«Ποιος γράφει blog για Διαμαντίδη;» ήταν η ερώτηση του Παπαθεοδώρου και αμέσως ακολούθησαν οι γνωστές ερωτήσεις ενός μονόλογου, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν η αιτία που δεν μπορούσα να απαντήσω «γράφω, εγώ».
-Τώρα τι να γράψεις για τον Διαμαντίδη;
-Τόσα έχουν γραφτεί για αυτόν τον «παράξενο», τι διάολο να γράψω παραπάνω;
-Να γράψω κάτι προσωπικό, αλλά τόσο απόμακρος και κλειστός που ήταν, δεν έχω εικόνες για να γράψω…
Αναρωτιόμουν όλα αυτά, όμως ο λόγος που δεν έγραψα αμέσως μετά την πανέμορφη εκδήλωση που οργάνωσε η ΚΑΕ Παναθηναϊκός Superfoods ήταν ο Σπύρος και ο Στέφανος που είχαν έρθει στο γήπεδο, μαζί με τον Αναστάση, τον Θοδωρή, τον Άγγελο, τον Κωστάκη και τον Νικόλα για να ζήσουν τη μαγεία αυτής της βραδιάς.
Οι δύο γιοι μου δηλαδή και μερικοί από τους φίλους τους, που δικοί μου φίλοι* με βοήθησαν ώστε να έχουν, έστω και διάσπαρτα στις εξέδρες, μια θέση στο ΟΑΚΑ. Πέντε από τους επτά πιτσιρικάδες της παρέας, στριμώχτηκαν στο αυτοκίνητο μου για να κλείσει η βραδιά με κρέπες και παγωτά, αφού πρώτα στη διάρκεια της διαδρομής τους έλυσα όσες περισσότερες απορίες για τον Διαμαντίδη μπορούσα να λύσω.
Το πρωί της επόμενης ημέρας άπαντες βρέθηκαν στα γηπεδάκια του Άρη Γλυφάδας και η συνάντηση ήταν πηγή ευτυχίας. «Σας ευχαριστώ κ.Σωτήρη», «κ.Σωτήρη ήταν υπέροχα χθες, ευτυχώς που πήγαμε. Σας ευχαριστώ πολύ» ήταν οι ατάκες. Ομολογώ με γέμισαν χαρά και ταυτόχρονα μου έδωσαν την απάντηση στα ερωτήματα που έθετα το προηγούμενο βράδυ στον εαυτό μου.
Όλα αυτά τα ευτυχισμένα προσωπάκια, καθάρισαν το μυαλό μου από τις σκέψεις και μου θύμισαν κάποιες φωτογραφίες που έβλεπα στα social media όλο το Σάββατο. Πέρασαν διάφορες από το timeline του Facebook μου και είδα πολλές στο instargam.
Όλες δηλώνουν τι σημαίνει Διαμαντίδης. Το hashtag Διαμαντίδης, δηλαδή το #diamantidis, στο instargam φανερώνει το μέγεθος και τη σημασία του κορυφαίου Έλληνα μπασκετμπολίστα αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα ένα κοινωνικό μήνυμα που σιωπηρά στέλνει ο ίδιος. Δεκάδες φωτογραφίες, όπως αυτές που συνθέτουν τη βασική φωτογραφία, με οικογένειες που απέδιδαν τιμή στον Διαμαντίδη ντυμένοι ομοιόμορφα. Χέρι-χέρι, μπαμπάδες και παιδιά, να φορούν φανέλες του 36χρονου άσου. Στο δρόμο για το ΟΑΚΑ, στο σπίτι παρακολουθώντας τον Διαμαντίδη (ή όπως ένας Ισπανός κάπου στη Χιρόνα να φορά τη φανέλα του «Μήτσου» και να κοιμάται βλέποντας τα καλύτερα όνειρα!).
Οι φωτογραφίες αυτές λοιπόν και τα ευτυχισμένα πρόσωπα των πιτσιρικάδων στην παρέα των γιων μου πιστοποιούν ότι η γιορτή που οργάνωσαν οι Πράσινοι για την απόσυρση της φανέλας με το Νο13, αλλά και όσα πρέσβευε ο Διαμαντίδης έκαναν την επίσκεψη στο ΟΑΚΑ μια «πολιτιστική εκδρομή».
