Κακός χαμός, ή μάλλον κατά το ορθότερον: καλός χαμός στο μπάσκετ. Ωραίος χαμός. Χαμός που θυμίζει παλαιότερες εποχές, τις εποχές των παχιών αγελάδων, αν και δεν είναι επακριβώς έτσι.
Η ουσία όμως μετράει και εν προκειμένω η ουσία είναι ότι το ελληνικό μπάσκετ παραμένει στα ψηλά και μάλιστα με την άφιξη του Ντέιβιντ Μπλατ αναβαθμίζεται. Όχι πως ο Γιάννης Σφαιρόπουλος δεν είναι καλός προπονητής (σε 4 χρόνια, κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και οδήγησε τον Ολυμπιακό σε 2 τελικούς Ευρωλίγκας!) αλλά το impact του τέως προπονητή των Κλίβελαντ Καβαλίερς είναι σαφώς μεγαλύτερο. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη και αναμφισβήτητα είναι το ισχυρότερο που μπορούσαν να φέρουν στον Ολυμπιακό οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, οι οποίοι πιστώνονται μια σημαντική επιτυχία.
Την ίδια στιγμή ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έκανε την υπέρβαση, δίνοντας στον Νικ Καλάθη ένα από τα TOP5 συμβόλαια της Ευρώπης, κάνοντας πιο εύκολη τη δουλειά του Τσάβι Πασκουάλ, καθώς κράτησε τον απόλυτο ηγέτη της ομάδας και -κάτι που δεν πρέπει να λησμονεί κανείς- κορυφαίο κομμάτι του ελληνικού κορμού του, που δεν είναι τόσο ισχυρός (Όγκαστ, Μήτογλου, Βουγιούκας, Αντετοκούνμπο, Παππάς).
Ωστόσο, επειδή τα πράγματα τα αξιολογώ κάπως διαφορετικά, το πιο ευχάριστο νέο των ημερών για το ελληνικό μπάσκετ είναι άλλο. Είναι κάτι που δεν ανακοινώθηκε αλλά προφανώς πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Οι ομάδες που θα αγωνιστούν στην Ευρωλίγκα θα είναι δύο, αφού ο Παναθηναϊκός έπειτα από τη θύελλα των προηγούμενων μηνών, συμμετέχει σε όλες τις συναντήσεις (διοικούντων, παικτών, τώρα προπονητών και θα ακολουθήσει το πιο σημαντικό από όλα τα μίτινγκ, η γενική συνέλευση στις αρχές Ιουλίου) και το σενάριο αποχώρησης παραπέμφθηκε στις καλένδες… Είναι ίσως η μεγαλύτερη και πιο σημαντική απόφαση που -φαίνεται- πήρε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, προφανώς αντιλαμβανόμενος ότι ο ανένδοτος που είχε κηρυχθεί από πλευράς ΠΑΟ δεν οδηγούσε πουθενά και πως αν και εφόσον έχει δίκαιο σε κάποια από όσα καταμαρτυρούσε σε βάρος του Μπερτομέου, η λύση δεν μπορούσε να δοθεί με τον τρόπο που την αναζητούσε. Ενδεχομένως το θέμα να ανοίξει και πάλι στο άμεσο μέλλον, καθώς έχει επιβληθεί νέα ποινή αποκλεισμού, όμως εκείνο που είναι σημαντικό είναι ότι ο Παναθηναϊκός παραμένει εκεί που αρμόζει στην ιστορία του, τα τρόπαια του, τον κόσμο του και ότι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος (φαίνεται) να ρίχνει νερό στο κρασί του και να διεκδικεί τα (όποια) δίκαια του με πιο διπλωματικό τρόπο και μέσα από τα όργανα, τις διαδικασίες και τις συμμαχίες.
Από εκεί και πέρα η άφιξη του Ντέιβιντ Μπλατ είναι τεράστιο γεγονός, που έχει απήχηση ακόμη και στις ΗΠΑ. Καταρχήν επιβεβαιώνει τη θέληση και την αποφασιστικότητα των αφων Αγγελόπουλων να κρατήσουν τον Ολυμπιακό στο υψηλότερο σημείο και η συμφωνία που πέτυχαν στέλνει τρία μηνύματα.
Πρώτο μήνυμα: εκκωφαντική, αν μη τι άλλο, απάντηση των αδελφών Αγγελόπουλων στη σπέκουλα των τελευταίων μηνών περί οικονομικών δυσχερειών -ΚΑΙ λόγω της δικαστικής διαμάχης με τον πατέρα τους, Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο- που θα τους οδηγούσε από τη συρρίκνωση του μπάτζετ, μέχρι και την παράδοση της «σκυτάλης» σε άλλον ιδιοκτήτη. Αντιθέτως αναθέτουν την ομάδα στο πιο ισχυρό όνομα που θα μπορούσαν να φέρουν και έχοντας προφανώς εγγυηθεί στον νέο προπονητή μπάτζετ που θα του επιτρέπει να κτίσει ανταγωνιστικό ρόστερ. Κάποιος θα πει ότι τους ευννοούσαν οι συγκυρίες και η αλήθεια είναι ότι ο Μπλατ δεν είχε πολλές επιλογές από ομάδες «πρώτης γραμμής», αλλά ακόμη κι έτσι δεν μπορεί κανείς να υποβαθμίσει την επιτυχία τους.
