Τα «γιατί» στην περίπτωση του Χαραλαμπόπουλου είναι πολλα. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες στις οποίες δεν υπάρχει μια και μόνη εξήγηση για την αποτυχία του project στον Παναθηναϊκό. Αλλωστε σε μια τόσο μεγάλη αποτυχία, κι όταν μιλάμε πραγματικά για ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχει αναδείξει το ελληνικό μπάσκετ, χρειάζονται πολλοί - κι όχι ένας - λανθασμένοι χειρισμοί για να στραβωσει το πράγμα και να οδηγηθεί στο σημερινό σημείο...
Αν ο χρόνος γύριζε 5 χρόνια πίσω, θεωρώ δεδομένο πως τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο Χαραλαμπόπουλος θα έκαναν (πολλά) διαφορετικά πράγματα απ' αυτά που έκαναν την 5ετία που προηγήθηκε. Το blog αυτό δεν έχει σκοπό να δικάσει ή να επιρρίψει ευθύνες για την αποτυχία του project Χαραλαμπόπουλου στον Παναθηναϊκό, ωστόσο θα επιδιώξει να εξηγήσει τα όσα συνέβησαν για μια περίπτωση που η εξέλιξή της έχει διδακτικό χαρακτήρα για πολλά ταλέντα που περιμένουν εκεί έξω...
Το καλοκαίρι του 2012, σε ηλικία μόλις 15 ετών, ο Χαραλαμπόπουλος πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό και δύο μήνες μετά φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα των ανδρών, στον εντός έδρας αγώνα με τον Πανιώνιο για το Κύπελλο Ελλάδας. Τον Ιούλιο του 2016 ανακοινώθηκε από την ΚΑΕ η 8ετής (!) επέκταση του συμβολαίου του Χαραλαμπόπουλου (σε ηλικία 19 ετών) κι ένα καλοκαίρι αργότερα παραχώθηκε με τη μορφή δανεισμού στον ΠΑΟΚ. To rewind έχει έναν και μόνο σκοπό: Να ακολουθήσουμε τα νούμερα βιασύνης. 15 ετών η μεταγραφή, 15 ετών η πρώτη του εμφάνιση με την πράσινη φανέλα, 8ετές συμβόλαιο στα 19του, δανεικός ύστερα από έναν χρόνο στον ΠΑΟΚ.
Ο Χαραλαμπόπουλος ήταν μια σπάνια περίπτωση ταλέντου, αλλά δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ σαν παιδί. Αντιμετωπίστηκε σαν εν δυνάμει πρωταθλητής, σαν νέος Διαμαντίδης, σαν νέος Σπανούλης. Ουδέποτε ο Χαραλαμπόπουλος αντιμετωπίστηκε ως παιδί 15 ετών που έχει τα προσόντα. Αντιμετωπιστηκε σαν 20άρης με υπερβολικές απαιτήσεις για παιδί της ηλικίας του. Στην περίπτωση του Χαραλαμπόπουλου το λάθος ήταν διαρκές και αμφίδρομο.
Από τη μία ο Παναθηναϊκός που δεν είχε ξεκάθαρο project γι αυτόν, από την άλλη ο ίδιος ο παίκτης που από ένα σημείο και ύστερα καθόριζε το πόσο δουλεύει με βαση την ψυχολογική του κατάσταση. Από τη μία ο Παναθηναϊκός που άλλαζε προπονητές και ο καθένας εξ αυτών είχε διαφορετικά δεδομένα για τον Χαραλαμπόπουλο, από την άλλη ο ίδιος ο παίκτης που περίμενε, περίμενε, περίμενε και στο τέλος η απογοήτευσή του χτύπησε κόκκινο, συναίσθημα που δεν πρέπει να υπάρχει σ' αυτό το επίπεδο.
Πού οδήγησε όλο αυτό; Ο Χαραλαμπόπουλος σταμάτησε να δουλέυει στο μάξιμουμ τα τελευταία χρόνια. Σε πολλές περιπτώσεις άφησε το σώμα του, υπήρχαν περίοδοι που έπρεπε να δουλέψει διπλάσια για να καλύψει το χαμένο έδαφος προηγούμενων μηνών και σ' αυτό το επίπεδο τέτοια λάθη δεν συγχωρούνται. Με δίμηνο καλής δουλειάς δεν καλύπτεις ένα τρίμηνο-τετράμηνο που είσαι στο demi. Οταν βρίσκεσαι με 6 και 8 κιλά παραπάνω, δεν είναι εύκολο να επιστρέψεις, όταν το σώμα σου δεν σε βοηθάει.