Ήταν η ευκαιρία να βρεθούν στο γήπεδο εκείνοι που έπρεπε να πηγαίνουν σε όλα τα γήπεδα. Να τα γεμίζουν οικογένειες και γυναικόπαιδα και όχι μόνο ταλιμπάν και ορκισμένοι οπαδοί που κτυπούν τα τύμπανα του πολέμου και δημιουργούν αρρωστημένη ατμόσφαιρα. Ήταν η αιτία για να ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας, το ελληνικό μπάσκετ και ο Παναθηναϊκός.
Ήταν άλλωστε ο λόγος για να είναι οι Παναθηναϊκοί υπερήφανοι για την ομάδα τους και να νιώθουν την ανάγκη να το δείξουν στα παιδιά τους. Να τους διδάξουν όσα εκπροσωπούσε ο Διαμαντίδης και όπως είχα γράψει παλαιότερα και έγραψε στο Facebook πιο ξεκάθαρα ο φίλος, Άρης Λαούδης και «γιατί πρέσβευε όσα ανέκαθεν πρέσβευε ο Παναθηναϊκός. Ούτε τσαμπουκάδες, ούτε κονιορδίες, ούτε μαγκιές, ούτε μαχητικές ψυχές και παραμύθια τούμπανα που εξέφραζε τα τελευταία χρόνια ο νεο-Παναθηναϊκός. Ο Διαμαντίδης πρέσβευε αυτό που ένιωθαν οι παραδοσιακοί Παναθηναϊκοί και που ήθελαν τόσο πολύ να το περάσουν από γενιά σε γενιά και δεν έβρισκαν το πρόσωπο να τους εμπνεύσει, ανεξάρτητα από τίτλους και κούπες. Σεβασμό στο σύνολο, σεβασμό στον αντίπαλο και νοοτροπία πως ο πρωταθλητισμός και η νίκη δεν είναι ποτέ πάνω από το παιχνίδι, το άθλημα και τον σύλλογο. Η μεγάλη επιτυχία του Διαμαντίδη είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν έφτιαξε νεο-Παναθηναϊκούς, αλλά μεγάλωσε σε δύσκολους καιρούς τον κύκλο των παραδοσιακών Παναθηναϊκών, αυτών που δεν πάνε στο γήπεδο για να νικήσουν πάση θυσία, αλλά αυτών που πάνε στο γήπεδο πρώτα απ' όλα για να διασκεδάσουν και να σεβαστούν το άθλημα...».
Για όλα αυτά λοιπόν η επίσκεψη στο ΟΑΚΑ για τον Διαμαντίδη ήταν πολιτιστική εκδρομή! Για όλα αυτά ξεχώριζε ο Διαμαντίδης. Φαίνεται στο hashtag (#)
ΥΓ1: Για όλους εμάς που αγαπούμε τον αθλητισμό, θαυμάζουμε τις μεγάλες προσωπικότητες του και καταφέραμε να ασχοληθούμε με το μπάσκετ ως δημοσιογράφοι, η συναναστροφή μαζί τους είναι κάτι σαν ευλογία. Ευτύχημα τουλάχιστον. Από το 1994 που μου έδωσαν στα ΝΕΑ το ρεπορτάζ μπάσκετ του Παναθηναϊκού, χάρη στην τρέλα του Παύλου και του Θανάση Γιαννακόπουλου είχα την τύχη να δημιουργήσω προσωπικές σχέσεις με ορισμένα από τα σπουδαιότερα πρόσωπα που πέρασαν από τον Παναθηναϊκό.
Ο Δημήτρης δεν είναι ένας από αυτούς και ομολογώ πως αυτό είναι ένα από τα απωθημένα της δουλειάς μου. Μολονότι το σεβάστηκα και το αποδέχτηκα, αντιλαμβανόμενος πως ίσως δεν του ταιριάζω ή είναι απλά αντιδημοσιογραφικός, δεν μπορώ να προσπεράσω.
