Υπάρχουν εικόνες, που εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, αλλά δεν τις συλλαμβάνει ο τηλεοπτικός φακός και, ειδικά στα εκτός έδρας ματς, χάνονται στη λήθη. Κάποιες από αυτές, όμως, όχι μόνο καθορίζουν την έκβαση της αναμέτρησης, αλλά χαρακτηρίζουν και έναν προπονητή. Με τη βοήθεια αυτοπτών μαρτύρων, που παρακολούθησαν το ντέρμπι Νταρουσαφάκα - Παναθηναϊκός στην «Volkswagen Arena» της Κωνσταντινούπολης, το SDNA ανασύρει δύο εικόνες, που λένε πολλά. Για τον προπονητή Σάσα Τζόρτζεβιτς, τον Ελιοτ Ουίλιαμς, τον Νικ Καλάθη, ολόκληρη την ομάδα.
Η πρώτη έχει πρωταγωνιστές τον «Σάλε» και τον Καλάθη, ο οποίος στα 18’ που αγωνίστηκε, ήταν αυτό που λένε στις ΗΠΑ «zero factor», δηλαδή ένας παράγοντας με μηδενικό αντίκτυπο στην εξέλιξη της αναμέτρησης. Ο κάθε παίκτης και ειδικά ο διεθνής πόιντ γκαρντ δικαιούται να κάνει και ένα και δύο άσχημα ματς, ωστόσο ο προπονητής, ο εκάστοτε προπονητής, έχει να διαχειριστεί δώδεκα διαφορετικές προσωπικότητες, μια ολόκληρη ομάδα, συνεπώς δεν έχει την ευχέρεια να χαρίζεται ακόμη και σε έναν τόσο σημαντικό παίκτη, με πληθωρική συνεισφορά στον εφετινό Παναθηναϊκό.
Οι γηπεδούχοι προηγούνται 37-29 (στο 16’), ο Παναθηναϊκός κινείται στο παρκέ σαν να τον έχει υπνωτίσει ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ και την μπάλα έχει ο Σκότι Ουίλμπεκιν. Με μια απλή αλλαγή κατεύθυνσης «αδειάζει» τον Καλάθη και εκεί -για μένα τουλάχιστον, που μου μετέφεραν τη σκηνή- ο χρόνος «παγώνει». Ο κόουτς Τζόρτζεβιτς δεν περιμένει να δει την κατάληξη του σουτ, που εξαπολύει ο πρώην παίκτης της ΑΕΚ, αλλά γυρίζει στον πάγκο του και με κινήσεις, που παραπέμπουν στον κορυφαίο του είδους σε ευρωπαϊκό επίπεδο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αρχίζει να τα ψέλνει στους παίκτες του πάγκου.
Ο Σέρβος είναι έξαλλος! Αρνείται να δεχτεί αυτή την άμυνα, δεν μπορεί να καταπιεί ότι αντιδρά τόσο λανθασμένα ο καλύτερος αμυντικός του, που δεν «μπήκε» ποτέ στο πνεύμα του αγώνα στην Πόλη. Ο «Σάλε» αντέδρασε προτού καν σηκωθεί για τρεις ο Ουίλμπεκιν, προτού καν γίνει το «release». Αντιλαμβάνεται ότι κάτι έχει γίνει πολύ στραβά και ωρύεται για να αντιληφθούν το λάθος και οι παίκτες του, που -αν υπήρχε η δυνατότητα «slow motion»- θα διαπιστώναμε ότι εκείνα τα δέκατα του δευτερολέπτου έχουν καρφωμένα τα βλέμματά τους στην μπάλα. Η οποία, φυσικά, προσγειώνεται στο διχτάκι του Παναθηναϊκού γράφοντας το 40-29…
Η δεύτερη εικόνα είναι ακόμη πιο ισχυρή. Είναι μια εικόνα εσωτερικής σύνδεσης προπονητή και παίκτη με πρωταγωνιστές τον «Σάλε» και τον Ελιοτ Ουίλιαμς, τον παίκτη, ο οποίος άλλαξε επίπεδο τον Παναθηναϊκό με την ταχύτητα, την ενέργεια και το επιθετικό χάρισμα, που δεν διαθέτουν πολλοί στην Ευρωλίγκα. Χωρίς να το έχω συζητήσει μαζί του, είμαι σίγουρος ότι ο Τζόρτζεβιτς βλέπει στο παρκέ… τον εαυτό του! Το δολοφονικό ένστικτο, που είχε και εκείνος ως παίκτης, την αποφασιστικότητα, όταν η μπάλα έκαιγε, την τόλμη, που τον ξεχώριζε από τους άλλους. Ο Αμερικανός, λοιπόν, δεν είναι στα πολύ καλά του. Φορτώνεται με το τρίτο φάουλ στο 24’ και ενώ ο Παναθηναϊκός έχει προσπεράσει με δικές του βολές νωρίτερα (46-48).
