«Κάνε κάθε μέρα ένα πράγμα που σε τρομάζει»... Μια από τις εκατομμύρια σπουδαίες γυναίκες, χάρη στις οποίες καθιερώθηκε η αξία της συζύγου που βρίσκεται στο… καμαρίνι ενός πετυχημένου άντρα, έχει εκφράσει με τον ιδανικότερο τρόπο το μυστικό της αυτοπεποίθησης. Η Ελεάνορ Ρούσβελτ δεν στάθηκε στα βιβλία της παγκόσμιας ιστορίας απλά ως η σύζυγος του Φράνκλιν ή ως η μητέρα των έξι παιδιών του. Υπήρξε από μόνη της μια τεράστια προσωπικότητα, υπήρξε το μυστικό της επιτυχίας του 32ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, υπήρξε σπουδαία συγγραφέας, διπλωμάτης και πολιτικός. Υπήρξε πηγή έμπνευσης για κάθε άνθρωπο που έχει πράγματα να τον φοβίζουν…
Ο φόβος, συχνά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κακιά εμπειρία. Σε δαγκώνει ένας σκύλος όταν είσαι παιδί και μεγαλώνεις με φόβο για τα σκυλιά. Έχεις πρόβλημα στην ομιλία και σε κοροϊδεύουν και μεγαλώνεις αποφεύγοντας, πλέον, να μιλάς δημοσίως. Εκτός αν είσαι αποφασισμένος να πετύχεις στη ζωή σου. Εκτός αν μπορείς να κάνεις κάθε μέρα ένα πράγμα που σε τρομάζει, εκτός αν έχεις τη δύναμη του Ντεμέτρις Νίκολς. Τον άνθρωπο που έκανε βόλτα στο κολέγιο με τον σκύλο του παρότι είχε παιδικό τραύμα, τον άνθρωπο που σπούδασε επικοινωνία του λόγου αν και μεγάλωσε σε τεράστιο πρόβλημα τραυλισμού!
Η σωτηρία της ψυχής…
«Ξυπνάς κάθε πρωί και νιώθεις ότι έχεις ένα πρόβλημα που δεν μπορείς να ξεφορτωθείς. Όμως ξέρεις, ξέρεις, πρέπει απλά να προσαρμοστείς. Είμαι ευλογημένος με πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μου, για να με στενοχωρεί ο τραυλισμός». Η πρώτη ευλογία στη ζωή του Ντεμέτρις ήταν η οικογένειά του. Σήμερα, στα 32 του χρόνια, χρειάζεται να πάρει βαθιά ανάσα πριν αραδιάσει τα ονόματα των αδερφών του. Ντενίς, ΝτεΣόν, Ιόνα, Μέλικ, Σενίς, Βέντιλ, Νταχόνα, Ντέιμον και Ντάνα! Εννέα τον αριθμό, από τον Ντάνα και την Τζένις, οι οποίοι έφτιαξαν ένα κλοιό γύρω από τον Ντεμέτρις για να τον κρατήσουν μακριά από τον δρόμο.
Ιστορία που ειδικά στην Αμερική, δε διεκδικεί και σενάριο πρωτοτυπίας. «Οι περισσότεροι παιδικοί μου φίλοι είναι στη φυλακή, πουλάνε ναρκωτικά ή δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή τους. Θα μπορούσα να είμαι ένας εξ αυτών, αλλά από παιδί ήθελα να γίνω κάποιος», διηγείται ο Νίκολς για το Ντόρτσετσερ, μια από τις τρεις πιο επικίνδυνες περιοχές της Βοστώνης της δεκαετία του ’90. «Υπήρχαν πολλοί τρόποι να μπλέξεις, όμως η μαμά μου με κράτησε στο σωστό δρόμο». Όχι ακριβώς και όχι πάντα…
Παρότι το ωράριο ήταν αυστηρό και όπως εξηγεί η Τζανίς «απαγορευόταν να τριγυρνάει στο δρόμο κι έπρεπε να είναι σπίτι συγκεκριμένη ώρα», ο γιος της κάποια στιγμή φάνηκε να λοξοδρομεί. «Τα περισσότερα παιδιά δεν έρχονταν στο σχολείο. Υπήρξαν φορές που και εγώ πήγα χωρίς καν να πάρω βιβλία μαζί μου. Απλά για να δω τους φίλους μου». Η απόφαση της οικογένειάς του έμοιαζε σκληρή, αλλά ήταν δραστική για το μέλλον του Ντεμέτρις, ο οποίος γύρω στην ηλικία των έντεκα ετών θα αρχίσει να ασχολείται και να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για το μπάσκετ.
