Ο σχεδιασμός του νέου Παναθηναϊκού άρχισε αμέσως! Η επιλογή του Αργύρη Πεδουλάκη σε κάποιους σκόρπισε ενθουσιασμό και άλλους βούτηξε στη γκρίνια. Όμως εδώ υπήρχαν άνθρωποι που γκρίνιαζαν για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, επομένως όποιος και αν αναλάμβανε το δύσκολο «καράβι» του Παναθηναϊκού θα προκαλούσε ενστάσεις από μερίδα οπαδών.
Ωστόσο επιτρέψτε μου να τονίσω πως είτε αρέσει ο Πεδουλάκης, είτε όχι η ανακοίνωση της ΚΑΕ Παναθηναϊκός για την ανανέωση της συνεργασίας των δύο πλευρών είναι ένα βήμα προς την ορθή λειτουργία της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός είναι ήδη ένα μήνα μπροστά! Έχει κερδίσει ήδη ένα μήνα σε σχέση με πέρυσι. Ή αν το θέλετε διαφορετικά, ενδεχομένως και πιο σωστά διατυπωμένο τώρα που το σκέφτομαι δεύτερη φορά, δεν έχασε ένα μήνα σε σχέση με τον άμεσο αντίπαλο του, τον Ολυμπιακό.
Εδώ βεβαίως, η άμεση και αποκλειστική σύγκριση με τους Ερυθρόλευκους, είναι μια λανθασμένη τακτική, που μικραίνει τον Παναθηναϊκό. Το ίδιο ισχύει και τούμπαλιν, διότι οι δύο ομάδες έχουν συνηθίσει τους οπαδούς τους –και οι Πράσινοι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό και διάρκεια- να πρωταγωνιστούν στην Ευρωλίγκα και όχι να τρώγονται απλά και μόνο για τα εγχώρια λάφυρα. Δεν λέω, καλά τα πρωταθλήματα, αλλά σαν την Ευρωλίγκα δεν έχει. Για το αστείο κύπελλο, ούτε κουβέντα. Έχει αξία μόνο ως το μικρότερο κομμάτι ενός triple-crown…
Αν λοιπόν οι δύο ομάδες πέσουν στην παγίδα της εσωτερικής αντιπαλότητας και της «καζούρας» των οπαδών για το πρωτάθλημα που κατέκτησαν οι μεν σε βάρος των δε, τότε τα φάιναλ-φορ, ιδιαίτερα τώρα που άλλαξε το σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκας, θα τα βλέπουν από τον καναπέ.
Ας γυρίσω όμως στο σημαντικό θέμα της ανακοίνωσης του Παναθηναϊκού. Οι Πράσινοι έχουν προπονητή και μπορούν να καταστρώσουν το πλάνο για το ρόστερ της επόμενης σεζόν ένα μήνα νωρίτερα από πέρυσι. Η πρώτη συνάντηση με τον Σάσα Τζόρτζεβιτς έγινε στις 27 Ιουνίου και η συμφωνία οριστικοποιήθηκε και ανακοινώθηκε στις 30 Ιουνίου, με το σχεδιασμό να γίνεται αρχές Ιουλίου.
Αυτός ο μήνας είναι εξαιρετικά κρίσιμος αν θέλεις να προλάβεις καλές λύσεις. Συνήθως Απρίλιο και Μάιο γίνεται από τις ομάδες μια προεργασία για τους πιθανούς μεταγραφικούς στόχους και τον Ιούνιο γίνονται τα τελικά «κτυπήματα» ώστε να μην τρέχεις και δεν φθάνεις. Γιατί οι παίκτες, όσο περνούν οι ημέρες είναι σαν τα πάρκινγκ με παρκόμετρα. Οι καλές θέσεις είναι πιασμένες και στις ελεύθερες κάποιο πρόβλημα έχει το παρκόμετρο.
Ο Παναθηναϊκός πέρυσι έπεσε σε αυτή την… περιπέτεια. Έκλεισε τον Νικ Καλάθη και σχετικά νωρίς τον Πάβλοβιτς και μετά έφθασε μέσα-τέλη Αυγούστου για να βρει τους υπόλοιπους. Όμως κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο, όχι οι μεταγραφές.