Για να φτάσει βέβαια ο Χαραλαμπόπουλος στο στάδιο της απογοήτευσης, πέρασε από το στάδιο «βαρέθηκα να περιμένω». Ο Παναθηναϊκός έκανε πολλούς λάθος χειρισμούς, με βασικότερο όλων την πρόθεση να τον βαφτίσει σταρ πριν καν τον δει να πατάει γερά στα πόδια του. Στην πρόσφατη συνέντευξή στο SDNA ο Γιαννακόπουλος, προς τιμήν του, παραδέχτηκε το λάθος για την ατάκα «αν στην επόμενη πεντεατία δεν πάρουμε Ευρωλίγκα με τον Χαραλαμπόπουλο, να μη με λένε Γιαννακόπουλο», αλλά θεωρώ πως τα λάθη του Παναθηναϊκού ήταν μεγαλύτερα από τη συγκεκριμένη δήλωση του «ισχυρού άνδρα» της ΚΑΕ.
Προσωπικά θεωρώ πως είναι τρία τα βασικά λάθη του Παναθηναϊκού:
1. Για πέντε χρόνια είχαν έναν παίκτη στο ρόστερ που δεν είχε θέση. Αλλη θέση στο παιδικό, άλλη στο εφηβικό, άλλη στο αντρικό. Καμία βελτίωση σε τομεα, πάνω στον οποίο ο Παναθηναϊκός σκεφτόνταν να χρησιμοποιήσει τον Χαραλαμπόπουλο, τρία χρόνια μετά. Ηθελε να τον κάνει «3άρι» όφειλε να τον βελτιώσει στο σουτ, ήθελε να τον κάνει «4άρι» όφειλε να του δείξει τα χαρακτηριστικά της θέσης. Ο Χαραλαμπόπουλος ήταν το περιβόητο «all around», ένας παίκτης που έκανε αρκετά καλά πολλά πράγματα μέσα στο γήπεδο, αλλά τίποτα απ' αυτά δεν μπορούσε να το κάνει τέλεια.
2. Ο Παναθηναϊκός όφειλε να από την δεύτερη - τρίτη χρονιά να παραχωρήσει τον Χαραλαμπόπουλο δανεικό. Στα 18του έπρεπε να είναι βασικός και leader σε μια μικρομεσαία ομάδα της Α1, να παίζει δύο παιχνίδια την εβδομάδα, να βγάζει 25λεπτα - 30λεπτα και να παρακολουθείται διαρκώς από τον Παναθηναϊκό. Ο Χαραλαμπόπουλος, όπως και άλλοι μικροί του Παναθηναϊκού, είχαν φτάσει στο σημείο να μην συμμετέχουν καν στα οικογενειακά διπλά! Υπήρχε παίκτης, ο οποίος έφευγε στο τέλος της προπόνησης και πήγαινε την ίδια στιγμή σε προπόνηση ομάδας Β' Εθνικής για να προπονηθεί κανονικά!
3. Ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που δεν μπορεί να περιμένει να μεγαλώσει ο κάθε Χαραλαμπόπουλος. Κάθε προπονητής έχει το δικό του project και τον δικό του τρόπο για να οδηγηθεί στον έναν και μοναδικό στόχο: Την κατάκτηση των τίτλων. Μπροστά σ' αυτό τον στόχο, ο κάθε Χαραλαμπόπουλος, όσο μεγάλο ταλέντο κι αν είναι περνάει σε δεύτερη μοίρα. Αποτέλεσμα; Ο Πεδουλάκης τον πίστευε, ο Ιβάνοβιτς τον στήριξε μέχρι που μπερδεύτηκε, ο Τζόρτζεβιτς πέρασε και δεν ακούμπησε, ο Πασκουάλ πήγε στα σίγουρα. Ο Χαραλαμπόπουλος σε 5 χρόνια, γνώρσε 5 διαφορετικούς προπονητές που ο καθένας του έλεγε διαφορετικά πράγματα, όχι μόνο για τον τρόπο, ακόμη και για τη θέση που έπρεπε να αγωνιστεί.
