Οσοι ασχολούνται με το μπάσκετ, επαγγελματικά, ή ερασιτεχνικά, παίζουν με τους φίλους τους ή απλώς το αγαπούν, θα έχουν αμφιταλαντευτεί σχετικά με το ποιος θα λείψει περισσότερο από την καθημερινότητα του Παναθηναϊκού: ο Διαμαντίδης ή ο Ομπράντοβιτς. Δεν σας κρύβω ότι κατά καιρούς έχω δώσει στον εαυτό μου και τις δύο απαντήσεις.
«Ο Ζοτς θα λείψει περισσότερο», έχω σκεφτεί. «Γιατί πολύ απλά Ζοτς δεν υπάρχει άλλος και πολύ δύσκολα ένας προπονητής θα μπορέσει να πετύχει όσα ο σέρβος ρέκορντμαν κατά τη 13χρονη θητεία του στον Παναθηναϊκό». Μερικούς μήνες αργότερα, μια νέα σκέψη έρχεται να αναιρέσει την πρώτη και το υποσυνείδητο να «υποστηρίξει» τον Διαμαντίδη. «Ναι, αλλά ούτε Μήτσος θα ξαναβγεί εύκολα. Το είπε και ο Σπανούλης!».
Πιθανώς δεν υπάρχει σωστή ή λανθασμένη απάντηση, ωστόσο είπα να το σκεφτώ λίγο πιο σοβαρά και συγγνώμη για το πρώτο πρόσωπο, αλλά η άποψη είναι υποκειμενική. Κάποιοι μπορεί να συμφωνήσουν, κάποιοι να διαφωνήσουν. Η κάποιοι άλλοι να εγείρουν τις ενστάσεις τους. Ας δούμε τι έχει προσφέρει στον Παναθηναϊκό ο «Ζοτς», όχι απαραίτητα με βάση τους τίτλους, που έχει κατακτήσει, αλλά τη λεγόμενη «legacy», την κληρονομιά, που έχει αφήσει.
Κατά τη γνώμη μου ο Ομπράντοβιτς είναι ο κορυφαίος προπονητής της Ευρώπης. Και αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά οι παίκτες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και πρωτίστως οι συνάδελφοί του προπονητές. Για να σας προλάβω, και ο Ιβκοβιτς είναι μεγάλος, αλλά όχι τόσο μεγάλος και αν είχε εργαστεί στον Παναθηναϊκό και ο «Ζοτς» στον Ολυμπιακό τα ίδια θα έλεγα. Πάμε παρακάτω. Ο μύθος που δημιούργησε ο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό έχει να κάνει με τα στοιχεία του χαρακτήρα του.
Ηταν δίκαιος, ευθύς, ξεκάθαρος. Εργασιομανής, τελειομανής, λεπτολόγος. Και απαιτητικός. Δεν τολμούσε κανείς να χάσει προπόνηση στο… ρεπό της ομάδας, γιατί θα αντίκριζε το αυστηρό βλέμμα του. Δεν σκεφτόταν κανείς να ξενυχτήσει παραπάνω από το κανονικό. Και όταν αυτό συνέβαινε, αναλάμβανε την ευθύνη των πράξεών του και έβγαινε μπροστά, όπως είχε γίνει μια φορά με τον Σάρας.
«Πλάκα μου κάνει; Με κοροϊδεύει;», είχε εκφράσει την απορία του ο Πατ Καλάθης σε έναν συμπαίκτη του, έχοντας ακούσει τον Σέρβο να του κάνει παρατηρήσεις για το πώς έπρεπε να βάλει το πόδι του κοντά στη γραμμή του άουτ για να γίνει σωστά ο αυτοματισμός. «Οχι, δεν σου κάνει πλάκα. Εχει τον λόγο του για να το λέει», ήταν η απάντηση του παλαιότερου και εκείνος ησύχασε. Υπάρχουν αμέτρητα περιστατικά.
Στη διαχείριση των κρίσεων, έμπαινε πάντα ασπίδα για τους παίκτες του, δεν τους άφηνε ποτέ εκτεθειμένους. Στις μεγάλες νίκες έδειχνε πάντα εκείνους, τους πρωταγωνιστές και ποτέ τον εαυτό του, ασχέτως αν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού παραληρούσαν με το μνημειώδες «Ομπράντοβιτς ποροπομπέρομ περόμ». Και στις σχέσεις του με τη διοίκηση, τον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο, ήταν πάντα ευθύς. Σεβόταν, αλλά ταυτόχρονα διεκδικούσε. Ακουγε, αλλά όρθωνε και λόγο. Αναλάμβανε τις υποχρεώσεις, αλλά απαιτούσε.