Κάποια βραδιά που είχα την τύχη να πίνω ένα ποτό με τον Ομπράντοβιτς, ο Ζοτς μου μιλούσε για το μεγαλείο του Διαμαντίδη και το πόσο σημαντικός θα γίνει για το ευρωπαϊκό μπάσκετ.
«Ξέρεις κόουτς όμως; Πρέπει να μιλάει και λίγο στα media. Πρέπει να περνάει στον κόσμο από τον ίδιο όλα αυτά που πρεσβεύει ως παίκτης κι ως χαρακτήρας» τόλμησα να πω στον Ομπράντοβιτς. «Δεν θα διαφωνήσω. Θα ήταν καλό και του το λέμε κι εμείς στην ομάδα. Αλλά δεν του αρέσει. Δεν το θέλει. Είναι ο χαρακτήρας του» απάντησε θυμάμαι.
-Ναι, αλλά είναι κρίμα να μιλάνε άλλοι και να μην μιλάει αυτός. Μπορεί να βοηθήσει το μπάσκετ και τον αθλητισμό γενικότερα. Και δεν λέω να μιλήσει σε εμένα. Δεν το αναφέρω για αυτό. Χρειάζεται ο αθλητισμός τη φωνή και τον λόγο του Διαμαντίδη» επέμεινα.
-Χμ… Ίσως το μήνυμα της σιωπής του είναι πιο δυνατό από οτιδήποτε κι αν έλεγε αυτός ή κάποιος άλλος. Τα λέει όλα με τη στάση του. Τα λέει όλα με τη συμπεριφορά του. Ίσως λοιπόν δεν χρειάζεται να πει κάτι περισσότερο» αποκρίθηκε ο Σέρβος. Περίπου 10 χρόνια μετά, είμαι πεπεισμένος ότι ο Ομπράντοβιτς (α, ρε Ζοτς να ήσουν κι εσύ το Σάββατο στο ΟΑΚΑ…) είχε απόλυτο δίκιο.
Ο Διαμαντίδης, λοιπόν, έστειλε το (κοινωνικό) μήνυμα του δια της σιωπής και της στάσης του. Όντας αφοσιωμένος στο μπάσκετ, χωρίς υποσχέσεις, δίχως να πουλά οπαδιλίκι, χωρίς να μεγαλοποιεί αυτό που κάνουν δέκα άτομα σε ένα παρκέ, χωρίς να δίνει υπερβολική διάσταση στον αθλητισμό. Ο οποίος πρέπει κάποτε όλοι να αντιληφθούν ότι είναι το πιο ασήμαντο πράγμα από τα σημαντικά και το πιο σημαντικό από τα ασήμαντα…
ΥΓ2: Οι ψήφοι για τους καλύτερους, μεγαλύτερους, σπουδαιότερους κλπ όλων των εποχών είναι εντελώς υποκειμενικοί και σαφέστατα στερούνται αξιοπιστίας καθότι ουδείς έχει παρακολουθήσει τους πάντες ώστε να σχηματίσει γνώμες για όλους και ουδείς μπορεί να αξιολογήσει τα δεδομένα κάθε εποχής για να συγκρίνει με ίδια μέτρα και σταθμά. Υπό αυτή την έννοια, στην εντελώς αυθαίρετη και υποκειμενική ιεράρχηση μου, ο Διαμαντίδης είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας μπασκετμπολίστας όλων των εποχών. Τον Σπανούλη, τον οποίο λατρεύω, θαυμάζω και εκτιμώ απεριόριστα, του δίνω άλλη (μεγάλη) κορυφή. Αντιστοίχως του τεράστιου Νίκου Γκάλη, του μέγιστου Παναγιώτη Γιαννάκη, του ανεπανάληπτου Παναγιώτη Φασούλα, του ασύγκριτου Φάνη Χριστοδούλου και φυσικά του μοναδικού Θοδωρή Παπαλουκά. Όμως αυτό θέλει μεγάλη ανάλυση και σκοπεύω να την κάνω κάποια στιγμή, σε ένα άλλο post μου.
*Καλέ μου φίλε Δημήτρη, αγαπημένε μου Βασίλη ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση και για τη βοήθεια. Κάνατε ευτυχισμένα έξι παιδιά. Σας ευχαριστώ πολύ…
