Αν το ερώτημα ετίθετο κάπως έτσι: «Εχει κάτι να αποδείξει ο Ολυμπιακός την τελευταία 5ετία;», η απάντηση θα ήταν εύκολη, αβίαστη και αυτονόητη: «Οχι!». Αν το ίδιο ερώτημα απευθυνόταν σε καθένα ξεχωριστά από τους παίκτες, τον προπονητή και τους αρμόδιους εκφραστές της διοίκησης, η απάντηση, επίσης, θα ήταν ίδια: «Οχι!». Δικαίως!
Η χτισμένη γερά θεμέλια άποψή μου, κλονίστηκε όταν το βράδυ της Παρασκευής παρακολούθησα με προσοχή την αυτοαμυντική επίθεση ειρωνείας με ανάχωμα τις δικαιολογίες που εξαπέλυσαν οι αφοι Αγγελόπουλοι μετά τον τελευταίο αγώνα του Ολυμπιακού στη φετινή Ευρωλίγκα.
Η εκτίμησή μου στο γενικότερο προφίλ τους, με σοβαρές ενστάσεις σε επιμέρους τομείς της διοικητικής δραστηριότητάς τους, είναι δεδομένη. Οι Αγγελόπουλοι κατάφεραν να κερδίσουν τον σεβασμό. Δεν τον απαίτησαν, δεν τον κληρονόμησαν, δεν τον εκβίασαν, ούτε τον εμπορεύτηκαν.
Η δημόσια τοποθέτησή τους μετά τη φετινή ευρωπαϊκή αποτυχία, θα τολμούσα να πω, ότι εκτός από μία αποκρουστική επίθεση αυτοάμυνας, ήταν ταυτόχρονα και μία πράξη διαγραφής του πολύτιμου παρελθόντος τους.
Σε περίπου 5 λεπτά δηλώσεων, η λέξη «λάθος» δεν ακούστηκε ούτε μία φορά, η διάθεση αυτοκριτικής ξεθύμανε μαζί με το άρωμα της σαμπάνιας μέσα στις κούπες που σήκωσε την τελευταία 5ετία ο Ολυμπιακός και η τελευταία συνειδητή σκέψη που έκανα όταν η εκστρατεία της προβολής των θριάμβων των προηγούμενων ετών, ολοκληρώθηκε, ήταν: «Γιατί ρε πρόεδροι; Τι έχετε να αποδείξετε και σε ποιον;».
Η παραδοχή ενός λάθους είναι η πιο γενναία πράξη που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος στο δρόμο προς την επίλυσή του. Η γενναιότητα έλειψε από τις δηλώσεις του Γιώργου και του Παναγιώτη, που ξέχασαν σύντομα. Ξέχασαν ότι αυτή, η παραδοχή των λαθών του παρελθόντος, ήταν η αφετηρία της δημιουργίας μίας ομάδας, που, ανεξαρτήτως αν είναι, ή όχι, η κορυφαία της τελευταία 7ετίας (υπάρχουν ενστάσεις, αλλά τι σημασία έχει;), δεν άφησε απλά το στίγμα της στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, αλλά γέννησε το μοντέλο-οδηγό που κάμποσοι επιχείρησαν να μιμηθούν. Η επίλυση εκείνων των λαθών, της αμετροέπειας, των επιλογών βιτρίνας, της αδιάκριτης κατακραυγής, της κατασπατάλησης εκατομμυρίων ευρώ για δημιουργία ομάδων μίας χρήσης, δεν συνεπάγεται τη μη επανάληψή τους. Δεν είναι καθόλου κακό, ή αρνητικό, οι άνθρωποι που προσπαθούν κι εργάζονται σκληρά να κάνουν λάθη. Επίσης, δεν είναι κακό να τα παραδέχονται. Οι Αγγελόπουλοι δεν το έκαναν. Θα μπορούσαν!
Προσοχή: Δεν είμαι ο πρώτος που καταπιάνομαι με αυτό το θέμα... Εγραψε και ο Νίκος Βαρλάς ένα πληρέστατο κομμάτι, αντίστοιχου περιεχομένου, στο Eurohoops. Οφείλουμε όμως και οι δύο, αλλά και όποιος μπορεί να έκανε αντίστοιχες σκέψεις, να αναγνωρίσουμε και την παγίδα της παραδοχής του λάθους: Οι Αγγελόπουλοι μπορεί να έχουν δημιουργήσει γύρω από το πρόσωπό τους την εικόνα του decision maker σε ό,τι αφορά τις επιλογές που γίνονται στο αγωνιστικό τμήμα, αλλά δεν είναι και αυτοί που εν τέλει παίρνουν τις τελικές αποφάσεις. Οχι πάντα τουλάχιστον! Αρα, οποιοδήποτε λάθος αναγνώριζαν στην τοποθέτησή τους θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ευθεία, ή συγκαλυμμένη κριτική-επίθεση στον Γιάννη Σφαιρόπουλο. Προκαλώντας, εμμέσως ή ευθέως, δημοσιογραφικές αναλύσεις και συμπεράσματα. Η χειρότερη εξέλιξη, δηλαδή, στην πιο ακατάλληλη καμπή της σεζόν.
