Η κίνηση του Θανάση Αντετοκούνμπο μοιάζει σε φιλοσοφία μ' αυτή του Λεκαβίτσιους, έστω κι αν ο Παναθηναϊκός δεν είχε την ίδια ανάγκη στο «3» συγκριτικά με τον «άσο». Πρόκειται για μια επιλογή που έχει μπασκετική λογική, που μπορεί να μην ενθουσιάζει αυτούς που καλόμαθαν στα «μεγάλα» ονόματα, αλλά ενθουσιάζει αυτούς που αντιλαμβάνονται ότι για να μπει καλάθι στην άμυνα του Παναθηναϊκού θα πρέπει πλέον να περάσει από σαράντα κύματα.
Αλλωστε είπαμε, το σημαντικότερο στις μεταγραφικές περιόδους δεν είναι το πόσο καλός είναι ο παίκτης, αλλά κυρίως το πόσο ταιριάζει στα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ και υπό αυτή την έννοια θεωρώ ότι οι «πράσινοι» πρόσθεσαν μια ακόμη... δαγκάνα στην άμυνα που μπορεί να μαρκάρει από το «1» έως το «4»!
Δύο είναι τα βασικά στοιχεία που θα προσθέσει ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι του εφόσον ολοκληρώσει τη μεταγραφή του Αντετοκούνμπο. Το πρώτο είναι η ενέργεια. Πρόκειται για ένα παιδί με τρομερά αθλητικά προσόντα, μεγάλο άνοιγμα χεριών, που μπορεί να προσφέρει είτε παίξει ένα δίλεπτο είτε ένα 20λεπτο.
Εργάτης με την παραδοσιακή έννοια του όρου που θα λύσει πολλά προβλήματα στον Πασκουάλ, όταν θα κληθεί να δώσει τη βοήθεια στην άμυνα. Το δεύτερο συν του Αντετοκούνμπο συνδέεται με τη γενικότερη φιλοσοφία που «χτίζει» ο Παναθηναϊκός και εκφράζεται με την παρουσία του Καλάθη, του Γκιστ και του Ογκαστ.
Δεν μπορώ να σκεφτώ για παράδειγμα πόσο εύκολα μπορεί μια ομάδα να σκοράρει απέναντι σε μια πεντάδα με τον Καλάθη στο «1», τον Γκιστ στο «5» και τον Αντετοκούνμπο στο «3» ή το «4». Αντίστοιχα δεν μπορώ να σκεφτώ πολλές ομάδες στην Ευρωλίγκα που θα έχουν τόση ενέργεια σε τόσες διαφορετικές θέσεις της πεντάδας. Από το «1» έως και το «5» ο Παναθηναϊκός προσθέτει φρεσκάδα, αθλητικότητα, ταχύτητα και δύναμη, στοιχεία υπεραπαραίτητα στο σύγχρονο μπάσκετ.
Τα μειονεκτήματα του Αντετοκούνμπο είναι γνωστά και προφανώς τα ζύγισε ο Πασκουάλ προτού αποφασίσει. Μόλις 23% στα τρίποντα, μόλις 55% στις βολές, μεγάλη δυσκολία στο να ολοκληρώσει τη φάση που δεν προέρχεται από δημιουργία συμπαίκτη του. Τελείωσε τη σεζόν στην Ισπανία με 7,8 πόντους με μόλις 6 προσπάθειες ανά παιχνίδι, ενδεικτικό του ότι αντιλαμβάνεται πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες του.
Ο Παναθηναϊκός δεν αποκτά τον Αντετοκούνμπο για να του λύσει προβλήματα στην επίθεση, άλλωστε για την ίδια θέση έχει δύο παίκτες (Ρίβερς, Γκάμπριελ) που μπορούν να το κάνουν πολύ καλύτερα απ' αυτόν. Αποκτά ωστόσο έναν παίκτη που αγγίζει το τέλειο στο κομμάτι του παιχνιδιού που οι Ρίβερς και Γκάμπριελ βαθμολογούνται με λίγο πάνω από τη βάση (άμυνα). Με λίγα λόγια ο Πασκουάλ έχει τρεις παίκτες για την ίδια θέση που ο καθένας μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που μπορεί να κάνει ο συμπαίκτης της. Κι αυτό ίσως είναι από τα πιο σημαντικό σημεία στο σύγχρονο μπάσκετ.
Ακόμη πιο ευχάριστη είναι η σκέψη του Παναθηναϊκού να παραχωρήσει δανεικό τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Μια κίνηση που άργησε δυο χρόνια, μια κίνηση που θα μπορούσε τώρα να έχει αντίστροφη διαδρομή (από τον δανεισμό ξανά στο ΟΑΚΑ), αν η απόφαση του δανεισμού είχε παρθεί νωρίτερα.
Ο Χαραλαμπόπουλος έχει μεγάλη ανάγκη από παιχνίδια, πρέπει πάση θυσία να αποκτήσει ρόλο και ταυτότητα, πρέπει οπωσδήποτε να «καθαρίσει» το μυαλό του, να μηδενίσει το κοντέρ και να αρχίσει από την αρχή. Αλλη ομάδα, άλλες απαιτήσεις, μικρότερη πίεση όπου κι αν πάει, αλλά με την προοπτική - επιτέλους - να κερδίσει τον χαμένο χρόνο και σταδιακά να ξεδιπλώσει το ταλέντο του.
Κανείς από τους ταλαντούχους νέους της νέας φουρνιάς δεν χάθηκε επειδή παραχωρήθηκε δανεικός ή επειδή η προπόνηση δεν θα είναι τόσο ποιοτική όσο αυτή του Παναθηναϊκού. Πολλοί όμως χάθηκαν στο δρόμο επειδή δεν πήραν παιχνίδια, επειδή δεν ήταν ποτέ ο εαυτός τους, επειδή μέρα με την ημέρα πίστευαν όλο και λιγότερο στις ικανότητές τους. Ο Χαραλαμπόπουλος έχει ανάγκη από εκτίμηση που θα μεταφράζεται σε ρόλο κι αυτό μπορούν να του προσφέρουν όλες οι ομάδες της Α1!