Ο Ομπράντοβιτς έφερε τον Διαμαντίδη στον Παναθηναϊκό. Του άρεσε περισσότερο από άλλους μεγάλους παίκτες. Τον προτίμησε, τον πίστεψε, τον δίδαξε και μετά τον Αλβέρτη τον έκανε αρχηγό. «Κόουτς, συγγνώμη που θα το πω, αλλά εσύ είσαι ο μοναδικός σταρ του Παναθηναϊκού αυτή τη στιγμή», είχε τολμήσει κάποιος να του πει έπειτα από ένα αδιάφορο ματς πρωταθλήματος. «Κάνεις μεγάλο λάθος! Εχω το Νο.13. Ο Διαμαντίδης θα γίνει μεγάλος σταρ!», σχολίασε. Και δικαιώθηκε ως προς την πορεία, την αξία και την προσφορά του 24χρονου τότε πλέι μέικερ, που σε λίγους μήνες θα κλείσει τα 36. Ως προς τον χαρακτήρα, ο Διαμαντίδης δεν θέλησε ποτέ να γίνει σταρ, έμεινε πάντα απλός, αλτρουιστής, ένα παιδί, που ανέκαθεν σκεφτόταν τον συμπαίκτη του παρά τον εαυτό του.
Και αυτό ήταν, που τον ξεχώρισε και θα τον ξεχωρίζει. Επί σειρά ετών έμενε στο ίδιο διαμέρισμα στην Πεύκη, κυκλοφορούσε με το ίδιο «Cooperάκι», προτιμούσε πάνω κάτω τα ίδια ρούχα, συνήθως φόρμες ή φούτερ «Abercrombie». Και αυτές οι αρετές, αυτή η απλότητα σε κάθε κίνηση έβγαινε και στο γήπεδο, όπου ο Διαμαντίδης είχε το μοναδικό χάρισμα, να είναι καλός ακόμη και όταν είχε μηδέν πόντους! Πόσοι άλλοι το έχουν καταφέρει να είναι θετικοί στην αρνητικότητά τους; Ελάχιστοι σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οταν, όμως, ήταν στη μέρα του, «κλαίγανε» τα παρκέ. Του ΟΑΚΑ, του Παλάου Μπλαουγκράνα, της O2 World, της Μπεογκράτσα Αρένα με την Εθνική!
Αναμφισβήτητα, θα λείψουν πολύ αμφότεροι! Ομως ο Παναθηναϊκός έχει ορθοποδήσει και όταν αποχώρησαν άλλοι μεγάλοι σταρ, όπως ο Ντομινίκ Ουίλκινς, ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα, ο Ντίνο Ράτζα. Διαμαντίδης σίγουρα δεν θα ξαναβγεί, αλλά στο χέρι της διοίκησης είναι να καλύψει το τεράστιο κενό του με αθλητές υψηλής ποιότητας, όπως συνέβη πολλάκις στο παρελθόν. Κλώνος του Ομπράντοβιτς, όμως, δεν υπάρχει. Με τη διαρκή υποστήριξη της οικογένειας Γιαννακόπουλου, που ξόδευε αφειδώς για να βρίσκεται ο ΠΑΟ στην κορυφή, η σφραγίδα του στο τμήμα μπάσκετ, στον σύλλογο γενικότερα, θα μείνει για πάντα ανεξίτηλη. Αλλωστε και ο ίδιος ο Ζοτς έλεγε συχνά σε συνεντεύξεις του ότι «αν δεν υπήρχαν οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι, δεν θα ήμασταν όλοι εμείς εδώ», απονέμοντας τα εύσημα στην οικογένεια.
Οι γνώμες είναι ελεύθερες, ωστόσο αν έπρεπε να βάλω τα δύο ονόματα στη ζυγαριά, ίσως να έγερνε λίγο περισσότερο στην πλευρά του Ζοτς. Δεν αποκλείεται να συμφωνεί και ο μέγας Διαμαντίδης.
