Ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε τον ΠΑΟΚ με φιλοσοφία Ευρωλίγκας για ένα ημίχρονο, διότι στο δεύτερο …έσβησε, φτάνοντας σε μια εύκολη νίκη στην πρεμιέρα της ημιτελικής σειράς. Η προσέγγιση του αγώνα κόντρα στους Θεσσαλονικείς μόνο τυχαία δεν ήταν με τον Τσάβι Πασκουάλ να εκτιμά ιδιαιτέρως τις δυνατότητες της ομάδας του Ηλία Παπαθεοδώρου και αυτό να φαίνεται από τον τρόπο της αντιμετώπισης. Οι «πράσινοι» από το πρώτο λεπτό πίεσαν ασφυκτικά και επέλεξαν μια άκρως επιθετική τακτική. Με αφόρητο πρέσινγκ στα γκαρντ του ΠΑΟΚ, παγίδες και αλλαγές δεν του έδωσε τη δυνατότητα να ανασάνει και επί της ουσίας τον αποσυντόνισε πλήρως. Αποτέλεσμα αυτής της «επιλογής» ήταν να οδηγηθούν οι Θεσσαλονικείς σε εννέα λάθη στο πρώτο μέρος (από τα 15 συνολικά) και να μην καταφέρουν να βρουν ρυθμό στο 20λεπτο. Στο δεύτερο μέρος η εικόνα άλλαξε με τους φιλοξενούμενους να μαζεύουν την κατάσταση και τους «πράσινους» να χάνουν ρυθμό και συγκέντρωση, ωστόσο, να φτάνουν στους 92 πόντους πολύ πιο σβηστά από την «λέει» η παραγωγικότητα τους.
Ατομικά ας σταθούμε μονάχα στον Νικ Καλάθη που άγγιξε το τριπλ νταμπλ χωρίς να είναι σε καμιά τρομερή βραδιά. Είχε 17 πόντους, 12 ριμπάουντ και έξι ασίστ έχοντας «εκρήξεις» μέσα στο παιχνίδι. Που να ήταν και σε καλύτερη μέρα δηλαδή; Επίσης, η παρουσία του Ντίνου Μήτογλου δικαιώνει την απόφαση του Τσάβι και αποδεικνύει πως ο Παναθηναϊκός έχει πετύχει διάνα με την επένδυση του. Βοήθειες στην άμυνα και ανταπόκριση στον τρόπο που αμύνεται η ομάδα κατά κανόνα, αξιοπιστία στο μακρινό σουτ, βοήθεια στα ριμπάουντ και αντίληψη του παιχνιδιού. Άρα;
Όλα αυτά, λοιπόν, διαδραματίστηκαν εν μέσω μια ιστορικής περιόδου. Ξέρετε κάτι; Η «μάνα» του λόχου είναι πάντα η βάση ενός Συλλόγου ενώ αυτά που έχει περάσει συνολικά ο κόσμος του Παναθηναϊκού και η ομάδα τα τελευταία χρόνια είναι για τόμους και όχι για απλό βιβλίο. Από τις συνεχείς τρικλοποδιές σε όλα τα επίπεδα μέχρι κατάρρευση και στιγμές που κηλίδωσαν την ιστορία μας. Δεν είναι ώρα για το ταμείο, όμως, καθώς έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας. Το μόνο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή είναι οξυγόνο, σιγουριά και παναθηναϊκή τρέλα ώστε να ορθοποδήσει ο Σύλλογος και βήμα, βήμα να αναπνεύσει ξανά Παναθηναϊκά. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος βγαίνει μπροστά και η κανονικότητα επιστρέφει. Δεν χρειάζονται πάρα πολλά λόγια και εγκώμια. Χρειάζεται συσπείρωση και δουλειά απ’ όλους. Όσοι αγαπούν το τριφύλλι οφείλουν να βάλουν ένα λιθαράκι από τη σκοπιά τους. Απλώς, εδώ και τριάντα χρόνια η οικογένεια Γιαννακόπουλου συμβαδίζει με τα όνειρα και το όραμα της πλειοψηφίας του κόσμου και είναι οι μόνοι άνθρωποι που είναι πάντα «εδώ». Από γενιά σε γενιά πάντα είναι μπροστά, στην πρώτη γραμμή της μάχης και αυτή είναι η ουσία στο τέλος της ημέρας, Να ηγούνται άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά τον Σύλλογο και την ιδέα του. Όλα τ’ άλλα έρχονται.
ΥΓ: Δεν είναι ώρα για υστερόγραφα… θα έχουμε πολλά ειδικά με τις…ερυθρόλευκες ασίστ όσο φτάνουμε στους τελικούς. Άλλωστε, άλλοι έχουν την καούρα και το κόψιμο.
ΥΓ 2: Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος...
