Με τα λόγια χτίσαμε και ανώγεια και κατώγια, αλλά τελικά -και πάλι- στην πράξη, ο πύργος των αβίαστων κι εύκολων ονείρων πλημμύρισε! Από τη Γαλλία ερχόταν, στην Ισπανία συνέχιζε και στη Γαλλία, στο Πριγκιπάτο επέστρεφε το ένα χαστούκι μετά το άλλο το διήμερο που ολοκληρώθηκε χθες. Ούτε που να γυρίσεις το κεφάλι σου δεν ήξερες. Ενα διαδοχικό κροσέ-ντιρέκτ χωρίς τελειωμό για το ελληνικό μπάσκετ με την τρίτη και την τέταρτη ομάδα της Α1 να διασύρονται από τους πάλαι ποτέ πελάτες Γάλλους, οι οποίοι, σημειωτέον δεν εκπροσωπούνται στην Ευρωλίγκα, διότι ο Μπερτομέου έκρινε ότι δεν είναι ικανοί.
Και στην Ισπανία, ο ΠΑΟΚ, ο τιμιότερος όλων, συνετρίβη από την πρωτοπόρο του -μακράν του δεύτερου- καλύτερου πρωταθλήματος της Ευρώπης, αλλά ο Δικέφαλος, βγαίνει -σε πρώτη φάση- εκτός κάδρου, διότι ήταν η μοναδική ελληνική ομάδα στη διοργάνωση της FIBA που έκανε υπέρβαση και το αποτέλεσμα στην Τενερίφη είναι πολύ φτωχό για να σκιάσει την απρόσμενα υπερβατική πορεία του λαβωμένου κι άτυχου Δικεφάλου.
Οι άλλοι δύο όμως; Πνίγηκαν! Στη λίμνη των φιλοδοξιών που οι ίδιοι δημιούργησαν. Και είναι θλιβερό: Ξέρετε ποιο; H τελευταία φορά που το ελληνικό μπάσκετ εκπροσωπήθηκε σε τελικό διοργάνωσης πλην Ευρωλίγκας, ήταν το 2006, όταν ο Αρης ηττήθηκε από την Ντιναμό του Ντούντα Ιβκοβιτς. Εντεκα χρόνια φαγούρας και αποθεωτικής εσωστρέφειας λόγω Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, που από το πολύ ξύσιμο (την γκλίτσα του τσοπάνη) βγαίνει …αίμα. Όλως τυχαίως (;) είναι σχεδόν το ίδιο διάστημα (με εξαίρεση το 2009), που και η Εθνική ομάδα περιφέρεια το λαμπερό νυφικό και της περιουσία της, αλλά στο τέλος μένει αστεφάνωτη και ο Έλληνας ορφανός!
Το ακόμα πιο δυσάρεστο είναι ότι οι ελληνικές ομάδες που συμμετέχουν στις δευτερεύουσες ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ούτε από σνομπ ύφος διακατέχονται, ούτε μεγαλοπιάνονται με τα μεγαλεία του Τσάμπιονς Λιγκ, όπως γίνεται στο ποδόσφαιρο και αντιμετωπίζουν το Europa League σαν παρακατιανό. Οχι, στο μπάσκετ, οι ελληνικές ομάδες θέλουν. Είτε αυτό λεγόταν Eurocup, είτε Champions League, Αρης, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και όσοι συμμετείχαν τέλος πάντων ήθελαν και θέλουν. Απλά, δεν μπορούν! Κι ας το αποδεχτούμε πια! Δεν μπορούμε είναι το επιμύθιο και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γοργά θα γίνει η αναστήλωση. Ναι, ο Αρης επλήγη από τραυματισμούς, ναι η ΑΕΚ κληρώθηκε με την καλύτερη ομάδα του Champions League, ναι ο ΠΑΟΚ έκανε υπέρβαση με την πρόκριση στους 16, αλλά όταν στην τετράδα του Eurocup υπάρχει η Χάποελ Ιερουσαλήμ (έστω κι αυτή με Χέρστον, Ελιγιάχου και Αμάρε Στουντεμάιρ), και στην οκτάδα του Champions League μετράμε: Δύο τούρκικες, μία γερμανική, δύο γαλλικές και δύο ιταλικές (τα δύο τελευταία είναι πρωταθλήματα με τα οποία υποτίθεται ότι γελάμε τρομάρα μας), τότε κάτι άλλο συμβαίνει και όχι η μοίρα μας, ή κακός μας ο καιρός. Αυτός, ο κακός μας ο καιρός εμφανίζεται κάθε φορά στα στερνά του καλοκαιριού, εν μέσω ηλιοφάνειας. Είναι το διάστημα που γίνονται οι εξαγγελίες και ανακοινώνονται οι στόχοι της νέας σεζόν. Α, και που ο κόσμος αγοράζει διαρκείας.