Το St. Andrew’s τον περίμενε για να γεμίσει διαφορετικά τις ημέρες του και να αλλάξει ρότα στη ζωή του. Ένα εσωτερικό σχολείο 88 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, το οποίο θα επισκεπτόταν μόνο τα Σαββατοκύριακα. «Από την πρώτη μέρα έβλεπες ένα παιδί που είχε διάθεση να δουλεύει σκληρά. Αντιλαμβανόσουν ότι μπορούσε να προκύψει κάτι σπουδαίο», εξιστορεί ο προπονητής του στην ομάδα γυμνασίου, Μάικ Χαρτ, ο οποίος ενδιαφερόταν και για την ακαδημαϊκή εξέλιξη του Νίκολς. «Στην αρχή, ομολογώ, ήμουν νευρικός για το αν θα τα καταφέρει. Ήταν, όμως, σοβαρός και είχε αλματώδη εξέλιξη στην τάξη. Οι άνθρωποι γύρω του τον επηρέασαν θετικά και άλλαξε η αντίληψή του για τη μόρφωση».
Το επόμενο βήμα ήταν να αλλάξει η αντίληψή του για τον εαυτό του. Κι αυτό συνήθως είναι δυσκολότερο!
Στο κολέγιο του Καρμέλο!
Η απόφασή του ήταν εύκολη. Η επιλογή ήταν δημοφιλής για την εποχή, όμως η αποστολή εξαιρετικά δύσκολη. Ο Ντεμέτρις Νίκολς επισκέφτηκε το Syracuse College σε έναν αγώνα τον Φεβρουάριο του 2002, τον οποίο εκτός από τον ίδιο παρακολουθούσαν ακόμα 30.000 φίλαθλοι. Μέσα στον επόμενο μήνα είχε ανακοινώσει την απόφασή του για το κολέγιο που θα επέλεγε! Οι «πορτοκαλί» του Καρμέλο Άντονι θα κατακτούσαν το πρωτάθλημα στο NCAA το 2003 και στην εποχή μετά τον σπουδαίο Αμερικανό φόργουορντ, το φορτίο για τον Νίκολς και τους συμπαίκτες του, θα ήταν πολύ βαρύ.
Ο Ντεμέτρις θα μπει σε πανεπιστημιακούς ρυθμούς. Σκληρός με τον εαυτό του και πάντα αποφασισμένος να πετύχει. «Είναι ένας ακέραιος χαρακτήρας. Κάνει όλα όσα πρέπει και ακόμα περισσότερα. Υποτίθεται ότι θα είχε δυσκολίες ακαδημαϊκά και έχει μόλις δύο μαθήματα ακόμα για να αποφοιτήσει μέσα σε 3,5 χρόνια. Αυτό είναι σπουδαίο κατόρθωμα». Ο Τζιμ Μποχέιμ, προπονητής των Συρακουσών, δεν είχε κανένα δισταγμό να εξάρει τον παίκτη του. Και να φανταστεί κανείς ότι τον πρώτο χρόνο ο Νίκολς ήταν πεπεισμένος ότι ο τεχνικός-θρύλος για τους «πορτοκαλί» (σ.σ. είναι στο κολέγιο από το 1976) δεν τον συμπαθούσε καν.
«Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να είμαι επίμονος. Δηλαδή, να πηγαίνω πρώτος στην προπόνηση, να φεύγω τελευταίος και να το επαναλαμβάνω κάθε μέρα. Η οικογένειά μου, μου έδινε κίνητρο και εγώ έθετα υψηλούς στόχους για τον εαυτό μου. Στόχευα να γίνω ο καλύτερος παίκτης». Σε κακό δεν του βγήκε… Το πρόγραμμα, προπόνησης στις 6π.μ., σχολείο, μελέτη και προπόνηση ως τις 9.30μ.μ. είχε ως αποτέλεσμα τη ραγδαία εξέλιξή του στο κολέγιο. Οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί: 4,2 πόντοι ως πρωτοετής, 3,9 πόντοι ως δευτεροετής, 13,3 πόντοι ως τριτοετής και 18,9 πόντοι τη χρονιά της αποφοίτησης!
O Νίκολς, όπως έλεγαν οι αναλυτές του NCAA, έπαιξε τα δύο πρώτα χρόνια στην ομάδα του Χακίμ Ουόρικ (σ.σ. του περυσινού παίκτη του Ολυμπιακού), τον τρίτο χρόνο στην ομάδα του Τζέρι ΜακΝαμάρα και στον τέταρτο χρόνο έγινε η δική του ομάδα. Η είσοδός του στο ντραφτ του 2007 ήταν δεδομένη, όμως η μεγαλύτερη κατάκτησή του δεν είχε σχέση με το μπάσκετ.