Εντούτοις, οι αφοι Αγγελόπουλοι είναι ευφυείς άνθρωποι, μαθημένοι στη διαχείριση κρίσεων, ακόμα πιο σημαντικών, από αυτή που διέρχεται μία ομάδα μπάσκετ. Προτίμησαν, όμως, την επίθεση που είναι η καλύτερη (αυτο)άμυνα και όχι ένα κομψό Mea Culpa. Προτίμησαν επίσης, την ειρωνεία στην ΤΣΣΚΑ, έστω κι αν στο τέλος της ευχήθηκαν καλή επιτυχία. Την ίδια ειρωνεία που χρησιμοποίησαν μετά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού, τη σχετική με τους ξένους, τις μεταγραφές και τις προσθήκες, που στο τέλος έσκασε στα χέρια τους σαν απρογραμμάτιστη ωρολογιακή βόμβα. Ελπίζω τουλάχιστον να έμαθαν πολλά από αυτή τη μεγαλειώδη γκάφα, που χάρισε ένα απρόσμενο κίνητρο στον αντίπαλο, ο οποίος έκτοτε μετατράπηκε από μία μέτρια κι αδιάφορη ομάδα, σε μεγάλο διεκδικητή μίας θέσης στο Φάιναλ Φορ.
Το λάθος δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, είναι μία φυσιολογική πραγματικότητα. Οι ηγέτες του Ολυμπιακού, μάλλον το έχουν στο μυαλό τους, σαν ταμπού, λες και χρωστάνε σε κανέναν! Δε χρωστάνε σε απολύτως κανέναν κι αν ο Ολυμπιακός έγινε αυτό είναι σήμερα, το χρωστάει και στους Αγγελόπουλους. Σίγουρα, όμως, όχι μόνο σε αυτούς.
Αναφορικά με τις αιτίες της αποτυχίας, πολλά γράφτηκαν και ακόμα περισσότερα θα ειπωθούν, ή λέγονται. Είναι προφανείς και ξεκάθαρες, που αγγίζουν τόσο τη διοίκηση, όσο τον προπονητή και τους παίκτες. Ποτέ η ευθύνη δεν αγγίζει μόνο το έναν κρίκο της αλυσίδας. Η συνεργασία φέρνει της επιτυχίες, το ίδιο και τις αποτυχίες, όπως αυτή που καλείται να διαχειριστεί φέτος ο Ολυμπιακός. Οι λέξεις δεν έχουν ταμπού: Ο Ολυμπιακός στην Ευρωλίγκα απέτυχε. Με θόρυβο!
Τα λάθη είναι τόσο κραυγαλέα που δεν επιδέχονται προφάσεις δικαιολογιών (καθυστέρηση στην αντικατάσταση παικτών, λάθος προσέγγιση αγώνων, αμφιλεγόμενη τακτική και πολλά άλλα), αλλά υπάρχουν τα ...ανάποδα δεδομένα όπως τα έχω εγώ στο μυαλό μου και επιθυμώ να τα μοιραστώ.
1) Οι Αγγελόπουλοι του 2015, όπως ο Γιαννακόπουλος του 2013 δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για τις απώλειες παικτών. Η Ελλάδα ανήκει σε μία basketball market, όπου money talks! Και σε κάποιες περιπατώσεις (π.χ. Σλούκας) οι προσωπικές φιλοδοξίες. Οι Αγγελόπουλοι ευθύνονται γιατί δεν κράτησαν κάποιους παίκτες όταν μπορούσαν (μεσούσης της σεζόν, όταν είχαν την ευκαιρία), κι όχι όταν τελικά έγινε η συζήτηση.
2) Ο παίκτης που ήρθε ως αντι-Σλούκας ήταν ο Χάκετ (κι αυτό είναι ξεκάθαρο) που δεν τα πήγε τόσο άσχημα τελικά. Λέγεται ότι τελικά δεν πέτυχε το εγχείρημα, διότι ο Ιταλός, δεν είχε το μέγεθος να κουβαλήσει τον Ολυμπιακό όταν ο Σπανούλης δεν ήταν στο παρκέ. Μάλιστα! Αρα, ακόμα κι αν έμενε ο Σλούκας στο λιμάνι, θα έπρεπε να έχει αυτό το ρόλο. Τον αντικαταστάτη του καλύτερου γκαρντ της Ευρώπης. Εσύ αν ήσουν Σλούκας, σε ηλικία 26 ετών, με το αίμα σου να βράζει και να έχεις κερδίσει την αναγνώριση από τους πάντες, θα έμενες; Εγώ πάντως όχι! Οσο κι αν αγαπούσα μία ομάδα. Διότι η ζωή του αθλητή είναι πολύ μικρή.
