Κάτι σαν το τρίγωνο των Βερμούδων ένα πράγμα, αλλά μέχρι να εξηγηθεί η μεταφυσική δύναμη της παράδοσης, της ιστορίας και της φανέλας, ο Παναθηναϊκός θα γράφει ολόκληρες σελίδες στην εγκυκλοπαίδειά του. Ναι, αλλά είναι και στιγμές που τα κατορθώματα του Παναθηναϊκού δεν έχουν εξήγηση, παρά μόνο μεταφυσική...
Όπως, επί παραδείγματι, το βράδυ της Παρασκευής, στο ΟΑΚΑ. Αντιμετώπιζε μία ομάδα με σπουδαίο μπάτζετ, με πολύ ισχυρές μονάδες, με έμπειρο προπονητή και κυρίως με δεδομένο και υψηλότατο κίνητρο να νικήσει...
Ο Παναθηναϊκός...
- Αγωνίστηκε χωρίς δύο Αμερικάνους παίκτες οι οποίοι είναι στην Ελλάδα και θα τον ενισχύσουν από την επόμενη αγωνιστική της Ευρωλίγκας...
- Ο Διαμαντίδης έμεινε έξω στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης εξαιτίας τραυματισμού
- Ο Παππάς δεν ήταν καν στο ΟΑΚΑ
- Ο Κούζμιτς το είδε σχεδόν όλο...
Κι όμως, αυτή η ομάδα, που μεσούσης της εβδομάδας κλήθηκε να αντιμετωπίσει εσωτερικές αναταράξεις, έκανε πλάκα απέναντι σε μία αυτοαποκαλούμενη διεκδικήτρια της Ευρωλίγκας.
Ανεξήγητο; Εν πολλοίς! Οχι καθ’ολοκληρίαν, διότι συνέβησαν στη διάρκεια του ματς γεγονότα που δικαιώνουν το τελικό αποτέλεσμα.
Ηταν ίσως η πρώτη φορά από την έναρξη της σεζόν, που ο Σάσα Τζόρτζεβιτς είχε τόσο μεγάλη επιρροή στο παιχνίδι της ομάδας του. Κοούτσαρε, συμμετείχε, σκέφτηκε, δοκίμασε, διάβασε με ακρίβεια, ήταν ολοζώντανος σε ένα παιχνίδι που είχε απαιτήσεις …online.
Τα σχήματά του, η επιθετική ανάπτυξή του, το low post παιχνίδι, η επιμονή στον Ραντούλιτσα, αποδεικνύουν ότι ο κόουτς, όχι μόνο είχε αναγνώσει σωστά τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του αντιπάλου, αλλά προσαρμοζόταν συνεχώς ανάλογα με τα δεδομένα που διαμορφώνονταν.
Ταυτόχρονα ο Τζόρτζεβιτς έδωσε και το στίγμα της τελικής αντεπίθεσης που κάνει ο ίδιος μαζί με την ομάδα του. Ο Κούζμιτς έμεινε σχεδόν σε όλο το ματς στον πάγκο, πήρε χρόνο ο Φώτσης, ο Γιάνκοβιτς είχε πιο ενεργό ρόλο σε σχέση με προηγούμενα παιχνίδια και με δεδομένο ότι δύο μεταγραφές έγιναν ήδη και ίσως άλλη μία είναι καθ’οδόν, τότε είναι πολύ πιθανό να είδαμε κάτι από ταινία προσεχώς.
Ομως, η πιο απλή εξήγηση για την επικράτηση του Παναθηναϊκού είναι θηριώδης, φοράει μούσι και τατουάζ, χαμογελάει όταν γλεντάει τους αντιπάλους (χωρίς όμως να προκαλεί ποτέ) και κάνει σαν μικρό παιδί που του χαρίζεις χριστουγεννιάτικο δώρο, όταν οι φωνές από την εξέδρα δονούν τις τρίχες του.
Ο Μίροσλαβ Ραντούλιτσα, έστω και με δημοσιογραφική αδεία υπερβολής, είναι η αξύριστη μετενσάρκωση του Ρούντολφ Νουρέγιεφ, σε συσκευασία Super MAX! Ο Σέρβος σέντερ είναι κάτι περισσότερο από ένας εκτελεστής του αντίπαλου καλαθιού. Μπορεί το μοντέλο του παίκτη που εκπροσωπεί να μην ανήκει στη σημερινή εποχή των μπρατσωμένων σούπερμαν, αλλά αυτοί, οι τελευταίοι, δε θα έχουν ποτέ τη χαρά να νιώσουν τι σημαίνει αρτιστική κουλτούρα αυτοσχεδιασμού.