Δεύτερο μήνυμα: τα δύο χρόνια χωρίς τίτλο είναι πολλά! Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος είναι αξιόλογος προπονητής, με τα «όπλα» που είχε στα χέρια κατ' εμέ είναι επιτυχημένος και όσοι διαφωνούν θεωρώ ότι δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να τον χαρακτηρίσουν αποτυχημένο (δύο πρωταθλήματα, δύο τελικούς Ευρωλίγκας), όμως ο Ολυμπιακός δεν αντέχει χωρίς τίτλους. Ειδικά με πλεονέκτημα έδρας (πέρυσι) ή έπειτα από break (εφέτος) και στον τελικό κυπέλλου με την ΑΕΚ. Για αυτό οι Αφοί Αγγελόπουλοι αποφάσισαν να φέρουν ένα «βαρύ» όνομα των πάγκων για να τους δώσουν τα κλειδιά της ομάδας.
Τρίτο μήνυμα: Αλλαγή φιλοσοφίας και από βάση τον ελληνικό κορμό, θα πρέπει να περιμένουμε έναν νέο Ολυμπιακό, έναν made in USA Ολυμπιακό! Ο Ντέιβιντ Μπλατ ανέκαθεν, από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ όπου γαλουχήθηκε ως ασίσταντ προπονητή αλλά και καθότι είναι εξ Αμερικής ορμώμενος, αρέσκεται να παίζει αμερικάνικο μπάσκετ. Προτιμά να ποντάρει σε παίκτες από τις ΗΠΑ, όπου άλλωστε έχει γνωριμίες, επαφές, εμπειρίες και γνώση. Οι ξένοι του Ολυμπιακού δεν θα είναι συμπληρωματικοί. Θα είναι πρωταγωνιστές και μαζί με τους Σπανούλη-Πρίντεζη θα δημιουργήσουν μια 8αδα που θα αποτελεί τη βάση της ομάδας, με ότι αυτό συνεπάγεται για το ρόστερ του Ολυμπιακού και τις διαπραγματεύσεις που έρχονται με Έλληνες και ξένους.
Κεφάλαιο Καλάθης
Στη «βόμβα» Μπλατ, ήρθε να… πέσει η «βόμβα» Νικ Καλάθη και το «μπαμ» της επικείμενης επιστροφής του Στεφάν Λάσμε στο ΟΑΚΑ. Η επιτυχία της παραμονής του διεθνούς Έλληνα άσου είναι εξαιρετικά μεγάλη, καθώς όπως προείπα ο Παναθηναϊκός διατηρεί στο ρόστερ του τον ηγέτη του, τον παίκτη γύρω από τον οποίο μπορεί να κτιστεί μια ομάδα, αλλά και το καλύτερο κομμάτι του ελληνικού παζλ του.
Ο Καλάθης, κατά τη ταπεινή μου γνώμη, έπρεπε να μείνει «πάση θυσία», όπως συνηθίζεται να λέγεται, και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έκανε όσες θυσίες μπορούσε να κάνει για να συμβεί αυτό. Τα αγωνιστικά στοιχεία που προσφέρει ο Καλάθης, όπως και τις αδυναμίες που δεδομένα έχουν όλοι οι παίκτες, είναι γνωστά.
Και για να «μειωθούν» οι αδυναμίες και να αξιοποιηθούν τα ατού του, ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να φέρει πίσω στο ΟΑΚΑ τον Στέφαν Λάσμε, προσδοκώντας ότι θα προσφέρει στους Πράσινους παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη, το οποίο ανήκει στις… σπεσιαλιτέ του Καλάθη. Η εκτίμηση και η αξιολόγηση της απόκτησης Λάσμε, όπως κάθε προσθήκης, μπορεί να γίνει με μεγαλύτερη ασφάλεια όταν το παζλ είναι συμπληρωμένο. Αλλιώς μπορούμε να την προσεγγίσουμε χωρίς τον Νικ Καλάθη στον ΠΑΟ και αλλιώς τώρα που ο διεθνής άσος είπε το «Ναι» και ο Λάσμε θα έχει έναν άριστο τροφοδότη. Αλλιώς θα αξιολογηθεί αν είναι -για παράδειγμα- τρίτος σέντερ και αλλιώς αν προορίζεται για βασικό 5αρι. Εκείνο που δεν επηρεάζεται από άλλους παράγοντες είναι ότι το «θηρίο» από τη Γκαμπόν, που τόσο λατρεύτηκε από τον κόσμο του ΠΑΟ την διετία 2012-14, διανύει το 36ο έτος της ηλικίας του, το οποίο δεν θεωρώ πως είναι εκείνο που πρέπει να προβληματίζει περισσότερο καθώς προέρχεται από καλές και γεμάτες χρονιές, αποδεικνύοντας ότι παραμένει ένας ικανότατος «rim protector» και αποτελεσματικός παίκτης σε pick’n’roll καταστάσεις, όπως εκείνες που ξεσήκωναν το κοινό του ΠΑΟ. Πιο κρίσιμο θαρρώ πως είναι ότι μετά τον Παναθηναϊκό ο Λάσμε δεν ανέβηκε επίπεδο και τα τελευταία χρόνια ήταν παίκτης Eurocup, αλλά βεβαίως στο top-level (Γαλατά και Ούνιξ).
