Υπάρχουν ταινίες εξαιρετικές, που ακόμα κι αν γνωρίζεις το τέλος τους, θα καθίσεις να τις παρακολουθήσεις ξανά. Για το σενάριο, τις δυνατές ερμηνείες, τις ατάκες. Τι συμβαίνει όμως, αν σου φέρουν να δεις για δεύτερη φορά «μια ταινιάρα» που όμως είχες διαπιστώσει από την πρώτη φορά ότι είναι βαρετή, χωρίς πλοκή, οι ηθοποιοί παίζουν σαν να κάνουν αγγαρεία και το τέλος είναι γνωστό;
Οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, αλλά και οι μπασκετικοί γενικότερα, νιώθουν σαν να ξαναζούν το περυσινό deja vu. Μια επική πρόκριση επί του Ολυμπιακού, που φέτος συνοδεύτηκε από ένα κερασάκι στο πρωτάθλημα, και μετά. κάθε μήνα και χειρότερα. Που και που κάποιες εκλάμψεις, αλλά μπαίνοντας στο δεύτερο μισό της σεζόν, οι προβλέψεις κάθε άλλο παρά ευοίωνες μοιάζουν για αντιστροφή της κατάστασης, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες.
Η ήττα από τον Αστέρα είναι το μικρότερο πρόβλημα κι ας ήρθε από έναν μετριότατο αντίπαλο με παθητικό 82 πόντων κατά μέσο όρο στη διοργάνωση που δέχθηκε 63 στο ΟΑΚΑ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν ξέρει τι κάνει, δεν ξέρει τι παίζει. Δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει αγωνιστική φιλοσοφία. Παίρνει ματς με τη βαριά φανέλα του που οπλίζει αυτοπεποίθηση ακόμα και νεόφερτους, αλλά δεν έχει στόχους. Χθες για παράδειγμα, είχε 3/24 τρίποντα, αλλά το να σουτάρει πέντε τρίποντα ο Γιάνκοβιτς ήταν επιλογή των Σέρβων κι όχι του Τζόρτζεβιτς.
Το τριφύλλι μπορεί να περάσει στους 8. Αλλά θα είναι σαν να κατέβηκε έναν λόφο πριν ανέβει δυο βουνά. Γιατί χωρίς αβαντάζ έδρας στα πλέι οφ απέναντι σε ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Ολυμπιακό είναι σαν να προσπαθείς να φτάσεις κολυμπώντας στο Βερολίνο.
Παράλληλα, στις 25/01 ο Παναθηναϊκός παίζει τη μισή χρονιά στο ΣΕΦ προσπαθώντας να κρατήσει το αβαντάζ έδρας για τα ελληνικά πλέι οφ. Κι εκεί ήττα με πέντε πόντους και πάνω συνεπάγεται πως οι πράσινοι κινδυνεύουν να κλείσουν τη χρονιά με τα περυσινά αποτελέσματα. Δηλαδή το Κύπελλο.
Αθλητισμός είναι όμως, και οι κακές στιγμές ή το ντεφορμάρισμα είναι στο πρόγραμμα σε μια μακρά σεζόν 8 μηνών. Αν όμως, είναι κακή στιγμή αυτή που διανύει ο Παναθηναϊκός, ποια ήταν η καλή του; Κι αν υποθέσουμε ότι αυτή θα έρθει, με ποιον τρόπο θα έρθει;
Ας υποθέσουμε ότι οι αθλητές θορυβημένοι από το πρόστιμο, που πάντα αγγίζει ευαίσθητες ψυχές και τσέπες, θα παίζουν στα κόκκινα στο εξής. Και μετά; Ο Παναθηναϊκός έχει ένα άλυτο ζήτημα: Έχει αδύνατα σημεία, αλλά το δυνατό του ποιο είναι; Χωρίς να εξετάζουμε την ατομική ποιότητα των αναγνωρισμένων αθλητών του (Καλάθης, Διαμαντίδης, Ραντούλιτσα κ.α.). Αυτό που κρίνει κάθε ομάδα είναι όταν επιχειρεί να ξεδιπλώσει τα πλεονεκτήματα της στο παρκέ. Τι ακριβώς πρέπει να φοβάται μια ομάδα που παίζει απέναντι στον Παναθηναϊκό;
Ας δούμε πέντε βασικά στοιχεία που πρέπει να βασίζεται μια ομάδα του βεληνεκούς του Παναθηναϊκού: Άμυνα που τσακίζει κόκκαλα. Transition παιχνίδι (γρήγορη μεταφορά της μπάλας). Παιχνίδι στο ποστ (με πλάτη στο καλάθι). Σουτ από μακρινή απόσταση. Πικ εν ρολ.
