Προφανώς και η πρεμιέρα δεν είναι κριτήριο για συμπεράσματα. Ο αντίπαλος δεν προσφέρονταν, ούτε οι μεταπτώσεις της εθνικής δίνουν τη δυνατότητα να πούμε περισσότερα. Ο Μίσσας έχει περισσότερα να πει για το κάκιστο δεύτερο δεκάλεπτο και πολύ λιγότερα για την απόδοση του β' ημιχρόνου που ήταν στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.
Στην ουσία, η πρεμιέρα στο Ευρωμπάσκετ δεν μας έκανε σοφότερους. Ξέραμε και ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που θα αναλάβουν το φορτίο στην επίθεση (Παππάς, Πρίντεζης), γνωρίζαμε ότι ο Αντετοκούνμπο θα είναι ο άνθρωπος - κουμπί, αυτός δηλαδή που θα τον πετάει στο παρκέ ο Μίσσας και μέσα σε δύο φάσεις θα αλλάζει τον ρυθμό και την ένταση του αγώνα.
Ο Θανάσης είναι ο ιδανικός για να αφυπνίσει μια ομάδα και το έκανε εξαιρετικά απέναντι στους Ισλανδούς. Από τον τρόπο που κινείται στην επίθεση μέχρι τον τρόπο που ξεχύνεται στο αντίπαλο καλάθι, ο Αντετοκούνμπο είναι ένα παιδί ειδικών αποστολών που θα έχει ρόλο κλειδί στην αλλαγή ρυθμού ενός αγώνα.
Από 'κει και πέρα, η Εθνική ένα μεγάλο πλεονέκτημα σ' αυτή τη διοργάνωση σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες. Η απώλεια του Αντετοκούνμπο προκάλεσε σοκ, αλλά έκανε κι ένα καλό. Αναπροσάρμοσε σε μεγάλο βαθμό τον στόχο. Προφανώς και αυτή η Εθνική δεν πάει πλέον για μετάλλιο, πάει για μια απλή πρόκριση στην 8άδα και είναι... ανακουφιστικό να το ακούς αυτό από τον προπονητή και τους παίκτες.
Ισως είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που το βάρος για διάκριση είναι κατά πολύ μικρότερο σε σχέση με το βάρος που άντεχαν οι διεθνείς, με το βάρος που άντεχε η Εθνική. Ισως αυτό το «πάμε κι ό,τι βγει» να αποδειχτεί καλό, ίσως αυτό το «και να αποκλειστούμε στην 8άδα δεν θα μας κρεμάσουν» να είναι και μια φιλοσοφία που έχουμε χρόνια να την δοκιμάσουμε.
Προφανώς και η Εθνική έχει σημαντικότατα κενά, τόσα που δεν μας επιτρέπουν να εκφράζουμε την αισιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Δεν πειράζει όμως. Ας το δούμε μια φορά κι αλλιώς, είδαμε τι πετύχαμε κι όταν ζούσαμε, αναπνέαμε και ήμασταν βέβαοι πως θα ανέβουμε στο βάθρο.
Το «αντίο» στο SDNA
Μ αυτό το κείμενο αποχαιρετώ το SDNA. Μια συνεργασία άψογη απ όλες τις πλευρές, μια συνεργασία που η πρώτη λέξη που μου φέρνει στο μυαλό είναι το «ευχαριστώ». Το πρώτο και μεγαλύτερο «ευχαριστώ» στον Βασίλη Παπαθεοδώρου που με στήριξε δύο φορές σε πολύ δύσκολες περιόδους της ζωής μου. Πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως επαγγελματία.
Το δεύτερο «ευχαριστώ» σε όλα τα παιδιά του SDNA που συνεργαστήκαμε όλο αυτό το διάστημα και κυρίως το τελευταίο δίμηνο. Το τρίτο «ευχαριστώ» ανήκει στους αναγνώστες του SDNA για τις συζητήσεις, τις διαφορετικές απόψεις, ακόμη και τις εντάσεις.
Με τις απόψεις του SDNA μπορεί να συμφωνείς, μπορεί και να διαφωνείς. Μπορεί να το θεωρείς υπερβολικό, μπορεί να το θεωρείς ήπιο. Δύο πράγματα δεν αμφισβητούνται και τα γράφω με πάσα βεβαιότητα, με την όποια εμπειρία έχω στο επάγγελμα αυτό:
1. Είναι από τα μαγαζιά που παράγουν δημοσιογραφία. Από τα μαγαζιά που παραμένει στο κυνήγι της είδησης με τον παραδοσιακό τρόπο, αυτόν που κάποτε αποκαλούσαμε ρεπορτάζ.
2. Γράφεις αυτό που πιστεύεις, χωρίς λογοκρισίες, χωρίς ανασφάλειες, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Σας φαίνεται αυτονόητο, θα έπρεπε να είναι, αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει συχνά στη σημερινή εποχή.
Για να προλάβω τυχόν ερωτήσεις: Από το SDNA φεύγω για κάτι καινούριο που θα ανακοινωθεί προσεχώς. Το «φεύγω» δεν σημαίνει «ξεχνώ», το αντίθετο...
Ευχαριστώ SDNA, ευχαριστώ Βασίλη...