Όσο και παράξενο, υπερβολικό ή ακατανόητο σας ακούγεται η γρήγορη επιλογή προπονητή και ο άμεσος σχεδιασμός είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα για τη στελέχωση ενός ρόστερ. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να γνωρίζουμε το μπάτζετ της ομάδας, ώστε να αξιολογούμε με σωστά κριτήρια τις μεταγραφές –σε συνδυασμό πάντα με τις αγωνιστικές ανάγκες της ομάδας και την προσφορά της αγοράς- και να βρεθεί ο επόμενος ηγέτης.
Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι το τελευταίο είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο και κρίσιμο ζήτημα που καλείται να διευθετήσει ο Αργύρης Πεδουλάκης. Όσο δύσκολη ήταν η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας μετά τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, εξίσου δύσκολη είναι τώρα μετά την αποχώρηση του Δημήτρη Διαμαντίδη. Οι Πράσινοι επιστρέφουν στη διετία 2002-04 που αναζητούσαν τον «go to guy» της ομάδας. Την εποχή μετά τον Ντέγιαν Μποντίρογκα και πριν από τον Δημήτρη Διαμαντίδη, που πλαισιώθηκε σιγά-σιγά από τους Σπανούλη, Γιασικεβίτσιους, Μπετσίροβιτς, Βούγιανιτς κ.α, ο Παναθηναϊκός πόνταρε στους Γιάκα Λάκοβιτς, Άριελ ΜακΝτόναλντ. Ήταν η εποχή των Πατησίων και του συρρικνωμένου μπάτζετ.
Θοδωρής… Καλάθης!
Στην ίδια θέση βρίσκεται τώρα ο Παναθηναϊκός και ο Αργύρης Πεδουλάκης. Έχω όμως την αίσθηση ότι οι Πράσινοι τον έχουν ήδη στο ρόστερ τους τον παίκτη που θα πάρει το χρίσμα. Είναι ο Νικ Καλάθης!
Ο Καλάθης, έχει το μεγαλύτερο συμβόλαιο και αυτό επιβάλλει να είναι ο νέος ηγέτης. Το θέμα είναι πως ο 27χρονος πόιντ-γκαρντ μπορεί να υποστηρίξει το ρόλο. Αρκεί να τον υποστηρίξει η ομάδα. Ο Καλάθης είναι ο πιο γρήγορος γκαρντ με τη μπάλα στα χέρια, είναι εξαιρετικά δημιουργικός στο παιχνίδι του, μπορεί να τρέξει την ομάδα και να παίξει στο transition και επίσης είναι σπουδαίος αμυντικός στη μπάλα (αλλά και μακριά από αυτή).
Εκείνο όμως που χρειάζεται ο Νικ για να βγάλει την ποιότητα του, μπορεί να κάνει τη διαφορά για μια ομάδα είναι οι κατάλληλοι συμπαίκτες. Με τον Ραντούλιτσα, που «βουτά» αργά στη ρακέτα μετά το pick, δεν μπορεί να δημιουργήσει ο Καλάθης. Δεν μπορεί ούτε να τρέξει το γήπεδο. Πρέπει να παίξει σετ παιχνίδι και να στείλει τον Ραντούλιτσα να ποστάρει. Ε, αυτό «σκοτώνει» τον Καλάθη.
Πρέπει να αποκτηθούν παίκτες που θα σκοράρουν από μέση και μακρινή απόσταση, ώστε να βοηθούν τον Καλάθη να αναδείξει τη δημιουργία του και ο Καλάθης να τους βοηθά να αναδείξουν την ικανότητα τους στο σουτ. «Στην ΤΣΣΚΑ είχα δίπλα μου παικταράδες που έβαζαν τα τρίποντα με κλειστά μάτια. Πάσαρα στον Λάγκντον, τον Σισκάουσκας, τον Σμόντις, τον Άντερσεν, τον Χόλντεν. Τους έκανα μάγκες και εκείνοι έκαναν εμένα» έλεγε σε ένα από τα ωραία πηγαδάκια του φάιναλ-φορ, εφέτος στο Βερολίνο, ο Θοδωρής Παπαλουκάς κάνοντας μια συζήτηση για την καριέρα του, η οποία θα έφθασε ως το ΝΒΑ αν ο πιο οξυδερκής παίκτης που έχει βγάλει το ελληνικό μπάσκετ είχε και σουτ.
