Η χαρά του γηπεδούχου έχει γίνει ο Παναθηναϊκός στην Ευρωλίγκα. Ύστερα από την θετική έκπληξη της εφετινής Ευρωλίγκας (ως τώρα), Λοκομοτίβ Κουμπάν και την Μπαρτσελόνα ήρθε η σειρά της Ζιέλονα Γκόρα να κάνει πάρτι με… προσκεκλημένους τους Πράσινους οι οποίοι μακριά από το ΟΑΚΑ αντί να βελτιώνονται γίνονται χειρότεροι!
Σε τέτοιο σημείο που αν συνεχίσουν με αυτόν το ρυθμό ίσως στον ΟΠΑΠ να αποφασίσουν να βγάλουν τον Παναθηναϊκό από το κουπόνι του στοιχήματος καθότι ο άσος, στα εκτός έδρας ματς του, τείνει να γίνει το πιο σίγουρο σημείο. Σχήμα λόγου βεβαίως, αλλά είναι ξεκάθαρο πως το σύνδρομο που έχει αποκτήσει ο «εξάστερος» τα τελευταία χρόνια είναι πλέον απειλητικό για το DNΑ της ομάδας του.
Στο ΟΑΚΑ μεταμορφώνεται, παίρνει ώθηση από τον κόσμο, βγάζει μεγαλύτερη ενέργεια, ανεβάζει την ένταση στην άμυνα, τα ποσοστά του στην επίθεση, την αποτελεσματικότητα του στα ριμπάουντ. Όμως όλα αυτά και με την αγωνιστική καθίζηση που επιδεικνύει ο Παναθηναϊκός περνώντας τα σύνορα της χώρας, είναι δείγματα ομάδας χωρίς μετάλλο, με έλλειμμα προσωπικότητας και περιορισμένων δυνατοτήτων. Θυμίζει τον Ολυμπιακό των προηγούμενων χρόνων στο Champions League, που είχε απόρθητο κάστρο το ΟΑΚΑ και το «Καραϊσκάκης» αλλά στο εξωτερικό γνώριζε ήττες από ομάδες που δεν υπήρχαν στο ποδοσφαιρικό. Και σίγουρο για οι «καλομαθημένοι» οπαδοί του Παναθηναϊκού, έχουν αποθέματα υπομονής και γεναιοδωρίας στις πιστώσεις χρόνου, όμως δεν μπορούν να συνηθίσει το μάτι τους τέτοια αγωνιστική εικόνα.
Ο Παναθηναϊκός, έχει την εμπειρία, το ειδικό βάρος αλλά και την ποιότητα να βελτιωθεί και να βρει το δρόμο του. Αλλά είναι φανερό πως πρέπει να ενισχυθεί στη φροντ-λάιν. Οι απουσίες στη Βαρκελώνη ήταν περισσότερες (Κούζμιτς, Γιάνκοβιτς, πλην των σταθερά απόντων λόγων τραυματισμών Παππά, Μποχωρίδη) όμως δεν ήταν τόσο σημαντικές, όσο η αποψινή του Τζέιμς Γκιστ.
Πολλά θα ήταν διαφορετικά αν στο στούντιο της ΕΡΤ2 ήταν κάποιος άλλος παίκτης από τις θέσεις από τα γκαρντ και πάνω αντί του Αμερικανού. Γιατί ο Γκιστ είναι ο καλύτερος παίκτης που διαθέτει ο Παναθηναϊκός πέρα από τους δύο παίκτες της δημιουργίας του (Διαμαντίδης, Καλάθης). Χωρίς τον Γκιστ η δεδομένη και σημειωμένη πολλάκις, αδυναμία των Ραντούλιτσα, Κούζμιτς στην άμυνα, στην αντιμετώπιση των pick’n’roll, της ενέργειας, των επιθετικών ριμπάουντ και όλων όσων προσφέρει ο δεύτερος σε χρόνο συμμετοχής παίκτης του Σάσα Τζόρτζεβιτς, ο Παναθηναϊκός είναι ευάλωτος στην άμυνα και πιο στατικός στην επίθεση.
Για να καλυφθεί το κενό κάθε σημαντικού παίκτη, πρέπει οι υπόλοιποι να ανέβουν ένα σκαλοπάτι. Ο Παναθηναϊκός αντιθέτως υποχώρησε μερικά και δικαιολογημένα γνώρισε την τρίτη ήττα του σε τέσσερις αγώνες.
Με 52% στις βολές (13/25) και 18,5% στα τρίποντα (5/27), τον ασταθή Πάβλοβιτς να τα «σπάει» από τα 6μ75 (0/7τρ) και να έχει λάθος επιλογές, τον Ραντούλιτσα να αγωνίζεται μόλις 17 λεπτά (γιατί δύσκολα μπορεί να παίζει περισσότερο), τον Διαμαντίδη σε «χαμηλή πτήση» και τον Καλάθη ανήμπορο να τραβήξει το σκορ, είναι αδύνατον όχι μόνο να καλυφθεί η απουσία του Γκιστ, αλλά και να νικήσεις ακόμη και τη Ζιέλονα Γκόρα. Το κενό που υπάρχει στην αθλητικότητα κοντά στο καλάθι έγινε απόψε ακόμη πιο φανερό. Σκεφτείτε οτι ο Τζόρτζεβιτς υποχρεώθηκε να βάλει σε θέση σέντερ τον Αντώνη Φώτση που είναι δεδομένο πως δεν μπορεί να ανταπεξέλθει.
Από εκεί και πέρα στα ματς που απομένουν οι Πράσινοι οφείλουν να κρατήσουν αλώβητο το ΟΑΚΑ. Να περάσουν στο TOP16 και με δύο επιπλέον παίκτες στη φροντ-λάιν (τον τραυματία Γκιστ και έναν ακόμη αθλητικό σέντερ) θα είναι διαφορετική ομάδα και πρέπει να κριθεί μετά τον Ιανουάριο, όπως έχω πολλές φορές γράψει.
ΥΓ: Κατά την αναχώρηση του Παναθηναϊκού ο βοηθός προπονητής, Γκόραν Μπιέντοφ δήλωσε πως λόγω της απουσίας του Γκιστ θα έπαιρνε περισσότερο χρόνο ο Χαραλαμπόπουλος. Τελικά αγωνίστηκε για 71 δευτερόλεπτα. Ο δε Παπαγιάννης, όπως κι ο Λούντζης πάτησαν παρκέ μόνο στην προθέρμανση.