Χωρίς υπερβολή, ο «Σάλε» μπήκε 1-2 μέτρα στο παρκέ για να εμψυχώσει τον Ουίλιαμς. Για να προλάβει την απογοήτευσή του μετά το τρίτο φάουλ και να του δείξει πόσο πολύ τον πιστεύει. Για να τον πείσει ότι αυτός θα πάρει και αυτό το ματς! Η ψυχολογική ώθηση, που του έδωσε, καρποφόρησε στο τέλος και ενώ ο Αμερικανός χρειάστηκε να αποσυρθεί μετά και το τέταρτο φάουλ, στο οποίο υπέπεσε, λίγο μετά. Εκείνη τη στιγμή, ήταν λες και ο Τζόρτζεβιτς είχε προβλέψει τι θα συμβεί στην τέταρτη περίοδο, όταν θα είχε ανάγκη το υπερ-όπλο του. Και δικαιώθηκε κατακτώντας μια «ugly win, but win», που λένε και στη γειτονιά του Ελιοτ, δηλαδή μια άσχημη νίκη, που όμως είναι νίκη και αυτό μετράει στο Top16!
Εν κατακλείδι, έχουν γραφτεί και έχουμε διαβάσει πολλά για τον Τζόρτζεβιτς. Μην τα ισοπεδώνουμε, όμως, και όλα. Για να το γράψω απλοϊκά, ο Σέρβος ξέρει… δύο βουνά μπάσκετ και κυρίως; «Βλέπει» τι γίνεται μέσα στο παιχνίδι, μερικά λεπτά προτού αυτό συμβεί, όπως ο Νίκολας Κέιτζ στην κινηματογραφική ταινία «Next». Καταλαβαίνει το παιχνίδι περισσότερο από πάρα πολύ κόσμο, αθλητές, συναδέλφους του και φυσικά δημοσιογράφους και φίλους του μπάσκετ, γιατί υπήρξε ένας εκ των κορυφαίων στο είδος του. «Ο Τζόρτζεβιτς, ο Μποντιρόγκα και ο Διαμαντίδης ήταν οι τρεις παίκτες που αρκούσε να τους κοιτάξω για να καταλάβουν τι θέλω από αυτούς», δήλωσε προ μηνός ο Ομπράντοβιτς και αυτό λέει πάρα πολλά.
Τώρα, το αν θα έχει τη μισή προπονητική καριέρα από ό,τι εκείνος, είναι μια άλλη συζήτηση. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι παίκτες - ιδιοφυΐες του αθλήματος δυσκολεύονται να κάνουν μεγάλη καριέρα, γιατί στην αθλητική διαδρομή τους το πλούσιο ταλέντο δεν τους άφησε να προβληματιστούν. Και ότι, αντιστρόφως, οι μικρότερου βεληνεκούς παίκτες, είχαν εκ διαμέτρου αντίθετη διαδρομή, γιατί από μικροί προβληματίζονται αναζητώντας τρόπους για να λύσουν έναν γρίφο, χωρίς να διαθέτουν το απίστευτο ταλέντο. Μπορεί και να ισχύει. Το βέβαιον είναι ότι ο Τζόρτζεβιτς και ο κάθε Τζόρτζεβιτς μπορεί -αν το θέλει πολύ- να βελτιωθεί, να αναβαθμίσει την προπόνησή του, να γίνει καλύτερος διαχειριστής του υλικού του και να γίνει κάποτε ο… κόουτς Τζόρτζεβιτς και όχι ο παίκτης - φαινόμενο Σάσα Τζόρτζεβιτς, που μάγευε στις τέσσερις γραμμές.