«Σουτέρηδες» πολλοί!
Μια φωτοτυπία του είναι ο Καλάθης. Χωρίς ικανότητα στο σουτ (είναι πάντως πιο αξιόπιστο από του Θοδωρή), αλλά με έφεση στη δημιουργία (όχι την ίδια με τον Παπαλουκά αλλά έχει έφεση) που χρειάζεται έναν Λάγκντον, έναν Σισκάουσκας, έναν Σμόντις, ένα Χόλντεν κι έναν Άντερσεν για να γίνει ο ρωσικός Παπαλουκάς του Παναθηναϊκού.
Οι διπλανοί του Καλάθη πρέπει να σουτάρουν καλύτερα από τους Φελντίν, Παππά (και Πάβλοβιτς), ο ένας σέντερ να είναι πιο αθλητικός και πιο οξυδερκής του Χάντερ και ο άλλος να σουτάρει από μακρινή απόσταση (εδώ ταιριάζει ο Μπουρούσης που έχω αναφέρει στο παρελθόν πως είναι λογικό να είναι ο πρώτος στόχος από τους Έλληνες), το 4αρι που θα γεμίσει τη θέση μαζί με τον Φώτση και πιθανώς με τον Γκιστ να σουτάρει πολύ καλά, όπως επίσης και τα τριάρια να τρέχουν το γήπεδο και να ανεβάσουν τα ποσοστά τους.
Δεν είναι εύκολη η δουλειά, αλλά καμία κορυφή δεν κατακτήθηκε ποτέ εύκολα. Ακόμη και από ομάδες με μεγάλα μπάτζετ και πολλές επιλογές. Τα λεφτά απλά προσφέρουν το τελευταίο. Πολλές επιλογές. Δεν εξασφαλίζουν τις σωστές επιλογές, ούτε εγγυώνται τη σωστή χημεία και το καλό κλίμα. Αυτά είναι άλλα θέματα, που μικρές λεπτομέρειες αλλάζουν τα πάντα…
ΥΓ1: Ως επόμενος ηγέτης, ο Καλάθης οφείλει να αναλάβει και άλλες ευθύνες. Πέρα από τις αγωνιστικές και εκεί χρειάζεται training. Με τη νοοτροπία του και τη στάση του θα πρέπει να λειτουργεί αποτρεπτικά για κρούσματα σαν κι αυτά της Θεσσαλονίκης στα πλέι-οφς με τον Άρη. Για να συμβεί αυτό, να σκέφτεται ο κάθε Γκιστ κι ο κάθε Χέινς να ξενυχτήσουν παραμονές αγώνων, θα πρέπει να δίνει το παράδειγμα ο Καλάθης. Προηγείται ο έλεγχος και οι αρχές που θα επιβάλλει ο προπονητής και η ομάδα, αλλά μετά ακολουθεί το παράδειγμα που θα πρέπει να δείχνει ο ηγέτης της ομάδας.
ΥΓ2: Ο Πεδουλάκης άξιζε και δικαιούται να παραμείνει στην άκρη του πράσινου πάγκου. Μεταμόρφωσε μια ομάδα-παραλία, σε μια ομάδα με αρχές, κανόνες και στόχευση, που διεκδίκησε όλα τα ματς των τελικών. Με δεδομένο ότι ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς δεν πρόκειται να έρθει ποτέ πίσω στον Παναθηναϊκό, ο Δημήτρης Ιτούδης παρέμεινε στην ΤΣΣΚΑ, ο Πασκουάλ έχει ακόμη αγώνες κι αν πάρει πρωτάθλημα θα παραμείνει στην Μπαρτσελόνα, ο Περάσοβιτς μένει στην Λαμποράλ, ο Μπλατ έκλεισε με μυθικό συμβόλαιο στην Ντραρουσάφακα, η επιλογή Πεδουλάκη ήταν σχεδόν μονόδρομος. Εξάλλου το μπάτζετ δεν επιτρέπει υπερβάσεις για το συμβόλαιο του προπονητή.