3) Οι Αγγελόπουλοι κατηγορούνται γιατί αποδείχτηκαν αρκετά διστακτικοί στην καταβολή χρημάτων, όταν ο Ολυμπιακός έψαχνε για τον άνθρωπο που θα κάλυπτε το κενό του Γιανγκ... Μάλιστα! Από πότε, όλοι εμείς, δημοσιογράφοι, οπαδοί, άπαντες, αποκτήσαμε το δικαίωμα γίνουμε αγάδες στις τσέπες των ιδιοκτητών;
4) Ολοι μιλούν για την καθυστέρηση στις απόκτηση του σέντερ... Σωστό! Και το ...λάθος αποδείχτηκε με πλήρη επισημότητα, όταν λίγο πριν το φινάλε της «μεταγραφικής περιόδου» οι Αγγελόπουλοι κράδαιναν με μανία επιταγές εκατομμυρίων για κάθε πιθανό κι απίθανο στόχο που εμφανιζόταν στο δρόμο τους. Εγώ λέω, ότι η υπόθεση δεν ήταν τόσο απλή. Ο Ολυμπιακός έψαχνε για έναν παίκτη έκτακτης ανάγκης, να καλύψει ένα προσωρινό κενό. Η αναζήτηση σπουδαίου ψηλού είναι έτσι κι αλλιώς mission impossible για όλους τους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Πόσο μάλλον μεσούσης της σεζόν. Οι ερυθρόλευκοι είχαν δύο επιλογές: Να ξοδέψουν αμέτρητα χρήματα για να φέρουν έναν καλό ψηλό με πολυετές συμβόλαιο, ή να διεκδικήσουν τον πρώτο αριθμό του λαχείου (όπως έκανε και κέρδισε πανηγυρικά ο Παναθηναϊκός με τον Ουίλιαμς). Ακόμα κι αν ...κλήρωνε η πρώτη επιλογή (διότι ουδείς παίκτης υψηλού επιπέδου θα άφηνε μία ομάδα για να πάει σε μία άλλη με συμβόλαιο λίγων μηνών), στο τέλος της φετινής περιόδου ο Ολυμπιακός θα είχε δύο πολύ καλούς και χρήσιμους σέντερ, τον Γιάνγκ και τον νεοαποκτηθέντα. Το μπάτζετ σήκωνε μία τόσο μεγάλη επένδυση; Η χημεία θα έπαιζε ρόλο; Ο Γιάνγκ, μέχρι να επιστρέψει θα έχανε ένα μεγάλο μέρος του ηθικού του; Κι αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, ή αν εν τέλει δε σας ενδιαφέρει τι θα γινόταν από την επόμενη σεζόν, μάλλον θα πρέπει να ξεσκονίσετε το βιβλίο για την δημιουργία των καλών ομάδων.
Υ.Γ. Ο Σφαιρόπουλος έκανε λάθη. Φυσικά κι έκανε. Ο Οντομ ήταν ενα από αυτά. Η περιθωριοποίηση του Αθηναίου ήταν επίσης. Η επιμονή στον Αγραβάνη και η μη απόκτηση ενός παίκτη στο «4» για να πλαισιώσει τον Πρίντεζη, κι αυτό! Η αμυντική τακτική του pack the paint, βεβαίως! Δεν έκανε όμως, λάθος που πίστεψε στον Παπανικολάου (θα αποδειχθεί στο μέλλον πόσο σοφή ήταν η απόκτησή του), ούτε στην επιθετική λογική του. Απλά χωρίς τον Γιανγκ και τον Λοτζέσκι, ο Ολυμπιακός έχασε τους δύο από τους τρεις πιο ακρογωνιαίους λίθους της επιθετικής φιλοσοφίας του. Δεν είναι δικαιολογία, είναι η απόλυτη πραγματικότητα.
Υ.Γ. 1 Μελλοντικά, το μεγαλύτερο χρέος που έχει ο Ολυμπιακός απέναντι στο ελληνικό μπάσκετ είναι να μην καταστρέψει το ταλέντο του Ιωάννη Παπαπέτρου. Ελπίζω ότι η μεταφορά του στο «4» ήταν απλά και μόνο μία κατ’ανάγκην απόφαση κι όχι μία μόνιμη κατάσταση, ώστε να χωρέσει στα σχήματα με τον Παπανικολάου με τον Λοτζέσκι.
