Να πω την αλήθεια δεν ήμουν ποτέ υπέρ των «επιστροφών». Αλλωστε 8 στις 10 φορές η δεύτερη φορά ενός παίκτη ή προπονητή σε μια ομάδα είναι χειρότερη από την πρώτη, ειδικά όταν η πρώτη έχει χαραχθεί επιτυχημένα στη μνήμη όλων.
Ο Στεφάν Λάσμε λοιπόν εντάσσεται στη μακρά λίστα εκείνων που επέστρεψαν στο «σπίτι» τους, εκεί που αισθανόταν καλύτερα, εκεί που ήθελε να γυρίσει από το πρώτο κιόλας καλοκαίρι, όταν αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό. Το μόνο που απομένει είναι ανταλλαγή των συμβολαίων, κίνηση που ενδεχομένως να έγινε τα ξημερώματα και σήμερα να έχουμε τις επίσημες ανακοινώσεις για την μεταγραφή.
Η θεωρία μου για τις «επιστροφές» δεν βασίζεται συνήθως στην ανάλυση των δεδομένων, αλλά στην αυστηρότητα με την οποία κρίνεται κάποιος, όταν έχει θριαμβεύσει την πρώτη φορά. Αλλωστε, αν θελήσουμε να βάλουμε κάτω τα δεδομένα και να εξηγήσουμε μόνο με λογική κι όχι με... ψυχολογία την επιστροφή του Λάσμε, τότε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως η κίνηση του Παναθηναϊκού έχει πολλά περισσότερα πλεονεκτήματα και πολύ λιγότερα μειονεκτήματα.
Πρώτα απ' όλα η εισήγηση του Πασκουάλ για τη μεταγραφή του Λάσμε, αποδεικνύει ότι ο Ισπανός τεχνικός θα επιμείνει στο αθλητικό μοντέλο που «έχτισε» φέτος στον Παναθηναϊκό. Στην ουσία, αυτό που κάνει με την προσθήκη του Γκαμπονέζου είναι να ενισχύσει το αθλητικό στοιχείο στη θέση «5», ίσως τη μοναδική θέση που μέχρι σήμερα δεν είχε αξιόπιστους αθλητικούς ψηλούς.
Ο Γκιστ δεν μπορούσε ο άνθρωπος να καλύπτει τη θέση «5» σε όλα τα παιχνίδια, ο Βουγιούκας είναι το ακριβώς αντίθετο από το αθλητικός και το χαρτί του Ογκαστ δεν βγήκε, με αποτέλεσμα ο Παναθηναικός να βγάλει τη χρονιά με τον Σίνγκλετον και τον Γκιστ σε ρόλους που δεν τους ταιριάζουν.
Υπό αυτή την έννοια, ο Πασκουάλ αποφάσισε να πάει σε μια σίγουρη (αθλητική) λύση στο «5», έναν παίκτη που στα 36του έκανε καταπληκτική σεζόν.
Το δεύτερο είναι ότι ο Ισπανός τεχνικός αποφασίζει να βαδίσει σε μια επιτυχημένη συνταγή, αυτή που καθιέρωσε ο Αργύρης Πεδουλάκης την πρώτη του χρονιά στον Παναθηναϊκό.
Οπως είχε αποδειχτεί το δίδυμο Γκιστ-Λάσμε ήταν απροσπέλαστο στην άμυνα και ταυτόχρονα μοιράζονταν τις ευκαιρίες που τους έδινε στην επίθεση ο Διαμαντίδης. Στην ουσία, ο Παναθηναϊκός προσθέτει έναν τερματοφύλακα στην καρδιά της ρακέτας κι έναν δεύτερο Γκιστ στην επίθεση που μπορεί να αξιοποιηθεί, μόνο αν έχεις στην ομάδα σου έναν παίκτη που βλέπει το γήπεδο όπως ο Νικ Καλάθης.
