Να ‘μαστε πάλι εδώ λοιπόν. Και είναι αλήθεια πως χαθήκαμε. Κοντεύει βδομάδα από την τελευταία φορά που τα είπαμε. Αν και δεν νομίζω να χάσαμε και κάτι. Ούτε ειδήσεις υπάρχουν, ούτε και όρεξη. Αλήθεια, τι να πεις και τι να σχολιάσεις; Δεν βλέπετε τι γίνεται γύρω μας, πλάκα κάνουμε;
Ευτυχώς δεν πληρώνομαι με το πόσα κείμενα θα γράψω. Εχει θέμα; Μπορεί να γράφεις ακόμη και δυο φορές τη μέρα αν χρειαστεί. Δεν έχει; Παίρνεις άδεια από τη… σημαία, καλή ώρα όπως τώρα και ροκανίζεις το χρόνο. Δύσκολη περίοδος, που γίνεται ακόμη δυσκολότερη με αυτά που συμβαίνουν στο θαυμαστό μας κόσμο. Αν κάποιοι βλέπετε κάτι που σας κάνει αισιόδοξους, πείτε το και σε εμάς να χαρούμε.
Ακολουθεί… αφήγηση: Κατανοητό από τα παραπάνω ότι η ψυχολογία του αρθρογράφου δεν ήταν καλή αυτές τις μέρες. Ανοιγε ένα word στον υπολογιστή, έγραφε μια πρόταση, την έσβηνε, πάταγε το κουτάκι με το Χ πάνω δεξιά και πήγαινε γι’ άλλα. Μέχρι που πήγε το βράδυ της Πέμπτης στο Odeon στο Μαρούσι. Εκεί άλλαξαν ΟΛΑ.
Ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Δημήτρη Διαμαντίδη; Γίνονται και τέτοια αφιερώματα; Αλίμονο. Αν όχι γι’ΑΥΤΟΝ, τότε για ποιον άλλον;;; Μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ δουλειά την οποία επιμελήθηκε ένας πολύ καλός φίλος, ο Δημήτρης Κοντός. Μήτσο τα έχουμε χιλιοπεί, αλλά τα λέμε και από εδώ. ΜΠΡΑΒΟ για την εκτέλεση της ιδέας, αν και εδώ που τα λέμε δεν είχα αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Δεν σου ανατέθηκε μια απλή δουλειά, αλλά ένα «ταξίδι» καρδιάς που ήταν ευλογία που το έζησες και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ. Υπέροχο αποτέλεσμα, για έναν υπέροχο άνθρωπο και αθλητή.
Μια ταινία που κάθε Παναθηναϊκός και όχι μόνο πρέπει να δει, ένα τρομερό φλας μπακ στην καριέρα του αγαπημένου μας, του ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ. Από τα παιδικά του χρόνια στην Καστοριά, ως την απόλυτη καταξίωση. Και ξέρετε τι μου άρεσε περισσότερο; Ότι αυτή την πρώτη προβολή και γενικότερα το event ο Δημήτρης ΜΑΣ τα απόλαυσε με την ψυχή του. Ηταν εκεί οι περισσότεροι από τους δικούς του ανθρώπους, αυτοί που πορεύτηκαν μαζί στη ζωή και στα παρκέ και εκείνος δεν σταμάτησε να χαμογελάει( ναι, συμβαίνει κι αυτό!!!). Να ρουφάει λεπτό προς λεπτό όλες τις στιγμές ΤΟΥ, να ακούει αυτούς που τον λατρεύουν να μιλάνε γι’ αυτόν.
Το ντοκιμαντέρ θα παίξει σύντομα σε κάποιο κανάλι. Αν θέλετε τη γνώμη μου ΠΡΕΠΕΙ να βγει ΚΑΙ στις κινηματογραφικές αίθουσες και η σκέψη είναι πιθανό να υλοποιηθεί από τον Παναθηναϊκό και την Stoiximan. Σινεμαδάκι, ποπκόρν, κοκακολίτσα και ΜΗΤΣΑΡΑΣ. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο; Ένα έργο για… ΠΟΛΛΑ ΟΣΚΑΡ, μια ταινία που κανείς δεν πρέπει να χάσει, ένα μάθημα ζωής για το ψιλόλιγνο αγόρι που ξεκίνησε να τα «στάζει» από το σχολείο του στην Καστοριά και έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης. Δημήτρη Διαμαντίδη σε ευχαριστούμε για όλα, ΗΔΗ μας λείπεις και είναι μόνο η αρχή!
ΥΓ: Οσοι μπορούσαν από αυτούς που περπάτησαν μαζί στο δρόμο για τα αστέρια ήταν εκεί. Για μένα πάντως εκείνο που ξεχώρισε ήταν η εμβληματική μορφή του Παύλου Γιαννακόπουλου. Μπορεί εσχάτως να μην εμφανίζεται στα κοινά, ωστόσο έκανε μέσα από την ψυχή του μια εξαίρεση, πάτησε γερά στα πόδια του τιμώντας τον Διαμαντίδαρο τόσο με την παρουσία του όσο και με τα λόγια που είπε γι’ αυτόν. Μαζί με τον γιο του Δημήτρη και τον αδερφό του, τον ΜΕΓΑΛΟ και τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ Θανάση, ήταν εκεί και έλαμπαν κι αυτοί από χαρά.