Με την τροματική όψη του, ακόμα κι αυτά τα αργά και δυσκίνητα καλαμάκια που έχει για πόδια, ο Ραντούλιτσα, έχει στιγμές, που νομίζεις ότι αντί για παπούτσια φοράει γκέτες κι αντί για φανέλα κολλητή φόρμα και πρωταγωνιστεί την μπασκετική έκδοση της λίμνης των Κύκνων. Το ταλέντο του είναι απαράμιλλο, όμως, είναι η πνευματική ευφυία του αυτή που του δίνει δύναμη να τρολάρει αντιπάλους, πιο γρήγορους, πιο αλτικούς, πιο γραμμωμένους σωματικά.
Τα spin με τα οποία αφήνει στην πλάτη του κάθε αντίπαλο που τολμάει να του δώσει έστω και μία υποψία διαδρόμου από την base line, είναι βούτυρο στο ψωμί του. Με εξαίρεση τον Τόμιτς (που κι αυτός δεν θυμάμαι να το έχει κάνει τόσο αρμονικά), η φάση στην οποία ο Ραντούλιτσα στέλνει για χόρτα τον Ντάνστον και τον Μπράουν, με δύο διαδοχικές προσποιήσεις, μία στο δεξί χέρι και μία στο αριστερό, είναι η αντίστοιχη ραμπόνα των σέντερ στο μπάσκετ.
Υπάρχουν οι παίκτες που έχουν δουλέψει σκληρά, που το έχουν επαναλάβει εκατομύρια φορές ως κίνηση στην προπόνηση, αλλά δεν έχουν καταφέρει ούτε κατ’ελάχιστον να το βγάλουν στο παιχνίδι… Υπάρχουν κι αυτοί, που απλά …το κάνουν. Χωρίς ιδιαίτερη προπόνηση και προσπάθεια. Είναι ζήτημα αρμονίας, αντίληψης του χώρου, ισορροπίας του κορμιού και κατανόησης των κανονισμών του μπάσκετ… Ενστικτώδεις επιλογής διαφυγής του δευτερολέπτου που παράγουν αριστουργήματα.
Ο Μίροσλαβ Ραντούλιτσα δεν είναι αθλητικός ψηλός, όπως σας μαθαίνουν να λέτε. Ειναι απλά ένας ψηλός, μία παικτάρα ολκής, που θα τον σημαδεύουν όλοι οι αντίπαλοι προπονητές για να χτυπήσουν την αργοπορία και την ακαμψία του, αλλά όταν ολόκληρη η ομάδα αμύνεται σωστά, τότε θα κρύβει και τις δικές του αδυναμίες, την ίδια ώρα που στην επίθεση θα σκαρώνει χορογραφίες μοναδικές.
Υ.Γ. Το θέμα με τον Παππά δε θα το ξαναπιάσω διότι ο σούπερ ταλαντούχος γκαρντ έχει ευθύνη για την πορεία της καριέρας του, όχι όμως για την επικοινωνιακή πολιτική της ομάδας του… Στο γήπεδο πάντως, δεν ήταν!
Υ.Γ.1 Ο Παναθηναϊκός είχε 12 παίκτες στη δωδεκάδα του με: Τον Κούζμιτς, τον Παπαγιάννη, τον Λούντζη και τον Μποχωρίδη να παίζουν ελάχιστα η καθόλου, τον Παππά να είναι σπίτι του και τον Χαραλαμπόπουλο εκτός. Εχουν έρθει ήδη δύο Αμερικάνοι που προφανώς θα εκτοπίσουν τον Λούντζη και τον Μποχωρίδη… Αν έρθει άλλος ψηλός θα πάρει τη θέση του Κούζμιτς…
Τούτο σημαίνει ότι:
Ο Χαραλαμπόπουλος πολύ δύσκολα θα επιστρέψει στη δωδεκάδα, καθώς ο Παπαγιάννης είναι πάντα η τρίτη επιλογή στο ψηλούς. Οι δυο τους, τέλος πάντως, θα μοιράζονται μία θέση στα ευρωπαϊκά ματς του Παναθηναϊκού. Αν προβλέπεται κάτι τέτοιο
Ομως…
Αν και όταν επιστρέψει ο Παππάς, στη θέση ποιου θα μπει στη δωδεκάδα;