Τι από αυτά έχει η ομάδα του Τζόρτζεβιτς; Πικ εν ρολ του Καλάθη, πικ εν ρολ του Διαμαντίδη και παιχνίδι με πλάτη του Ραντούλιτσα. Αυτά. Τι άλλα;
Ο Καλάθης που πρέπει να πιέσει τη μπάλα, να την κατεβάσει, να οργανώσει, να σουτάρει αξιόπιστα, πρέπει να παίρνει τα πικ. Ο Διαμαντίδης στα 35 του μπορεί να το κάνει με επάρκεια σε ορισμένα ματς και σε ορισμένα χρονικά διαστήματα. Κι ο Ραντούλιτσα που είναι ο πιο επιρρεπής σέντερ σε φάουλ μετά τον «big Sofo» και παίζει 15-20 λεπτά, μπορεί να δημιουργήσει μάξιμουμ 7-8 φάσεις από το ποστ.
Και μετά. βλέπουμε. Αν θα βάλει τα σουτ ο Φελντέιν που στο Τοπ 16 δεν τα βάζει, αν ο Γκιστ είναι σε μέρα, αν ο Πάβλοβιτς παίξει καμιά φορά με ένταση 7/10.
Ο Τζόρτζεβιτς αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά θέματα διαχείρισης υλικού που λέει και ξαναλέει σε κάθε συνέντευξη Τύπου ότι περιμένει τον Μποχωρίδη! Που πέρυσι έπαιζε 10 λεπτά μέσο όρο σε Ελλάδα και Ευρώπη. Την ίδια ώρα μάλιστα, που υπάρχουν άλυτα ζητήματα σε περιφέρεια και φροντ λάιν, έχει χάσει τον Γιάνκοβιτς, αλλά και τον Παππά. Οι αναφορές του άλλωστε σε εκείνη την περιβόητη συνέντευξη Τύπου κάθε άλλο παρά τυχαίες ήταν…
Κόντρα στην εποχή που επιτάσσει αθλητικούς σέντερ, ικανούς να αλλάζουν παίκτες πίσω από τα σκριν (τύπου Λάσμε-Γκιστ), ο Τζόρτζεβιτς έκτισε μια ομάδα με πύργους, από τους οποίους ο πιο αθλητικός είναι ο Παπαγιάννης. Οι πλάγιοι δεν μπορούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο και απομένουν οι εξής γκαρντ: Ο σταθερός και value for money, Τζέιμς Φελντέιν, ο Νικ-τα κάνω όλα-Καλάθης και ο Διαμαντίδης. Ο Διαμαντίδης που στην Α1 υποχρεώνεται, προφανώς ελλείψει άλλου, να ταλαιπωρεί τον εαυτό του και ο Διαμαντίδης που στην Ευρωλίγκα είναι ο πιο σημαντικός κρίκος της αλυσίδας στην δημιουργία του παιχνιδιού.
Οποιοσδήποτε με 1000 αγώνες στην πλάτη του θα αντιμετώπιζε τα ματς της Α1 όπως ο Διαμαντίδης: 0/21 τρίποντα έχει στα τελευταία έξι παιχνίδια με Τρίκαλα, ΠΑΟΚ, Κόροιβο, Καβάλα, ΑΕΚ, Κηφισιά. Ο Διαμαντίδης 0/21! Ο ίδιος παίκτης που στην Ευρωλίγκα έχει 35% με 15/43 τρίποντα, 53% δίποντα, 7,5 πόντους και 4,6 ασίστ. Αξίζει ο Διαμαντίδης στον επίλογο της μυθικής καριέρας του να νιώθει… τόσο άδειος παίζοντας σε ματς χωρίς νόημα και τόσο… μόνος στα ματς στα οποία ζει για να κερδίζει;
