Είδα τη λεζάντα στη φωτογραφία που ανέβασε ο Γιάννης Ντεντόπουλος από το Βερολίνο (“Εδώ που παίζουν ΜΟΝΟ μπάσκετ”) και νοερά ταξίδεψα, σχηματοποιώντας τις σκέψεις της Δευτέρας, όταν θα μπαίνουμε όλοι οι Ελληνες στα αεροπλάνα της επιστροφής στην Ελλάδα. Προς στιγμήν… Αμέσως μετά, είδα μπροστά μου τον Χοάν Κρέους και περηφανευόμουν γιατί το μπάσκετ έχει τη δική του Λέστερ να επιδείξει στα χρονικά του.
Πλάκα πλάκα, πάντως, ακόμα και οι Ισπανοί είναι ξετρελαμένοι με τους basket-aholic Ελληνες, οι οποίοι μπορει να μη γεμίσουν τις εξέδρες της Mercedes Benz Arena του Βερολίνου, αλλά θα κάνουν κατάληψη στα δημοσιογραφικά καθίσματα… “Ελληνική ομάδα δεν έχετε, υποτίθεται ότι στην Ελλάδα υπάρχει οικονομική κρίση, πως διάολο βρίσκεστε 40 Ελληνες δημοσιογράφοι στο Βερολίνο;” ρωτούσε έντρομος και έκπληκτος ο αγαπημένος φίλος Ντιέγκο από το stuff της Ευρωλίγκας. Αυτό που δεν κατάλαβε ποτέ ο Μπερτομέου, κι αυτό που αδυνατούν να συλλάβουν όλοι όσοι επιχειρούν να κάνουν copy paste το ελληνικό μοντέλο πιστεύοντας ότι οι επιτυχίες αγοράζονται, είναι ότι η μπασκετοσύνη (όσο ωραία λέξη μα την αλήθεια, credit στον Βασίλη Σκουντή που την ανέδειξε στο λεξιλόγιό μας) των Ελλήνων χτίστηκε δάκρυ με δάκρυ, χαμόγελο με χαμόγελο, εικόνα με την εικόνα, επί χρόνια. Το μπάσκετ για τους Ελληνες δεν είναι άθλημα πια, είναι τρόπος σκέψης.
Μιλώντας για Ελληνες, ο Κίμωνας, ο δικός μας άνθρωπος από το επιτέλειο της Ευρωλίγκας είχε το άγχος του για τις εκπλήξεις που μπορεί να κρύψει ο καιρός. Σε πρώτη φάση πάντως, ο project manager της Fan Zone που στήθηκε στην Πλατεία του Αλέξανδρου, στην καρδιά του Βερολίνου (πανέμορφος τόπος, ω ναι) κέρδιζε τη μία εγκάρδια χειραψία μετά την άλλη, καθώς ο ήλιος της πόλης του Τείχους έλουζε την κατασκευή που στήθηκε για να φιλοξενήσει τις επιμέρους δράσεις της Ευρωλίγκας παράλληλα με το Φάιναλ Φορ. Εχουν και στη Γερμανία ηλιο, ω Ελληνες.
No worries Κιμωνα… Καταπληκτική δουλειά. By the way ήθελα πολύ καιρό να το αναφέρω: Στον πόλεμο της FIBA με την Ευρωλίγκα, η διεθνής ομοσπονδία συγκεντρώνει αρκετά δίκαια με το μέρος της, αλλά εκεί που υστερεί και η Ευρωλίγκα υπερτερεί με βιαιότητα είναι ακριβώς στις επιμέρους δράσεις. Προγράμματα όπως το ΟΝΕ ΤΕΑΜ, η fan zone, το μάρκετινγκ που εμπλέκει τον απλό κόσμο, τον φίλαθλο ο οποίος αισθάνεται ότι ...διαδρά με τους σταρ του αθλήματος, η επιβολή των social media αναδεικνύουν την Ευρωλίγκα ως κυρίαρχο παίκτη στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Βεβαίως και …δυνάστη (μεγάλη συζήτηση αυτή), αλλά η FIBA εκτός από το δίκιο της, στο κομμάτι του μάρκετινγκ έχει πολλα να μάθει από τους Ισπανούς (και τους Ελληνες βεβαίως βεβαίως, ε Κιμ;).
