Αγκαλιάστηκαν και τα είπαν φιλικά για λίγα λεπτά ο Βασίλης Σπανούλης με τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Αμέσως έγινε είδηση και η φωτογραφία κάνει το γύρο των ελληνικών social media. Το αυτονόητο, δηλαδή, Οι σχέσεις των αθλητών, όλων των ομάδων, είναι γνωστό τοις πάσι ότι είναι από καλές, μέχρι άριστες, μέχρι οικογενειακές, μέχρι αδερφικές. Ναι, υπάρχουν και κόντρες, υπάρχουν και αντιπάθειες, αλλά αυτά είναι ελάχιστα, είναι ανθρώπινα και είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Γιατί να είναι κάτι το συγκλονιστικό η αγκαλιά δύο παικτών που έδωσαν και δίνουν τα πάντα για την ομάδα τους, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να μη... μιλιούνται έξω απ' το γήπεδο.
Επειδή όλοι εμείς οι υπόλοιποι τρελαινόμαστε να δημιουργούμε κόντρες, ίντριγκες και ντόρο, επειδή όλοι εμείς πρέπει να είμαστε απλά... πιο έξυπνοι και καλύτεροι απ' τον "απέναντι", επειδή η τρομερή μπασκετική τους άμιλλα όπλιζε άθελα τους την καφρίλα και τον εμετό στα γήπεδα, θα πρέπει να είναι το συγκλονιστικό γεγονός ότι... αγκαλιάστηκαν. Βεβαίως και η συνύπαρξή τους σε ένα τόσο σπουδαίο γεγονός για τον μεγάλο των μεγάλων είναι είδηση Και έτσι θα πρέπει να καταγράφεται. Αλλά οι δυο μεγάλοι, που με το ζόρι πρέπει να είναι ο ένας καλύτερος απ' τον άλλον, για να ικανοποιούμε το "εγώ" μας, θα πρέπει να... πλακώνονται όποτε βλέπονται;
Εδώ. στα χρόνια των αδηφάγων social media έχουμε διαλύσει και θεοποιήσει τα πάντα, η "κόντρα" Διαμαντίδη-Σπανούλη θα μας ξέφευγε; Εδώ κάνουμε συγκρίσεις με τον Γκάλη, τον ίδιο, για το αν είναι καλύτερος ο... Διαμαντίδης ή και ο Σπανούλης, ενώ τώρα στο κάδρο της καφρίλας - αλλά βεβαίως με άλλα... "ευγενή κίνητρα" - έχει μπει και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο.
Ας κρατήσουμε τη στιγμή και ας ξεπεράσουμε τα "υψηλά νοήματα" και τις αναλύσεις, κάποια στιγμή στη χώρα. Και στο ελληνικό μπάσκετ, βέβαια. Αμφότεροι πρόσφεραν και προσφέρουν απίστευτα στις ομάδες τους και στο ελληνικό μπάσκετ, κανείς δεν μπορεί να το αμφιβητήσει αυτό. Είναι τεράστιοι σαν αθλητές, είναι δυνατές προσωπικότητες, έχουν μεγάλη ιστορία ήδη στο χώρο, με τα μεγάλα τους κατορθώματα, με τις ξεχωριστές ιστορίες της καριέρας τους που τους κάνει ακόμη πιο... ξεχωριστούς, με τις παρενθέσεις τους, με όλα τα... ανθρώπινα στοιχεία δηλαδή.
Ας τους αφήσουμε να συνεχίσουν να προσφέρουν όπως οι ίδιοι θέλουν στο ελληνικό μπάσκετ και στη νεολαία μας κι ας αφήσουμε τα ανόητα οπαδικά μακριά τους. Ο ένας σταμάτησε και ήδη διδάσκει παιδιά, ο άλλος ακόμη μεσουρανεί και παίζει σπουδαίο ρόλο σε μια ομάδα που είναι στην κορυφή της Ευρωλίγκας. Δηλαδή, αν δεν μπορούμε να τα χαρούμε αυτά, ως χώρα, ως φίλαθλοι, πού πάμε, τι κάνουμε; Να το πατήσει το κουμπί ο κοντός απ' την Βόρειο Κορέα, να... τελειώνουμε!
