Η αντιπαλότητα στον αθλητισμό, ο ανταγωνισμός, η...κούρσα για την διάκριση, για τη νίκη, η καζούρα, είναι το αλατοπίπερο στην καθημερινότητα όσων ασχολούμαστε είτε δημοσιογραφικά, είτε οπαδικά.
Τα τελευταία χρόνια από το...πουθενά προέκυψε μία άτυπη κόντρα με τον ιστορικό Πανιώνιο. Μία κόντρα που επί της ουσίας είναι ανύπαρκτη αν συγκρίνουμε μεγέθη συλλόγων είτε στο μπάσκετ, είτε ακόμα και στο ποδόσφαιρο.
Το ότι εκμεταλλεύονται ορισμένοι τα τελευταία 4-5 χρόνια που ο ΑΡΗΣ ήταν...απών για να μεγαλώσουν στα μάτια τους τον δικό τους σύλλογο με αφήνει αδιάφορο. Με αφορμή ένα τραγουδάκι που έβγαλαν παρέα με τους αδερφοποιημένους φίλους τους στην Θεσσαλονίκη, οι οπαδοί της ομάδας της Νέας Σμύρνης...ψήλωσαν. Φυσιολογικό όταν ο μεγάλος ΑΡΗΣ σου δίνει το δικαίωμα.
Στο μπάσκετ ο Πανιώνιος την εποχή της αυτοκρατορίας ήταν η τρίτη δύναμη. Πίσω από ΑΡΗ και ΠΑΟΚ. Στην ουσία ήταν ένα από τα ελάχιστα παιχνίδια στα οποία ο αντίπαλος πάλευε απέναντι στον Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ. Φέτος ο Πανιώνιος επέστρεψε στην Α1 με τον τρόπο που επέστρεψε και γέμισε το γήπεδό του σε 1 παιχνίδι. Σωστά μαντέψατε. Με τον ΑΡΗ! Από την άλλη αυτός ο φετινός ΑΡΗΣ που έχασε σχεδόν παντού, κέρδισε!
Οι παίκτες του ΑΡΗ δεν κατάλαβαν τίποτα από τα υβριστικά συνθήματα που άκουγαν από το πρώτο δευτερόλεπτο και πήραν τη νίκη, όπως θα κάνουν και αύριο στο κατάμεστο Παλέ.
Η ειρωνεία είναι ότι εφόσον με το καλό κερδίσει ο ΑΡΗΣ, ο Πανιώνιος για να σωθεί θα πρέπει να κάνει 2 νίκες με τον φορμαρισμένο συμπολίτη και το Ρέθυμνο εκτός έδρας. Πιστεύω ότι αν έπαιζαν την 7η και 8η αγωνιστική θα έχαναν και στα 2 παιχνίδια με 20, αλλά στην Ελλάδα είμαστε όλα παίζονται.
Σε κάθε περίπτωση όμως να ξέρουν άπαντες, όσοι με τόση έπαρση και ειρωνεία αντιμετώπισαν χασκογελώντας τον μεγαλύτερο σύλλογο της Μακεδονίας, ότι έχει ο καιρός γυρίσματα. Στο Παλέ 5500 κόσμος (όσος δηλαδή συνολικά δεν υπήρχε στα ματς στη Νέα Σμύρνη όλη την χρονιά) απο το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό θα τραγουδάει το νέο hit. Θα ρωτάει και θα ανησυχεί...
ΥΓ1 Δεν θα πω ποτέ σε ένα επαγγελματία προπονητή να μην κάνει την δουλειά του. Βαγγέλη Αλεξανδρή σαν σήμερα σήκωσες στο Παλέ ευρωπαική κούπα με τον ΑΡΗ. Πρόσφερες πολλά και όπου βρεθείς και όπου σταθείς δεν κρύβεις τα συναισθήματά σου. Δεν γίνεται να έρχεσαι αύριο για να τον...”ρίξεις” άσχετα αν ο ΑΡΗΣ στο μπάσκετ δεν θα πέσει ποτέ και μαζί με τον ΠΑΟ θα παραμένουν οι μοναδικές ομάδες που δεν έχουν υποβιβαστεί. Προσωπικά δεν θα έλεγα το παραμικρό αν είχες αναλάβει πριν από 5 ματς, τώρα είναι... κάπως και το ξέρεις.
ΥΓ2 Δεν υπάρχει για μένα τίποτα πιο ουσιαστικό από το αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις κάνει λάθος και να ζητάς συγνώμη, άσχετα αν μία συγνώμη δεν σβήνει τον πόνο ή τις παρενέργειες μίας ενέργειας. Προσέξτε γράφω πιο...ουσιαστικό, όχι πιο σημαντικό γιατί το πιο σημαντικό είναι να μην γίνει εξ αρχής το λάθος.