Και τώρα που αναφέρθηκα στον πόλεμο, μου ήρθε στο μυαλό ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών που παραλίγο να γίνει άθελά του αφορμή παρεξήγησης του Ιτούδη με τον Μπαρτζώκα, ήταν μακράν ο χαλαρότερος όλων των προπονητών του Φάιναλ Φορ. Μα μετά από 15 συμμετοχές, τι να του κάνει εντύπωση; Τι να τον ανησυχήσει; Μέχρι που όταν ο παρουσιαστής της εκδήλωσης τον προσφώνησε για να πάρει τη θέση του στο πάνελ, περίπου 30 Τούρκοι, οι οποίοι στέκονταν έξω από την πανέμορφη κατασκευή που στήθηκε στο κεντρο της Πλατείας του Αλέξανδρου, άρχισαν να φωνάζουν μανιωδώς το όνομά του (Ομπραντο-ΒΙΚ, Ομπ-ΜΠΡΑ-ντο-βικ). Ο Ζοτς τους ζήτησε να σιωπήσουν για να σεβαστούν την τελετή. Και το εραψαν! Φανταστείτε ότι ο Σέρβος κόουτς έχει κατακτήσει μόνο ένα πρωτάθλημα κι ένα κύπελλο σε δύο χρόνια στην Τουρκία… Σκεφτείτε τι έχει να γίνει την γειτονική χώρα αν η Φενέρ κατακτήσει το τρόπαιο. Ο Κεμάλ και ο Ζοτς! Παροξυσμός!
Πριν βγω εντελώς εκτός θέματος, να επιστρέψω στην αναφορά μου. Ο Ομπράντοβιτς λοιπόν, ήταν απόλυτα σοβαρός και ξεκάθαρος όταν ένας Γάλλος δημοσιογράφος του ζήτησε την άποψή του για τον Νάντο ΝτεΚολό… “Θα σου απαντήσω με διαφορετικό τρόπο” του είπε ο Ζοτς… “Ολοι ασχολούνται με τη κόντρα της FIBA με την Ευρωλίγκα. Εγω θα προειδοποιήσω ότι αν στην Ευρώπη δεν έχουμε ένα, συγκεκριμένο και πανίσχυρο πρωτάθλημα, τότε όλοι, μα όλοι οι καλοί παίκτες θα καταλήξουν στο ΝΒΑ. Εχουν πολλά χρήματα πια, έχουν ποιότητα, έχουν τα πάντα. Κι εμείς εδω θέλουμε ένα σούπερ ανταγωνιστικό πρωτάθλημα με τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης σαν κι αυτό που σκέφτεται η Ευρωλίγκα” κατέληξε ο Ζοτς κι ένα δίκιο το έχει.
Νωρίτερα πάντως ο Ζοτς παραλίγο να προκαλέσει …χλιαρό επεισόδιο… “Ακουγα τον κόουτς Ομπράντοβιτς νωρίτερα να αναρωτιέται πως αφού η ΤΣΣΚΑ έχει τον καλύτερο παίκτη της διοργάνωσης, τον πρώτο σκόρερ και τον καλύτερο αμυντικό, εμείς τι κάνουμε εδώ;” είπε γελώντας ο Γιώργος Μπαρτζώκας και ο Δημήτρης Ιτούδης έκανε, όσο άκουγε τον κόουτς Λόκο, μία γκριμάτσα απορίας, ενόχλησης και προβληματισμού. Ο Ιτούδης είναι της σχολής Ομπράντοβιτς. Δεν αφήνει λέξη να πέσει κάτω κι είναι έτοιμος να απαντήσει σε όλα. Αργότερα συνειδητοποίησε ότι ο κόουτς Μπαρτζώκας (όπως και ο Ζοτς) έκαναν χιούμορ κι έθαψε με ευγένεια τα τσεκούρια του πολέμου.
Δυο τρεις σειρές μακριά από το κεντρικό πάνελ, έβλεπα στο αριστερό χέρι μου τον Χοάν Κρέους και μπροστά μου, τον Ιτούδη, τον Μπαρτζώκα, τον Ομπράντοβιτς και τον Περάσοβιτς. “Αυτό είναι το Φάιναλ Φορ της …Λέστερ” έγραφα στο σημειωματάριό μου. Αν το καλοσκεφτείτε, Πασκουάλ, Λάσο, Σφαιρόπουλος, Τζόρτζεβιτς, Ιβκοβιτς, έμειναν εκτός. Κι αν τα ονόματα δε σας κάνουν εντύπωση: Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Εφές, Μακάμπι είναι απόντες και απούσες από το Βερολίνο. Και στη θέση τους βρίσκονται η Λόκο του Μπαρτζώκα και η Κάχα του Περάσοβιτς. Πανάξια, κοτσονάτα και αρχιδάτα! Ποιος θα το έλεγε όμως, στο ξεκίνημα της σεζόν, ότι οι δυο τους θα κατάφερναν μία τόσο μεγάλη ανατροπή; Χίλια μπράβο και στους δυο, αλλά περισσότερο στον Γιώργο που είναι δικός μας άνθρωπος. Κι αν ενας από τους δυο το σηκωσει κιολας τυφλα να εχει ο Ρανιερι.
