Όποιος αγαπάει, στηρίζει μέχρι τέλους. Η αγάπη σε τυφλώνει, σε κάνει να τα βλέπεις όλα όμορφα, βλέπεις αυτό που αγαπάς και λυγάς. Τρέμεις. Η αγάπη του Αρειανού για την ομάδα μπάσκετ είναι παθολογική. Έχει όμως και μυστικά. Σε μια τέτοια σχέση υπάρχει απλόχερο δούναι και λαβείν. Ο κόσμος είναι εκεί, στηρίζει, φωνάζει, πληρώνει, η ομάδα – διαχρονικά – διακρίνεται, παλεύει, κερδίζει, παίζει, ακόμη και με απλήρωτους πήρε τίτλους, έπαιξε τελικούς, έραψε αστέρια στη φανέλα.
Αυτή η αγάπη δεν εξαγοράζεται. Κανείς δεν είναι πάνω απ' τον σύλλογο. Οι Αρειανοί το τηρούν αυτό, ακόμη και σε όρια εσωστρέφειας. Αποδοκίμασαν τον Άρη του Γιαννάκη. Στο πρόσωπό του ίσως ήθελαν να αποδοκιμάσουν τον Νίκο Λάσκαρη, που λείπει. Λείπουν τα χρήματα που υποσχέθηκε, για την ακρίβεια. Οι χορηγίες, τα γήπεδα ενός δις, οι συνεργασίες με το ΝΒΑ. Ευτυχώς δεν του λείπει, του κόσμου, η κρίση. Κι όταν αυτός που αγαπάς, δεν πάει καλά, του το λές...
Αλλά και μπασκετικά, ο Άρης δεν πήγε καλά χθες. Και δε φταίει μόνο ο απών γι' αυτό. Δεν ξέρουμε αν είχε να δώσει προκαταβολές, αλλά εκείνο που ξέρουμε είναι ότι το μπάτζετ της ομάδας δεν είναι και... μικρό, σε σχέση με τα προβλήματα. Ξέρουμε πως οι επιλογές των παικτών έγιναν από τον “Δράκο”. Δεν είπε ο Λάσκαρης “πάρε πέντε δυάρια”, για παράδειγμα. Φταίει όμως που δεν μπόρεσει, για παράδειγμα, να κρατήσει τον Βασίλη Ξανθόπουλο ή τον Βασίλη Καββαδά. Δυο παίκτες που λείπουν, όπως φάνηκε με την Βόννη. Ένας να κατεβάζει, κι ένας να σπρώχνει.
Ο Άρης έκανε λάθη σε επαναφορές, έκανε παράβαση 8 δευτερολέπτων, έκανε λάθη, δεν μπορούσε να περάσει το κέντρο και διάολε δεν έπαιζε με τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς! Αλήθεια, ο Φλιώνης γιατί δεν έπαιξε στο τέλος; Αυτόν τον Άρη, που δεν μπορεί, αυτόν ο κόσμος αποδοκίμασε. Ο Αρειανός δεν μπορεί να βλέπει, διαχρονικά, μια ομάδα “που δεν μπορεί”. Με την ΑΕΚ είδε ότι “μπορεί”. Τώρα, όσο ο χρόνος κυλά, και ο ενθουσιασμός “πέφτει”, και οι άλλοι “διαβάζουν” καλύτερα, βλέπει ότι δυσκολεύεται.
Βλέπει μια ομάδα που έχει έναν Αμερικανό σέντερ που δεν μπορεί να παίξει πικ εντ ρολ, που έχει ένα τριάρι που δεν έχει σουτ, που έχει δύο ίδιους σουτινγκ γκαρντ, μπορεί και τρεις, που έχει έναν πιτσιρίκο “άσο” που δεν έπαιξε στο τέλος και όσο ήταν μέσα ο Άρης κέρδιζε, που έχει ένα τεσσάρι που χθες έπαιξε στο τέλος τρία και “έφαγε” δύο καλάθια “στα πόδια”, που έχει έναν ιδιοκτήτη που δεν μπορεί. Αυτή τη στιγμή, δεν μπορεί. Μακάρι μετά να μπορέσει. Αλλά δεν μπορεί. Ο Λάσκαρης. Κι η ομάδα δυσκολεύεται. Κι έχει δύσκολο πρόγραμμα και θέλει παίκτη. Ή παίκτες. Και παίζει ημιτελικό με Ολυμπιακό τώρα και μετά Ευρώπη και μετά με ΠΑΟΚ, εκτός.
Ο κόσμος του Άρη ξέρει μπάσκετ. Μπορεί οι πιο νέοι να μην πρόλαβαν τα σπασίματα του Γκάλη μπροστά στον Μάκαντου, ή τις καντήλες από τα 8 μέτρα του Χάρη, ή τις ραβέρσες του Κοκολάκη, αλλά η αύρα είναι “κληρονομική”. Βλέπει και κρίνει. Στηρίζει φέτος μια ομάδα “ειδικών συνθηκών”, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να μην κριτικάρει. Στο πρόσωπο του Γιαννάκη βλέπει κανείς τη “σανίδα σωτηρίας”. Την ελπίδα. Το πάθος του “Δράκου” είναι η όαση για μια ομάδα που δεν έστειλε καν μια επιστολή στη FIBA για την υπόθεση Καββαδά. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα στηλιτεύσει τα λάθη στο παρκέ. Κι αυτά εκτός...
ΥΓ: Για τον ΠΑΟΚ και τη νέα του ήττα θα γράψουμε πολύ σύντομα, ίσως και σήμερα πάλι. Σε άλλο σημείωμα.
