Είναι από τις φορές που δεν χρειάζεται να λες πολλά, που τα πράγματα είναι τόσο απλά ώστε να τα καταλάβουν όσοι γνωρίζουν έστω και τα βασικά. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, χωρίς υπερβολές και δίχως διάθεση ουδεμίας υποτίμησης του αντιπάλου οι φετινοί τελικοί εξαρτώνται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από τον Παναθηναϊκό. Αυτός αποφασίζει αν θα το πάρει το πρωτάθλημα ή θα το χαρίσει. Ο Ολυμπιακός απλά... συμμετέχει και περιμένει το δικό σου δώρο. Μπας και κοιμηθεί δηλαδή ο Θεός.
Έτσι πήγε το πράγμα στο πρώτο ματς, έτσι και στο δεύτερο, έτσι θα πάει και στα άλλα. Ήταν τόσο τραγικός στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός που αφενός το έχασε μόνος του το παιχνίδι και αφετέρου λέγαμε και εδώ μέσα πως αποκλείεται να εμφανιστεί ξανά σε τέτοιο χάλι. Δεν μπορεί να παιχτεί ξανά αυτό το έργο, εξ ου και γράφαμε με σιγουριά πως αρκεί να ξυπνήσει ώστε να κερδίσει στο ΣΕΦ και θα γυρίσει και πάλι υπέρ του το χαρτί.
Ο Εξάστερος λοιπόν ήταν ξανά ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ με αποτέλεσμα να επανέλθει η τάξη και να αποκατασταθεί η κανονικότητα. Τόσο απλά και τόσο καθαρά, αν και δεν αποκλείεται να αρχίσει πάλι το γνωστό ρεσιτάλ μπαρούφας... Και μην φανταστείτε ότι έκανε τίποτα φοβερά και τρομερά πράγματα μέσα στο παρκέ το τριφύλλι. Αν είχαμε τέτοια κόλπα θα κέρδιζε πολύ πιο άνετα, θα έκανε πάρτι απ’ τα παλιά. Τα βασικά έγιναν, όσα χρειαζόσουν.
‘Εγινες ξανά κανονική ομάδα και όχι το «ότι να ‘ναι» της περασμένης Κυριακής. Και σε αυτό βεβαίως μέτρησε πολύ ότι επέστρεψε στα γνωστά του στάνταρ ο Καλάθης που αποτελεί το απόλυτο βαρόμετρο σε μια πολύ καλή ομάδα, ενώ εξαιρετικός ήταν και ο Τζέιμς. Τώρα για το τι έγινε και από μια άνετη νίκη, αγχωθήκαμε στο φινάλε, σίγουρα είναι ένα θέμα που πρέπει να το δει ο «Πασχάλαρος» και να μην ξαναγίνει.
Ο Παναθηναϊκός πήγε τη σειρά στο 1-1, κακώς δεν την έχει ήδη στο 2-0 για να πήγαινες την Κυριακή με τα σκουπόξυλα στα χέρια και για αήττητο πρωτάθλημα, πλην όμως η ζωή συνεχίζεται και κοιτάμε μπροστά. Είσαι και πάλι το μεγάλο φαβορί ακόμη και για τους συγκρατημένους και έχεις την ευκαιρία να πάρεις και πάλι κεφάλι και να αγκαλιάσεις τον τίτλο. Εξακολουθώ να πιστεύω απόλυτα στην ομάδα και δεν αρνούμαι ακόμα και να σκεφτώ ότι ο Παναθηναϊκός θα πέσει ξανά στην παγίδα της υποτίμησης, ούτε ότι θα σπάσει τα καλάθια. Επομένως οδεύουμε... εκεί που πρέπει, εκεί που τόσο το έχει ανάγκη και ο ταλαιπωρημένος από τους πάντες και
Πάμε και σε κάτι άλλο εξίσου σημαντικό το οποίο πρέπει να τονίζεται για να φαίνεται η διαφορετικότητα και να ξεφτιλίζονται οι δήθεν αντικειμενικοί που λένε πως «όλοι ίδιοι είναι» και «παντού τα ίδια γίνονται. Για ένα ακόμη ματς λοιπόν που ο Παναθηναϊκός νίκησε έγιναν στο ΣΕΦ επεισόδια. Ειχαν μάλιστα ξεκινήσει πριν το τζάμπολ, εντάθηκαν και ολοκληρώθηκαν (ως συνήθως) μετά τα πάντα κόσμος του συλλόγου. Οδεύουμε στη συνήθεια που τέτοια εποχή γίνεται λατρεία. Οπως συνήθεια είναι και τα διπλά στον Πειραιά. Τόσο από... αρχαιοτάτων χρόνων, όσο και τώρα τελευταία που μετράς αν δεν κάνω λάθος τέσσερα σερί.το πράσινο πάρτι. Δεν είναι εξαίρεση αυτό που συνέβη, είναι ο κανόνας. Την ίδια ώρα που στο ΟΑΚΑ ο Ολυμπιακός μπορεί να παίρνει πρωτάθλημα με βήματα του Σπανούλη στο τελευταίο δευτερόλεπτο και να μην ανοίγει μύτη. Και καλώς φυσικά. Αντε να δούμε τι θα δούμε λοιπόν, τι έγραψαν οι αρμόδιοι και τι καμπάνα θα πέσει. Σιχαίνομαι τα κεκλεισμένων των θυρών, όπως και να το κάνουμε όμως θα είναι σκάνδαλο το τέταρτο ματς να γίνει με θεατές.
Κλείνοντας ένα ευχάριστο για όλους μας βράδυ θα ήθελα απλά να υπενθυμίσω κάτι που λέω συχνά γιατί έτσι το αισθάνομαι. Και είναι για εσωτερική κατανάλωση. Αλλο κριτική, άλλο ισοπέδωση και ανθρωποφαγία και μάλιστα με «δείγμα» απλά ένα κακό ματς. Ολοι μαζί χάνουμε και όλοι μαζί κερδίζουμε. Η ομάδα που τέσσερις μέρες πριν ήταν για πέταμα και «να φύγουν όλοι» επειδή «τα λέγαμε εμείς», έγινε ξανά σε μια νύχτα το καμάρι μας και ο λόγος να ξεκινήσει η καζούρα στους αλλόθρησκους και τα «φαααπ» στα σόσιαλ μίντια. Δεν άλλαξε κάτι, ούτε θα αλλάξει ποτέ. Και ούτε ζητάει κανείς να γίνονται τυα «στραβά μάτια». Στημν υπερβολή να μην φτάνουμε είναι το θέμα. Μιλάμε ΠΑΝΤΑ για την μεγαλύτερη ομάδα του ελληνικού αθλητισμού και εκεί θα μείνει για μια ζωή...