Λεστερ παντού ομως... “Ποιος πετυχε μεγαλύτερο θαύμα;” ρώτησα τον Χοάν Κρέους το “Αφεντικό” της Μπαρτσελόνα, που το 1998, σε ηλικία 42 ετών(!!!) κατέκτησε στην Ισπανία το πρωτάθλημα με την Μανρέσα και ο ίδιος τον τίτλο του MVP των τελικών(!!!!!)… “Είναι το ίδιο και το αυτό. Το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο της Ευρώπης έχουν να επιδείξουν από ένα απίστευτο γεγονός. Ενα θαύμα. Εμείς με τη Μανρέσα και η Λέστερ φέτος, κάναμε τα αδύνατα να φαίνονται δυνατά”. Το ίδιο και ο Μπαρτζώκας με τη Λόκο και ο Περάσοβιτς με την Κάχα, σινιόρ Κρέους. Ποιος ξέρει αν θα κάνει πρόταση άμεσα στον Μπαρτζώκα ή αν θα περιμένει τη λήξη των ισπανικών πλέι οφς;
Η συζήτηση με τον Αρνό Λεκόντ, τον συνάδελφο από την Εκίπ (αυτός που ρώτησε τον Ζοτς για τον Ντε Κολό), πολυ πριν αρχίσει η εκδήλωση ήταν σοκαριστική. Κυριολεκτικά! Δεν είχαμε μιλήσει μετά το Μπατακλάν. Καθόλου! “Από τη φρικιαστική λίστα των νεκρών του Μπατακλάν, οι μισοί τουλάχιστον εργάζονταν, ή είχαν σχέσεις με τα media” μου είπε με το πρόσωπο μπουρινιασμένο. “Στην Εκίπ, ένας συνάδελφος, ήταν στο Μπατακλάν εκείνη την ημέρα” μου είπε… “Τον χτύπησε μία σφαίρα, στα πλευρά, αλλά γλίτωσε. Νέο παιδί, δυνατό”. Για να προσθέσει: “Θα μπορούσα κι εγώ να είμαι εκείνη την ημέρα στο Μπατακλάν. Μάλλον θα ήμουν, διότι μου αρέσει το μέρος και η μπάντα που έπαιζε τότε, αλλά έπρεπε να δουλέψω και βρισκόμουν σε έναν γήπεδο του μπάσκετ”. Χαμογέλασε πικρά. Του χτύπησα τον ώμο κι έφυγα. Τι να πω; Πολλές φορές η σιωπή είναι η καλύτερη συμμετοχή στην μαρτυρία του άλλου.
Θα τα πούμε και αργότερα… Ισως και αύριο. Θα δούμε!
Υ.Γ. Στο ύφος του Γιάννη Μπουρούση όταν ο Ζοτς είπε ότι η Κάχα έχει τρεις σπουδαίους πόιντ γκαρντ (Ανταμς, Τζέιμς, Μπουρούση) καθρεπτίζεται η ονείρωξη όλων των ψηλών παιδιών που είχαν όνειρα να γίνουν πλέι μέικερ, αλλά δε τους επέτρεψαν οι προπονητές τους. Στο δικό του παιδικό χαμόγελο υπερηφάνειας, αποσυμφορήθηκαν τα καταπιεσμένα συναισθήματα αυτών που είναι πλέον άντρες με απωθημένα. Και οι ψηλοί μπορούν να …είναι πόιντ γκαρντ. Και ο Μπούρου κόμπαζε σαν γύφτικο σπεπάρνι μετά την εκδήλωση. Μπορεί να είναι και το καλύτερο κομπλιμέντο που του έχει γίνει ποτέ
Υ.Γ1. MVP της Ευρωλίγκα είναι ο Γιάννης Μπουρούσης, για λόγους που αυτοί οι οποίοι ψηφίζουν δεν αξιολογούν. Κρίμα!
Υ.Γ.2 Στο Φάιναλ Φορ υποστηρίζω μία συγκεκριμένη ομάδα, αλλά την κρατάω για τον εαυτό μου
