Αυτό, που ζήσαμε πριν από λίγη ώρα, θα το θυμόμαστε πάρα πολλά χρόνια. Τα έχουμε ξαναπεί: το μπάσκετ είναι τρομερό, αλλά φέτος έχει “τρελαθεί”. Ολα μπορούν να γίνουν και το είδαμε και στη ματσάρα του αιώνα, στον τελικό της Φενέρ με την ΤΣΣΚΑ. Η ρωσική ομάδα προηγήθηκε στο πρώτο ημίχρονο με 20 πόντους διαφορά και άρχισαν να μπαίνουν τα στοιχήματα: θα την χάσει ή όχι αυτή την φορά την κούπα; Δυστυχώς η ίδια η ΤΣΣΚΑ μας είχε και μας έχει υποχρεώσει να σκεφτόμαστε έτσι για αυτήν. Προς όχι μεγάλη έκπληξη, δεν ήθελε και πολύ να την ξαναπατήσει. Ο Ομπράντοβιτς και η Φενέρ έκαναν την επική ανατροπή, αλλά την πάτησαν από εκεί, που δεν το περίμεναν. Από κει που ίσως δεν το περίμενε και η ίδια η ΤΣΣΚΑ. Λίγο πριν από το φινάλε ο Βίκτορ Χριάπα πετάχτηκε ως από μηχανής Θεός και έσωσε την ΤΣΚΚΑ, στέλνοντας το ματς στη παράταση. Στο τέλος κάτι παραπάνω από δίκαια σήκωσε την κούπα. Ναι, είναι ο αρχηγός και αυτός έπρεπε νομότυπα να την σηκώσει, αλλά το άξιζε γιατί ήταν εξαιρετικός χθες και έβαλε το πολύ μεγάλο καλάθι. Του το χρωστούσε ο Θεός θα λέγαμε υπό την έννοια ότι είχε γευτεί πολλές απογοητεύσεις με αυτή την ομάδα και πριν από δύο χρόνια από λάθος του είχε χάσει η ΤΣΣΚΑ την πρόκριση στον τελικό.
Την χθεσινή επιτυχία, όμως, θα την προσωποποιήσουμε και θα την μεταφέρουμε στον Δημήτρη Ιτούδη. Είναι απίστευτο αυτό, που κατάφερε ο Ελληνας προπονητής από όποια πλευρά και αν το δει κανεις. Κατ' αρχάς νίκησε τον μέντορά του, τον δάσκαλό του για μία ακόμη φορά (τον κέρδιζε και με την Μπάνβιτ). Το θέμα, όμως, είναι ότι τον νίκησε στο πλέον κομβικό παιχνίδι.
Από κει και πέρα έγινε ο δεύτερος Ελληνας κόουτς, που σηκώνει την Ευρωλίγκα. Είναι κάτι το τρομερό, υπό την έννοια ότι είναι χεντ κόουτς στο υψηλό επίπεδο, μόλις για τρίτο χρόνο. Ξεκίνησε από την Μπάνβιτ, έκανε το μεγάλο άλμα στην ΤΣΣΚΑ και μετά την περυσινή αποτυχημένη προσπάθεια, φέτος τα κατάφερε. Και οδήγησε στον παράδεισο μία ομάδα, που πήγαινε από αποτυχία σε αποτυχία.
Συν τοις άλλοις είναι μία ακόμη απόδειξη ότι ο Ελληνας προπονητής (γενικά) είναι ο κορυφαίος στην Ευρώπη. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά: η ελληνική σχολή είναι πολύ μπροστά, η δεύτερη απέχει αρκετά έως πολύ μακριά.
Βλέποντας τέλος τον Ιτούδη να σηκώνει την κούπα, πήγε το μυαλό μας στα χρόνια του Παναθηναϊκού, όταν ήταν ασίσταντ του Ομπράντοβιτς. Ειδικά τα πρώτα χρόνια η αμφισβήτηση από αρκετές πλευρές ήταν μεγάλη: “Είναι απλά ο μεταφραστής του Ομπράντοβιτς” έλεγαν πικρόχολα, όχι λίγοι.
Η ειρωνεία συνεχίστηκε όταν κάποια στιγμή βγήκε στον αέρα ότι η Λαμποράλ θέλει τον Ιτούδη για πρώτο προπονητή: “Ετσι το βγάζουν φίλοι του δημοσιογράφοι για να του δώσουν αξία” αναφερόταν χαρακτηριστικά.
Τα λόγια είναι εύκολα ή μάλλον λέγονται εύκολα. Οι πράξεις δίνουν απαντήσεις σε όλα. Και ο Ιτούδης έδωσε την πλέον αποστομωτική.