Το πάθημα είναι ο αποκλεισμός, το μάθημα ότι “δεν μπορούμε” και βαδίζουμε πιο πέρα. Κι αν φέτος ήταν ατυχία, πέρσι γκαντεμιά, πρόπερσι κρίση και προ τετραετίας κακό ριζικό, τι διάολο συμβαίνει επί 11 χρόνια; Ο Θεός δεν έχει βάλει στόχο να καταστρέψει το μπάσκετ στην Ελλάδα πάντως, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Κάποιοι άλλοι, φαινομενικοί υπηρέτες του σπορ εντός συνόρων ίσως, αλλά τέλος πάντων.
Οι αιτίες είναι πολλές και διάφορες… Ξεκινούν από κακό σχεδιασμό και δραματική προσέγγιση του αθλήματος που ονομάζεται μπάσκετ και καταλήγουν στο μόνιμο πρόβλημα του πολύ χαμηλού επιπέδου που έχει το ελληνικό πρωτάθλημα
Η Ελλάδα λύγισε και υποκλίθηκε σε ΓαλλοΙσπανούς και εμείς μένουμε να χορταίνουμε με ιστορία, όπως ο Χρανιώτης με ηλιακή ενέργεια στο Survivor. Ιστορία έχει η ΑΕΚ, ιστορία και ο Αρης και ο ΠΑΟΚ, ιστορικές οι απαιτήσεις του κόσμου, ιστορικές οι φιλοδοξίες και για ρέστα παίρνουμε τις ιστορικές αποτυχίες, αφού με την ιστορία δε νίκησε κανείς.
Ο Αγγελόπουλος φταίει γιατί διοικεί με πάθος και λατρεία μία ομάδα που στο αγωνιστικό τμήμα της δεν καθρεπτίζει τίποτα από τη σοβαρότητα έχει ο ίδιος ως άνθρωπος κι επιχειρηματίας… Τόσες αλλαγές στο ρόστερ δεν κάνουν ούτε στα ριάλιτι!
Ο Λάσκαρης φταίει, διότι αν αναγγέλλει μία επένδυση ενός δις σε μία εκπομπή τηλεοπτική δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα, όπου κλήθηκε να απολογηθεί για μία πολύ σοβαρή χαμένη δικαστική υπόθεση, σημαίνει οτι γενικώς, κάτι δεν πάει καλά….
Στους μοναδικούς που δεν μπορεί να προσάψει κανείς το παραμικρό είναι στους ΜπανοΣταυροπουλοΓαλατσοΖουρνατζίδηδες; Με σφεντόνες παλεύουν και κερδίζουν μάχες… Μόνο μπράβο στους Δικέφαλους, που κάθε χρόνο ξεκινούν με πενιχρή δύναμη στα φτερά τους, αλλά κάθε φορά θα κάνουν μερικά αποτελέσματα που θα αναγκάσουν τους πάντες να υποκλιθούν.
Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε λοιπόν; Το ερώτημα δεν είναι ούτε απλό, ούτε εύκολο να απαντηθεί. Συγκριτικά με κάποιους αντιπάλους (από την Τουρκία ή τη Ρωσία) δεν έχουν μπάτζετ. Με κάποιους άλλους (Ιταλικές) δεν έχουν τύχη, με κάποιους άλλους ομοιογένεια και χημεία και τέλος προπονητική φιλοσοφία. Τελικά, ξέρετε ποιο είναι το συμπέρασμα; Οτι λείπει κάτι απ΄όλα! Και χρήμα και τύχη και χημεία, ίσως και προπονητική ικανότητα στην επιλογή παικτών.