Όσοι έχουμε δημόσιο λόγο κρινόμαστε καθημερινά. Για την ακρίβεια με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όλοι έχουν πλέον δημόσιο λόγο. Όταν είμαστε και δημόσια πρόσωπα πρέπει να είμαστε δύο φορές προσεκτικοί. Προσωπικά δεν έχω προκαλέσει ποτέ δημόσια με ύβρεις ή κάτι παρόμοιο -τουλάχιστον έτσι νομίζω-. Η επικοινωνία μου γίνεται πάντα μέσα από τις εκπομπές και τα γραφόμενά μου με όλους εσάς. Αν ορισμένοι θεωρούν προκλητικό το να γράφεις την αλήθεια για σκάνδαλα πχ υπέρ του συμπολίτη τότε μάλλον θεωρούμαι προκλητικός. Για αυτούς όμως και μόνο. Όχι για το σύνολο.
Όταν νιώθω ότι κάποιος με προσβάλει ή με μειώνει ή ότι άλλο υπάρχουν 2 τρόποι για να του... “μιλήσω”. Ο ιδιωτικός και ο δημόσιος. Όταν κάτι είναι πολύ σημαντικό 9 στις 10 φορές το...λύνω ιδιωτικά εφόσον έχω πρόσβαση, αν θέλω να βγάλω άκρη. Αν δεν έχω πρόσβαση είναι αλήθεια ότι ο δημόσιος λόγος σου δίνει το δικαίωμα να απευθυνθείς στους πάντες. Σε κάθε περίπτωση όμως τον επιλέγω προσωπικά και όχι με βάση το...θεαθήναι γιατί πάντα για μένα μετράει η ουσία και όχι οι εντυπώσεις.
ΥΓ3 Βλέπω πολλούς φίλους (και όχι μόνο) της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ να ξεσκίζονται δημοσίως το τελευταίο διάστημα και είναι τα ίδια “αδέρφια” τα οποία άλλαζαν like και χαριεντίζονταν όταν τα αρνητικά σχόλιά αφορούσαν τον ΑΡΗ. Όταν έγραφαν ότι ο AΡΗΣ έχει το know how στους υποβιβασμούς, αλλά έπεσαν οι ίδιοι. Όταν... αντιπροσωπεύατε την προσφυγιά και τις χαμένες Πατρίδες, όταν είχατε αποκλειστικότητα στον Πόντο, ενώ ο ΑΡΗΣ ήταν ο...Εβραίος, όταν μαζί θα φτιάχνατε το ποδόσφαιρο, αλλά σφυρίζατε αδιάφορα όταν άλλαζαν οι νόμοι για να μην ανέβει ο ΑΡΗΣ. Όταν πέρσι το...τρένο της Λαμίας σάρωνε τα πάντα και επιβραβεύονταν η ΕΠΣ Φθιώτιδας με τους δικούς σας εκλεκτούς δωροθέτες της να κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Όταν οι τακτικοί δικαστές είναι καλοί μόνο όταν αποφασίζουν υπέρ σας. Όταν οι νίκες και τα πρωταθλήματα στα χαρτιά είναι ντροπή όταν τα παίρνουν άλλοι, αλλά τα πανηγυρίζετε όταν τα παίρνετε εσείς. Όταν γλιτώνετε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από 40 ως 220 εκατομμύρια ευρώ, αλλά αναπαράγετε συνεχώς το άρθρο 44 του ΑΡΗ που του έσβησαν με δικαστική απόφαση(τότε ήταν κακός ο δικαστής ο τακτικός) το αστρονομικό ποσό των 7 εκ. ευρώ (γιατί πλήρωσε και άλλα τόσα σε 10 χρόνια). Όταν ο...ΚΑΠ αλλάζει για να μην ανέβει ο ΑΡΗΣ, ξανα αλλάζει για να ανέβει η φίλη Δόξα, ξανα αλλάζει για να μείνει ο Λεβαδειακός στην θέση του Ηρακλή και όχι ο ΑΡΗΣ και ξανα αλλάζει φέτος για να σωθεί ο ΠΑΟ.
Πείτε το ΟΛΟΙ ξεκάθαρα. Το θέμα δεν είναι η δικαιοσύνη και ένα καθαρό ποδόσφαιρο διαφορετικό από την λαίλαπα των προηγούμενων χρόνων των ΓκαγκατσογκιρτζικοΣαρρηδων. Το θέμα είναι ΠΟΙΟΣ θα ελέγχει την ΕΠΟ, την ΚΕΔ, την αθλητική δικαιοσύνη. Και σε αυτά στο τέλος μπορεί να μείνει μόνος ΕΝΑΣ. Όπως τόσα χρόνια ήταν ΕΝΑΣ. Αφήστε λοιπόν τα ρούχα του χαλίφη, που δοκιμάζετε τόσο καιρό μια ο ένας και μια ο άλλος(είναι και μεγάλο το νούμερο του ex χαλίφη) και ντυθείτε...Χαιλάντερ! In the end there can be only one που έλεγε και ο... Connor Macleod.
