Λένε-και έχουν δίκιο-πως ο σεβασμός εμπνέεται, δεν επιβάλλεται. Τα παραδείγματα στη ζωή είναι άπειρα. Κι είναι μπροστά μας.
Έκανε αίσθηση πέρυσι όταν δημοσιεύτηκε η είδηση ότι ένας νεαρός φίλαθλος του Ολυμπιακού έσπευσε να φωτογραφηθεί με τον Διαμαντίδη. Φέτος, έγινε είδηση ότι ένας φίλος της ΑΕΚ μπήκε στο παρκέ και ζήτησε αυτόγραφο από τον Πρίντεζη. Θα το διάβασαν οι Μαυριτανοί και θα απόρησαν που είναι η είδηση...
Κι όμως είναι είδηση. Είδηση που πρέπει να μοιράζεται κι ας αποτελεί το αυτονόητο. Γιατί στην Ελλάδα της λαμογιάς και της παράνοιας των παραγόντων που νομίζουν ότι είναι πάνω από τους πρωταγωνιστές, υπάρχουν παραδείγματα που πείθουν ότι οι αξίες αναγνωρίζονται.
Ο Διαμαντίδης είναι μύθος, ο Πρίντεζης είναι διαμάντι, ο Σπανούλης θρύλος. Αν έχουν κάνει λάθη; Ναι... και; Ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω.
Στο τέλος όμως αυτά τα παιδιά αποτελούν τα παραδείγματα που πρέπει να δείχνουμε στους νεότερους. Για αυτό και ειδήσεις σαν αυτές πρέπει να υπέρ-προβάλλονται.
Όπως πρέπει να υπέρ-προβάλλονται και τα αντίθετα. Τα παραδείγματα προς αποφυγήν.
Ας το ξαναγράψω μια φορά: Ο μπασκετικός Ολυμπιακός έχει κερδίσει κάτι περισσότερο από δυο πρωταθλήματα στη σειρά. Σεβασμό. Τον εκτιμούν, τον υπολογίζουν, τον μετράνε ως κάτι μεγάλο, που κέρδισε ό,τι κέρδισε με έντιμο τρόπο.
Οι 7.000 φίλαθλοι της ΑΕΚ αναγνώρισαν την ανωτερότητά του. Ούτε μπουκάλια, ούτε εμετικά πανό, ούτε συνθήματα. Τίποτα. Σαν να έβλεπες ευρωπαϊκό ματς. Μα πώς; Δεν είναι ταξικός εχθρός ο Ολυμπιακός; Ασφαλώς.
Μα πώς; Δεν έφτασε να παίζει στην Β Εθνική η ΑΕΚ στο μπάσκετ;
Η πορεία της μοιάζει ίδια με την ποδοσφαιρική. Περπάτησαν (σχεδόν παράλληλα χρονικά) στα αλώνια η ποδοσφαιρική και η μπασκετική ΑΕΚ. Όταν όμως επέστρεψαν στα σαλόνια, είχαν ένα άσβεστο μίσος για τον αντίπαλο που ένιωσαν ότι με όπλο το χρήμα ποδοπάτησε την ιστορία τους, κι έναν ευρωπαϊκό σεβασμό για τον μπασκετικό Ολυμπιακό που κέρδισε τα πάντα με ομαδικότητα, συνεργασία, σπουδαίους παίκτες και χωρίς να πατήσει επί πτωμάτων.
Ακόμα και πέρυσι, όταν το ματς κρινόταν στον πόντο στο ΟΑΚΑ, η συμπεριφορά της εξέδρας δεν διέφερε από τη φετινή.
Δεν χρειάζεται επιστημονική προσέγγιση. Τα χρόνια περνούν, οι πληγές κλείνουν με τον καιρό. Εκείνο που δεν αλλάζει ποτέ είναι το πώς γράφεται η ιστορία. Οι παραχαράκτες θα είναι πάντα σημαδεμενοι, οι αληθινοί νικητές θα γραφτούν με χρυσά γράμματα.
Είναι θέμα επιλογής στη ζωή. Αν σου αρέσουν τα ακριβά αυτοκίνητα θα έχει άλλη αξία να δουλέψεις χρόνια νύχτα-μέρα για να το αποκτήσεις και διαφορετική αξία να το κλέψεις ένα βράδυ. Και στις δυο περιπτώσεις θα το οδηγήσεις, απλά στη μια περίπτωση οι φίλοι σου θα σε κοιτούν και θα σε θαυμάζουν με καμάρι και στην άλλη θα αποτελείς τη ντροπή της παρέας...