«Αν δεν είχε τέτοιο πρόβλημα επικοινωνίας, θα είχε πολύ περισσότερη προβολή από τα μίντια», έγραφε σε φόρουμ οπαδός του κολεγίου και μόνο στην χρονιάς της αποφοίτησης, ο Ντεμέτρις Νίκολς είχε αποκτήσει τέτοια αυτοπεποίθηση, ώστε να στέκεται μπροστά στην κάμερα και να μιλάει με άνεση. «Απέκτησα τη σιγουριά ότι μπορώ να το κάνω. Προφανώς και θα υπάρχουν στιγμές που κολλάω και τραυλίζω, όμως όλα αυτά με έχουν κάνει τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Είναι κάτι που σε κάνει πιο σκληρό ψυχικά. Πάντα τριγυρνάει στο μυαλό σου, αλλά ξέρω ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και δε θα έχω πια αυτό το πρόβλημα».
Επαγγελματική ζωή…
Το βράδυ της 28ης Ιουνίου του 2007 ήταν για τον Αμερικανό ένα από τα πιο αγχωτικά της ζωής του. Εκείνο που δεν αντιλαμβανόταν τότε ήταν πως το βράδυ που γίνεται απλά η επιλογή των ντραφτ είναι και ένα εύκολο βράδυ… Ο Ντεμέτρις Νίκολς επιλέχτηκε στο νούμερο 53 από το Πόρτλαντ, έγινε ανταλλαγή με τους Νικς και ξεκίνησε η επαγγελματική του περιπέτεια. Στο ΝΒΑ δε θα έφτανε ποτέ μακριά, έστω κι αν όπως έγραφε ο Στέφεν Ντάνλεϊ, μπλόγκερ των NY Times, είναι ένας παίκτης που θέλει να έχει μια ομάδα.
«Ο Ντεμέτρις ήταν το τέλειο παράδειγμα των παικτών που αγνοούν οι τζένεραλ μάνατζερ όταν το μόνο που σκέφτονται είναι το ατομικό ταλέντο και όχι η ομάδα. Σε ένα παιχνίδι που έχεις πέντε παίκτες, αλλά μόνο μια μπάλα, χρειάζονται ρολίστες. Το γεγονός ότι δεν μπορεί να δημιουργεί φάση για τον εαυτό του δεν τον κάνει περιττό σε ένα σύνολο. Ξέρει να εκμεταλλεύεται τα σκριν, να παίρνει – και να βάζει – τα μεγάλα σουτ. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί θεωρείται αμελητέος ένας τέτοιος παίκτης».
Η ουσία είναι ότι ο Νίκολς δεν τα κατάφερε στην Αμερική. Προσπάθησε σε τρεις διαφορετικές ομάδες (Κλίβελαντ, Σικάγο, Νέα Υόρκη) και έπαιξε συνολικά σε 18 παιχνίδια στο ΝΒΑ. Το NBDL και η Ευρώπη θα ήταν αργά ή γρήγορα η επιλογή του. Έπαιξε τρία χρόνια στη Γαλλία, επέστρεφε στην πατρίδα του για να διακριθεί στην αναπτυξιακή λίγκα, έφτασε μέχρι τη Δομινικανή Δημοκρατία και το Πουέρτο Ρίκο, πριν έρθει το 2013 η Κράσνιε Κρίλια! Ο Ντεμέτρις Νίκολς θα είναι πρώτος σκόρερ της ομάδας του και το 2014 θα του προσφερθεί δοκιμαστικό συμβόλαιο δύο εβδομάδων με την ΤΣΣΚΑ. Σιγά μην το φοβόταν… Θα πείσει τον Δημήτρη Ιτούδη και η Μόσχα – μετά τον… εγκλεισμό στη Σαμάρα – θα του μοιάζει με παράδεισος.
«Κερδίζουμε. Ταξιδεύουμε σε τέλειες συνθήκες. Μας σέβονται και μας φέρονται ως επαγγελματίες. Από τη στιγμή που δεν είμαι στο σπίτι μου, δε θα μπορούσα να είμαι σε καλύτερο μέρος», δήλωνε για την εμπειρία του με την ομάδα του στρατού, μια εμπειρία που θα γινόταν τέλεια όταν στη Μόσχα ταξίδεψε η σύζυγός του Στέισι και η κόρη του Γκάμπι. «Ήρθαν για Χριστούγεννα, όμως ακόμα δεν έχουν φύγει», έλεγε τον Μάρτιο ο Νίκολς, που θα είχε καταφέρει αρκετά στη ζωή του για να μπορεί να μοιραστεί τη γνώση του και την αυτοπεποίθησή του με τον κόσμο.
Το «Nichols Movement» είναι ο δικός του τρόπος να δώσει πίσω ό,τι πήρε από την Ελεάνορ Ρούσβελτ. Και να διδάξει, όπως διδάχτηκε, πως αν κάνεις ό,τι φοβάσαι, τότε δεν υπάρχει τίποτα να σε φοβίσει!