Η απόκτηση του Λάσμε, καθιστά ακόμη πιο επιβεβλημένη την παραμονή του ομογενούς γκαρντ στον Παναθηναϊκό. Το τρίγωνο Καλάθης-Γκιστ-Λάσμε αυξάνει σε μεγάλο ποσοστό την ποιότητα των «πράσινων» και τις λύσεις που έχει στα χέρια του ο Πασκουάλ για να επιμείνει στις συνεργασίες ψηλού - κοντού. O Λάσμε δεν είναι ο ψηλός που θα δημιουργήσει, είναι ο σέντερ που θα τελειώσει τις φάσεις και για να το κάνει αυτό χρειάζεται το... πάρε - βάλε του Καλάθη.
Προφανώς και οι Λάσμε, Γκιστ δεν είναι πια 27-28 ετών για να βγάζουν 40λεπτα σε μια χρονιά με 80 παιχνίδια, αλλά ακριβώς γι αυτό το λόγο ήταν επιβεβλημένη η απόκτηση ενός ακόμη αθλητικού ψηλού που θα διατηρεί τον ρυθμό του Παναθηναϊκού, όταν ένας από τους δύο πρέπει να πάρει τις ανάσες του.
Θα πει κάποιος «γιατί ο Λάσμε κι όχι κάποιος άλλος;». Η απάντηση είναι «κι αν όχι ο Λάσμε που το ξέρει, τότε ποιος;». Το μοντέλο που αρέσει στον Πασκουάλ, το επιτυχημένο μοντέλο του Πεδουλάκη στους ψηλούς, για να εφαρμοστεί απαιτεί χαρακτηριστικά παικτών που δεν τα βρίσκεις στην αγορά. Ο Λάσμε έκανε εξαιρετική σεζόν, το κορμί του τον βοηθάει στην ηλικία που είναι, κι αν ρίξουμε μια ματιά στις εναλλακτικές λύσεις που υπήρχαν θα διαπιστώσουμε πως δεν υπάρχουν πολλοί παίκτες με ανάλογα χαρακτηριστικά που τα συν να είναι περισσότερα από τα πλην.
Προφανώς και στην περίπτωση του Λάσμε υπάρχουν αρνητικά στοιχεία, αλλά είναι σαφώς λιγότερα από τα θετικά. Το πρώτο είναι το κομμάτι της επιστροφής που προανάφερα και η πίεση που θα ασκηθεί εξαιτίας της προσμονής για κάτι ανάλογο με το 2012-14. Το δεύτερο αφορά στα όποια ερωτηματικά μπορεί να υπάρξουν για έναν παίκτη που πατάει στα 36, έχει βεβαρημένο παρελθόν με την πρόσφατη τιμωρία του και θα υποχρεωθεί να παίξει σε πολύ υψηλό επίπεδο σε όλες τις διοργανώσεις.
Βεβαίως η απάντηση σ' αυτό θα δοθεί από τον ίδιο τον Πασκουάλ, από τον τρόπο δηλαδή που θα θελήσει να τον χρησιμοποιήσει, από τον τρόπο που θα επιδιώξει να τον προστατεύσει. Προφανώς και ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να σχεδιάσει μια φροντ λαιν (θυμίζω παραμένει ερωτηματικό το θέμα του Σίνγκλετον ή του αντικαταστάτη του) που ο Λάσμε δεν θα παίζει 30 λεπτά σε κάθε παιχνίδι, αλλά θα έχει τον χρόνο που πρέπει για να βοηθάει την ομάδα του και ταυτόχρονα να κάνει συντήρηση δυνάμεων.
Συμπερασματικά: Ο Παναθηναϊκός πήγε στα σίγουρα, επενδύοντας περισσότερο στην καλή χρονιά που έκανε ο Λάσμε πέρυσι και λιγότερο στα όσα πρόσφερε την διετία 2012-14. Είναι μια επιλογή που ταιριάζει στη φιλοσοφία του Πασκουάλ, καλύπτοντας ένα μεγάλο κενό στο «5» που την περσινή σεζόν καλύφθηκε με αλχημείες. Με τον καλό Λάσμε, ο Παναθηναϊκός ανεβαίνει δύο σκαλοπάτια, με την προϋπόθεση πως δεν θα τον αντιμετωπίσει στα 36 του σαν να είναι 30.