Αν ρίξουμε μια ματιά στη λεγόμενη μεγάλη φουρνιά του ελληνικού μπάσκετ, θα διαπιστώσουμε ότι κανείς εξ αυτών δεν «βαφτίστηκε» πρωταθλητής στα 17 και τα 18 του. Ο Διαμαντίδης πήγε στον Παναθηναϊκό στα 24, Ο Σπανούλης πήγε στον Παναθηναϊκό στα 23, Ο Παπαλουκάς πήγε στον Ολυμπιακό στα 24 κι έγινε σταρ στα 25 ως παίκτης της ΤΣΣΚΑ. Θέλετε κι άλλους; Ο Τσαρτσαρής έκανε αγροτικό στην Ισλανδία πριν γυρίσει στην Ελλάδα. Ο Σλούκας πήγε δανεικός στον Αρη για να γυρίσει στον Ολυμπιακό και μετά να πάει στη Φενέρ. Γιατί λοιπόν ο Χαραλαμπόπουλος να πετύχει όλα αυτά στα 17 του;
«Ο Ντόντιτς γιατί το πέτυχε;» θα πει κάποιος. Γιατί απλούστατα ο Ντόντσιτς είναι ένας και μοναδικός και βγαίνει μια φορά στα 30 χρόνια. Ο Χαραλαμπόπουλος δεν είναι Ντόντσιτς, δεν είναι καν Διαμαντίδης, Σπανούλης ή Παπαλουκάς. Δεν ξέρουμε καν τι είναι και κινδυνεύουμε να μη μάθουμε ποτέ, αντιμετωπίζοντάς τον ως έτοιμο παίκτη.
Σε αντίθεση με πολλούς άλλους, ο Χαραλαμπόπουλος έχει ένα οικογενειακό περιβάλλον που από την πρώτη ημέρα και μέχρι σήμερα τον στηρίζει με τον σωστό τρόπο. Γονείς που δεν ανακατεύτηκαν ποτέ στο πώς και το γιατί, γονείς που ουδέποτε προσπάθησαν να κάνουν παρέμβαση, στοιχείο που συνήθως παίζει αποφασιστικό ρόλο στην σωστή εξέλιξη ενός ταλέντου.
Ακόμη και τώρα που θεωρητικά η οικογένεια θα μπορούσε να σκέφτεται τα «εγγυημένα» 350.000 ετησίως που υπάρχουν στο 8ετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό, η οικογένεια είναι στο πλευρό του και στηρίζει την επιλογή θέλω να παίξω. Πέρυσι, για να πάει στον ΠΑΟΚ, ο Χαραλαμπόπουλος χάρισε 200.000 από το συμβόλαιό του και φέτος λογικά θα χάσει πολλά περισσότερα, αν τελικά αποδεσμευτεί από τον Παναθηναϊκό.
Τι δείχνει αυτό; Διάθεση να προσπαθήσει. Προσωπικά θεωρώ ότι το project Χαραλαμπόπουλος «κάηκε» προς το παρόν για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος έχει τη διάθεση να τον παρακολουθεί ακόμη και ως ελεύθερο, αλλά σίγουρα δεν «κάηκε» για το ελληνικό μπάσκετ. Εχει δρόμο μπροστά του, αρκεί να ΠΑΙΞΕΙ, αρκεί να βρεθεί σε ένα περιβάλλον που θα του ταιριάζει.
Ας σταματήσουμε να θεωρούμε ταλέντο τον Χαραλαμπόπουλο. Αλλωστε σ' αυτή την ηλικία δεν μπορεί να θεωρείται ταλέντο. Είναι στο χέρι του να διορθώσει (και) τα δικά του λάθη, είναι στο χέρι του να δουλέψει μ' ένα σωστό πρόγραμμα που θα του επιτρέψει σε δύο χρόνια να επανέλθει σε υψηλό επίπεδο. Η επιλογή που θα κάνει φέτος θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και την καριέρα του...
