Στην εποχή των social media όπως μεγεθύνονται τα πάντα σε απίστευτο βαθμό, έτσι βίαια και ταχύτατα ταυτόχρονα εξατμίζονται. Το πιο σοβαρό και κρίσιμο -ακόμη και για ένα ολόκληρο έθνος- ζήτημα μπορεί να ευτελιστεί και σε σύντομο χρονικό διάστημα να εκτονωθεί με αποτέλεσμα το «κοινό» να στραφεί στις σημαντικές μονομαχίες του Survivor ή τα άλλα σκουπίδια της πιο άχρηστης, πλέον, οικιακής συσκευής. Την άλλη στιγμή όμως μπορεί ένα ελάσσονος σημασίας θέμα να προκαλέσει «πόλεμο» μεταξύ των διαφωνούντων και για μέρες να βομβαρδίζονται τα timeline μας από κάθε λογής άποψη που θα ξεχειλίζει από μίσος και κακία.
Υπό την… παρεξηγημένη έννοια της βεβαίως, δημοκρατία έχουμε κι ο καθείς εξ ημών μπορεί να λέει ότι θέλει και σεβεστές είναι όλες οι απόψεις, όμως το βέβαιο είναι ότι μέσα από τα social media ουσιαστικά αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας μας. Όχι η ζωή μας, αν και θεωρώ πως όσο κι αν επιχειρεί κάποιος να παρουσιάσει μια διαφορετική από την πραγματική εικόνα στην πορεία αποκαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό η αλήθεια, αλλά ο χαρακτήρας μας. Η ευγένεια, ή η αγένεια μας. Οι ηθικές αξίες, η τρέλα, το χιούμορ, η οξυδέρκεια, η ωριμότητα, η υπευθυνότητα, τα αντίθετα αυτών και πολλά άλλα παρόμοια που μπορεί να μας χαρακτηρίζουν.
Κάπως έτσι, κατά την προσωπική άποψη μου, αποκαλύπτει ο Μάικ Τζέιμς τον αλέγκρο (sic) χαρακτήρα του, σχολιάζοντας τους πάντες και πάντα, αλλά και αντιδρώντας με περίσσια νηφαλιότητα και αδιαφορία σε κάθε αγενή που τον προκαλεί. Κι αυτό είναι κάτι που είναι εξαιρετικά θετικό και αν μη τι άλλο πρέπει να του αναγνωριστεί Ωστόσο ξεπερνά -πάντα κατ’ εμέ- τα όρια και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα εκθέτει πρόσωπα, ομάδες, πράγματα. Και δεν μιλώ μόνο για τον Παναθηναϊκό, τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, τον Νικ Καλάθη αλλά και τη Μακάμπι, τη Μιλάνο και όσες ομάδες τον έχουν προσεγγίσει και αναφέρεται σε εκείνες.
Δίνει την εξήγηση, για όποιον εξακολουθούσε να την αναζητά, πως μπορεί ένας παίκτης να εκνευριστεί από τις αποφάσεις των προπονητών στο «διπλό» και να εγκαταλείψει την προπόνηση, σπάζοντας μια τζαμαρία και αφήνοντας την ομάδα του χωρίς τον βασικό σουτινγκ-γκαρντ και σκόρερ της, για μεγάλο διάστημα. Κυρίως θέτοντας τη σωματική ακεραιότητα του και την καριέρα του σε αδιανότητο κίνδυνο. Δίνει την εξήγηση πως ο ίδιος παίκτης μπορεί 1,5 χρόνο αργότερα να επαναλάβει το ίδιο πράγμα (ευτυχώς χωρίς να γκρεμίσει τζαμαρία) και να αναγκάσει τον Τσάβι Πασκουάλ να του χορηγήσει υποχρεωτική άδεια (sic) τεσσάρων ημερών πριν από την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου της Α1.
Κυρίως εξηγεί γιατί ο Παναθηναϊκός και πρωτίστως οι ομάδες που μονοπωλούν τα τρόπαια και τις τέσσερις θέσεις των φάιναλ-φορ, δεν έσπευσαν να του στρώσουν χαλιά από δολάρια για να τον αποκτήσουν. Τους παίκτες που έχουν αγωνιστική «έκρηξη», που διαθέτουν χάρισμα σε κάποιο μέρος του παιχνιδιού πολλώ μάλλον στο σκοράρισμα, ειδικά μετά την επιδρομή του ΝΒΑ (και της Κίνας), τους αρπάζουν αμέσως οι ισχυρές, οικονομικά και ιστορικά, ομάδες.
Η αλήθεια είναι πως ο Αμερικανός, όπως προείπα, σε ειρωνείες, προσβολές και απαξίωση έχει απαντήσεις που εκπλήσσουν. Ακόμη κι αν απλά καταδεικνύουν πόσο λογαριάζει την άποψη των υπολοίπων (και εν προκειμένω πράττει άριστα, ιδιαίτερα για τον τρόπο έκφρασης τους), ξανά του αξίζουν μπράβο. Ωστόσο έκανε και σχόλια που όσο κι αν «στις ΗΠΑ τα λένε όλα», αποδεικνύουν την ανωριμότητα του, την απερισκεψία του, την ανευθυνότητα του. Δείχνουν πως στερείται σοβαρότητας.
