαν μια ανάσα απ' την πηγή, ούτε η Ρώμη, ούτε η Πόλη μπορούν να κτιστούν σε μια μέρα. Η Φενέρ ήταν πιο πλήρης, είχε περισσότερες λύσεις, αλλά στην περιφέρεια δεν είχε Τεόντοσιτς και Ντε Κολό. Κι ας οργίασε ο Ντίξον στην τελευταία περίοδο (που στα προηγούμενα 75 λεπτά του φάιναλ φορ ήταν άφαντος) κι ας ήταν πάλι καθοριστικός ο Σλούκας στα δύσκολα. Ο Μπογκντάνοβιτς ήταν αλλού, και αποδείχθηκε ότι χωρίς έναν Διαμαντίδη, Σπανούλη, Ντε Κολό, έναν μεγάλο δημιουργό δηλαδή, ο δρόμος για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας είναι πολύ πιο δύσβατος.
ΥΓ. Το 2014 στο Μιλάνο η ΤΣΣΚΑ έχασε έναν τελικό μέσα από τα χέρια της. Κυριολεκτικά! Όταν η μπάλα έφυγε ως εκ θαύματος από την αγκαλιά του Χριάπα. Η εξιλέωση άργησε δύο χρόνια…
ΥΓ2. Ο Ιτούδης δεν περπάτησε, αλλά έτρεξε στην αγκαλιά του Ομπράντοβιτς στο φινάλε. Γιατί όμως, ήταν έξαλλος ο Ζοτς; Για τη διαιτησία της παράτασης! Όπως το 2009 στην αντίστοιχη σκηνή με τον Μεσίνα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, άλλες φορές σαν φάρσα κι άλλες σαν τραγωδία… Και στο ίδιο καλάθι που εννιά χρόνια πριν ο Σισκάουσκας αστοχούσε, τώρα ο Χριάπα ευστοχούσε χαρίζοντας στην ΤΣΣΚΑ την παράταση και τη νίκη…
ΥΓ3. Σκορ ημιχρόνου στον τελικό 50-30. Με ολοκληρωτικό μπάσκετ της ΤΣΣΚΑ. Όπως τότε ο Παναθηναϊκός. Που είχε προηγηθεί 48-28… Οι συμπτώσεις είναι αμέτρητες. Το μόνο που δεν είναι σύμπτωση είναι τα πρόσωπα του τότε και του σήμερα. Οι άνθρωποι κάνουν τις ομαδάρες…
