Είχε, δεν είχε τελειώσει ένα λεπτό από το δραματικό ημιτελικό. Ο Σλούκας μπαίνει στη μικτή ζώνη και αντικρίζει 4-5 Έλληνες δημοσιογράφους φωνάζοντας: "Που είσαι Ελλαδάρα!" Σταματάει, τα λέει, φεύγει, το χαμόγελο εκεί! Όπως είναι και η Ελλάδα… Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, η σφραγίδα στον τελικό θα μπει από Έλληνες. Ή, από «Έλληνες»…
Τα έφερε έτσι, λοιπόν, η μοίρα ώστε η ρεπετισιόν του Βερολίνου να γίνει ανάμεσα στους ανθρώπους που τότε αγκαλιάζονταν παρέα. Την Κυριακή ένας θα κλαίει, ένας θα γελάει. That's life. Ποτέ δεν ξέρεις πώς στα φέρνει. Οι άνθρωποι που κέρδισαν μαζί 23 τίτλους, τώρα θα φάνε τα μουστάκια και τις γραβάτες τους για την κούπα της Ευρωλίγκα. Τι συναίσθημα!
Δυο αδελφικοί φίλοι, δύο σπουδαίοι προπονητές, δύο άνθρωποι που μετά από μερικές… δεκάδες επιτυχίες υπήρχαν και μερικοί γραφικοί που έλεγαν ότι η διαιτησία τους βοηθούσε ώστε να φτάσουν ακόμα και σε κατακτήσεις ευρωπαϊκών τίτλων. Προφανώς λοιπόν, και τώρα η διαιτησία τους φέρνει εδώ, στη βιτρίνα της Ευρώπης, και το Σάββατο το πρωί στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου θα φωτογραφίζονται παρέα δίπλα στο τρόπαιο…
Κι αν δεν ήταν η διαιτησία, ήταν η τύχη! Α ναι, από αυτή είχε μπόλικη ο Ζέλικο. Τόση, όση για συντηρηθεί ο μύθος του. Όταν είναι καλύτερος κερδίζει κι όταν δεν είναι καλύτερος πάλι κερδίζει. Με τύχη; Και με τύχη. Για αυτό άλλωστε, κατατάσσεται στη λίστα των 3-4 κορυφαίων προπονητών σε όλο τον κόσμο, ανεξαρτήτως αθλήματος. Διότι με κάποιον περίεργο, σχεδόν μαγικό τρόπο, παίρνει πάντα αυτό που θέλει.
Η Φενέρ για πρώτη φορά στην ιστορία της θα είναι στον τελικό. Είχε 15 χρόνια, μέχρι πέρυσι, να φτάσει τούρκικη ομάδα σε final four. Μπορεί να το σηκώσει κιόλας… Κι όμως, άλλοι μιλούν ακόμα για διαιτησίες, κωλοφαρδίες και ό,τι σαχλαμάρα τους κατέβει στον εγκέφαλο προκειμένου να μην αποδεχθούν ότι αυτός ο τύπος είναι από άλλο ανέκδοτο και κάποιο θαύμα της ζωής τον έφερε στη χώρα διδάσκοντας μπάσκετ, τακτική και νοοτροπία σε παίκτες, φιλάθλους και δημοσιογράφους.
Υπάρχει και το κρίμα της βραδιάς. Ποια άλλη λέξη μπορεί να αποδώσει αυτή τη λύπη που νιώθουν όλοι, εκτός από τους αιώνια κολλημένους, για τον Γιάννη Μπουρούση; Οι Βάσκοι να παραληρούν 6-7 φορές φωνάζοντας «MVP, MVP» κι εκείνος πιο έτοιμος από ποτέ να πιει από το νέκταρ, να βλέπει τη στεφάνη να φτύνει το σουτ του Άνταμς, τις λεπτομέρειες να είναι όλες κόντρα…
Στο τρίτο λεπτό της παράτασης, όταν πια η πλάστιγγα έγειρε υπέρ της Φενέρ, γυρίζοντας στον πάγκο έριξε ένα βολέ στις διαφημιστικές πινακίδες και τις ξήλωσε από τα νεύρα του. Θα έχει όμως, κι άλλη ευκαιρία να το σηκώσει, πιθανότατα με την επόμενη ομάδα του που θα είναι από το top level επίπεδο της Euroleague και θα του προσφέρει 3 φορές πάνω από το ταπεινό συμβόλαιο των 400.000 ευρώ που υπέγραψε φέτος με τους… αγιογδύτες της Λαμποράλ!
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι προβλέψεις της Πέμπτης επαληθεύτηκαν. Εύκολα ή δύσκολα, ΤΣΣΚΑ-Φενέρ έκλεισαν ραντεβού στον τελικό. Η Λαμποράλ έφτασε κοντά στο μεγαλύτερο θαύμα που έγινε ποτέ στην Ευρωλίγκα, αλλά μένει με το αν. Η Κούμπαν φεύγει περήφανη και το πάλεψε σχεδόν μέχρι εκεί που μπορούσε. Το Σάββατο έρχεται και η πρόβλεψη για τον νικητή του τελικού. Εσείς τι λέτε: Μαθητής ή δάσκαλος; Το ολοκληρωτικό μπάσκετ της Φενέρ ή το νέο σούπερ επιθετικό στυλ με σφραγίδα Ιτούδη της ΤΣΣΚΑ;
ΥΓ. Η δικαίωση για τον Σλούκα δεν ήταν (μόνο) η πρόκριση στον τελικό. Η πιο μεγάλη επιβεβαίωση για την απόφασή του, πέρα από το γεγονός της πρόκρισης, είναι ότι είχε τη μπάλα στα χέρια του στα κρίσιμα. Δεν κοιτούσε από τον πάγκο, ούτε από το πλάι. Έκανε upgrade στην καριέρα του με την επιλογή του. Κι επειδή είναι ταπεινός, δουλευταράς και παικταράς ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ.