Για σκεφτείτε όμως και κάτι άλλο; ΑΕΚ, Αρης, ΠΑΟΚ… Έχασαν με συνολική διαφορά 46 πόντων στις ρεβάνς, που θα μπορούσε να είναι και 80 αν οι αντίπαλοι δεν ξεκολλούσαν το πόδι από το γκάζι. Τρεις ομάδες που έχουν στόχο το Κύπελλο, μία καλή πορεία στην Ευρώπη και την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα! Για αναλογιστείτε όμως: Σε αυτές, τις τρεις ομάδες, πόσους Έλληνες παίκτες διακρίνετε που άμεσα ή στο εγγύς μέλλον θα υποστυλώσουν το θεμέλιο της Εθνικής ομάδας; Πόσους; Προσωπικά βλέπω τον εξής, κανέναν! Κι αυτό είναι το πιο οδυνηρό, διότι ακόμα και ομάδες με χαμηλότερους στόχους από τους αιώνιους δεν παράγουν! Φταίνε αποκλειστικά οι ομάδες; Οχι!!! Κατηγορηματικά όχι! Πολύ απλά διότι η παραγωγή ταλέντου του ελληνικού μπάσκετ οδεύει από το κακό στο χειρότερο, αλλά όλοι εμείς ζούμε στο μικρόκοσμό μας και ….ξυνόμαστε.
Πιτσιρικάδες αμφίβολου ταλέντου (εδώ και χρόνια) πωλούνταν σαν πρωταγωνιστές και καταλήγουν καλοπληρωμένοι κομπάρσοι β΄διαλογής, το δάχτυλο δεν ακουμπά επί των τύπων των ήλων και ο μικρόκοσμος φωταγωγείται από τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και την λάμψη των αιωνίων. Το γεγονός ότι ο Αρης, ή ο ΠΑΟΚ, ακόμα και η ΑΕΚ δεν βρίσκουν (ή δε θέλουν να βρουν) τον περιζήτητο Ελληνα που θα εξελιχθεί σε σταρ, ή θα τους δώσουν την ευκαιρία να εξελιχθεί σε σταρ δεν απασχολεί κανένα. Οπως και το γεγονός ότι οι Εθνικές ομάδες μικρών ηλικιών υποβιβάζονται η μία μετά την άλλη. Αλλά δεν πειράζει, έχει ο Θεός. Διότι το ελληνικό μπάσκετ είναι το …ελληνικό μπάσκετ και πάει καλά! Πάει καλά… Στην κατηφόρα, την οποία τρέχει με χίλια και τα φρένα σπασμένα…
Υ.Γ. Ο Γιούρι Ζντοβτς δεν είναι κακός προπονητής. Επίσης είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος. Ο οποιοσδήποτε διαιτητής είναι αδύνατον να τον κοροϊδέψει και το αισθητήριο του είναι αλάνθαστο. Οσο δίκιο κι αν έχει όμως (προσωπικά κρίνω υπερβολική την αντίδραση συγκριτικά με τα σφυρίγματα των διαιτητών στο Μονακό), ξέφυγε σε ανεπίτρεπτο όριο. Δεν είναι μόνο ότι στέρησε από την ομάδα του τον προπονητής της, αλλά χρέωσε την ΑΕΚ με μία πολύ άσχημη εικόνα, που δεν δικαιολογείται από κανένα διαιτητικό έγκλημα. Εχω την εντύπωση ότι ο Ζντοβτς στο Μονακό έχασε οριστικά και τους παίκτες του.
Υ.Γ.1 Ακόμα κι αν η ΑΕΚ επέστρεφε από το -10 στο τέλος σε περίπτωση που δεν είχε την θλιβερή αντίδραση ο Ζντοβιτς, η πρόκριση είχε πετάξει. Και θα ήταν άδικο να προκριθεί η ΑΕΚ, διότι και στα δύο ματς η Μονακό απέδειξε ότι είναι η καλύτερη ομάδα.
Υ.Γ.2 Οταν μία ομάδα παίζει τον αγώνα της χρονιάς και δέχεται 30 πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο, δεν δικαιούται να έχει απολύτως καμία απαίτηση. Και η ευθύνη δε ανήκει αποκλειστικά στους παίκτες, αλλά και στους προπονητές που απέτυχαν να προετοιμάσουν σωστά την ομάδα τους.