Στο τέλος, ύστερα από ένα διήμερο κρεσέντο, έδωσε διευκρινήσεις που έμοιαζαν με απολογία, προφανέστατα διότι δέχτηκε παρατηρήσεις από πολλούς και διάφορους. Ο Μάικ Τζέιμς, όπως είχα γράψει τον Οκτώβριο του 2014 στα ΝΕΑ, στην παρουσίαση του πρωταθλήματος είναι ένας χαρισματικός σκόρερ. «Η ατραξιόν της λιγκας» όπως είχα αναφέρει αλλά παίκτης παλιάς κοπής, που παίζει δηλαδή χωρίς καλούπια και με χάρισμα στο 1vs1 έχοντας πολλή ώρα την κατοχή της μπάλας, γεγονός που αλλοιώνει τις συνεργασίες και «παγώνει» τους υπόλοιπους που είναι «υποχρεωμένοι» να παρακολουθούν. Όχι πως παίκτες με τέτοια ικανότητα δεν είναι απαραίτητοι, ή ότι σε τέτοιες επιλογές δεν καταφεύγουν ομάδες με υψηλό δείκτη ομαδικότητας. Συμβαίνει! Συμβαίνει, αλλά στα τελευταία λεπτά, στις «ειδικές καταστάσεις». Άλλο για 60-120 δευτερόλεπτα (4-5 κατοχές) κι άλλο για μισό ματς (35-40 κατοχές).
Αν ο Τζέιμς (και παίκτες με το ταλέντο του) έμπαινε σε «καλούπι», αν μπορούσε να αναπτύξει άλλα στοιχεία του παιχνιδιού ώστε να αγωνίζεται πιο ομαδικά, αν έπαιζε πιο «σκεπτόμενο» μπάσκετ και όχι ακολουθώντας το ένστικτό του για να αξιοποιήσει το σπάνιο ταλέντο του, τότε οι ομάδες που έχουν να διαθέσουν χρήμα θα σφάζονταν στην ποδιά του. Αλλά τότε, δεν θα καθόταν να λέει στον ShotVet πως «στον Καλάθη έδωσαν 2.1 και εμένα δεν μου δίνουν 1.6», στον sdna ότι «δώστε το 1 εκατ. που ζητά ο Παππάς» (λες και ζήτησε τόσα) και στον mta2014 ότι η Μακάμπι του «δίνει 600.οοο» και όλες τις υπόλοιπες ομορφιές.
Εκτός αν μου διαφεύγει και ο Τζέιμς, πέρα από παίκτης (τονίζω ξανά με σπάνια χαρακτηριστικά) είναι και προπονητής, και GM και πρόεδρος αλλά και χρηματοδότης. Πως λοιπόν ένας σοβαρός οργανισμός να αντιμετωπίσει σοβαρά;
ΥΓ1: Ο Τζέιμς σαφέστατα κι ήταν βασικός πρωταγωνιστής του Παναθηναϊκού στην κατάκτηση των τελευταίων δύο πρωταθλημάτων. Αλλά ο ΠΑΟ έχει στεφθεί πρωταθλητής και με τους Αρ Τι Γκουίν, Ραμέλ Κάρι, Μπανκς, Σλότερ κλπ… Υπάρχει όμως και η άλλη προσέγγιση που λέει ότι οι Πράσινοι επιχείρησαν να πετύχουν στην Ευρωλίγκα με τον τρόπο που απέτυχαν πέρυσι. Δεν τα κατάφεραν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ευθύνη βαραίνει εξ ολοκλήρου τον Αμερικανό. Αλλά ως κύριο πιάτο του μπασκετικού μενού που παρουσίασε ο ΠΑΟ ήταν το «πιάτο» που δεν… φτούρισε πέρυσι.
ΥΓ2: Στο προηγούμενο post μου ασχολήθηκα με τις κινήσεις του ΠΑΟ με Καλάθη, Λάσμε και του Ολυμπιακού με τον Μπλατ με τίτλο «Κινήσεις για… φάιναλ-φορ». Εξηγούσα βέβαια ότι για τις συγκεκριμένες κινήσεις θα μπορούμε να εξαγάγουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα αφού δούμε ποιο ρόστερ θα διαχειριστεί ο Μπλατ και ποιους συμπαίκτες θα έχει ο Καλάθης για να εργαστεί μαζί τους ο Πασκουάλ. Τα πρώτα μηνύματα που ακολούθησαν δεν είναι τόσο ενθαρρυντικά… Αλλά όπως ο Τζέιμς, κανείς άλλος δεν μπορεί να επιβάλλει στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, ούτε στους αδελφούς Αγγελόπουλους και οποιονδήποτε άλλον παράγοντα, να βάλουν περισσότερα χρήματα ή να τους επικρίνει για όσα βάζουν, από τη στιγμή που ξοδεύουν πιο πολλά από όσα μπαίνουν στο ταμείο.
