Η άμμος στην κλεψύδρα της θρυλικής καριέρας του Δημήτρη Διαμαντίδη λιγοστεύει βασανιστικά. Οι ώρες περνούν αμείλικτα και ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ετοιμάζεται για την τελευταία παράσταση της αθλητικής ζωής του στο γήπεδο, με το οποίο συνδέθηκε ψυχή τε και σώματι: το κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, όπου θα διεξαχθεί ο τέταρτος τελικός της Α1 απέναντι στον μεγάλο αντίπαλο του Τριφυλλιού και του «3D», τον πρωταθλητή Ολυμπιακό του Βασίλη Σπανούλη.
Δώδεκα χρόνια στον Παναθηναϊκό βαίνουν προς το τέλος. Ενα φιλμ πολλών χιλιομέτρων, αμέτρητων φωτογραφιών και ισχυρών συναισθημάτων. Οι 2-3 μήνες, που είχε μπροστά του, για να χαρεί το παιχνίδι, όπως είχε δηλώσει μετά τη νίκη επί της Λοκομοτίβ Κουμπάν, εξατμίστηκαν και έχουν απομείνει ένα, το πολύ δύο, ματς πριν από τους τίτλους τέλους. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Πότε ήταν καλοκαίρι του 2004, τότε που ο ηγέτης του Ηρακλή αποφάσιζε να υπογράψει στον Παναθηναϊκό και πότε φτάσαμε στον Μάιο του 2016.
Ο πρώτος, ο οποίος πίστεψε στο ταλέντο του Διαμαντίδη, ήταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Και αυτό δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Θυμάμαι ότι στο δίλημμα της εποχής «Διαμαντίδης ή Παπαλουκάς» ο «Ζοτς» τασσόταν υπέρ του Διαμαντίδη, εξηγώντας πάντοτε ότι έτρεφε τον μέγιστο σεβασμό και προς το αντίπαλον δέος, που τότε είχε αρχίσει να επιβάλει την κυρίαρχη παρουσία του στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Κάποια στιγμή, έτυχε να βρεθώ σε ένα πηγαδάκι με τον κορυφαίο προπονητή, έξω από το κλειστό του Σπόρτιγκ, και ένας εκ των παριστάμενων διατύπωσε το εξής ρεαλιστικό και ταυτόχρονα κολακευτικό σχόλιο για τον ίδιο.
«Ο τελευταίος σταρ που έχει απομείνει στην ομάδα είσαι εσύ, κόουτς!», του είπε με θαυμασμό. Ήταν η εποχή των εκπτώσεων σε μπάτζετ και ρόστερ, αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, που είχαν ξεσπιτώσει τον Παναθηναϊκό στα Πατήσια και τον Ολυμπιακό στον Κορυδαλλό. «Λάθος κάνεις! Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή διαθέτει έναν μεγάλο σταρ στις τάξεις του. Ίσως να μην μπορείτε ακόμη να το διακρίνετε, αλλά σε μερικά χρόνια θα έρθετε στα λόγια μου. Αυτός ο σταρ λέγεται Δημήτρης Διαμαντίδης και φοράει το Νο.13». Θυμάμαι τα λόγια του Ζοτς σαν να τον «έχω» μπροστά μου. Ο άνθρωπος «έβλεπε» πολύ μπροστά.
Με το πέρασμα των χρόνων, ο Διαμαντίδης άρχισε να συνδέεται ψυχικά με τον Παναθηναϊκό. Ήταν η οικογένειά του και εκείνος συμπεριφερόταν σαν αναπόσπαστο μέλος της. Με απόφαση του Ομπράντοβιτς έγινε αρχηγός στη μετά Αλβέρτη εποχή και στο Βερολίνο, έδειξε για ποιους λόγους είχε κερδίσει την καθολική αναγνώριση, ζητώντας από τον «Φράγκι» να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο το 2009. Κάτι που έκανε και δύο χρόνια αργότερα, καλώντας τις «παλιοσειρές» Μάικ Μπατίστ και Κώστα Τσαρτσαρή, να μοιραστούν την απόλυτη στιγμή της απονομής, στη Βαρκελώνη.
Μέσα στα αποδυτήρια, ο Διαμαντίδης δεν μιλούσε πολύ. Δεν του άρεσε να επικεντρώνει το ενδιαφέρον πάνω του. Άλλοι συμπαίκτες του, ίσως να έχουν ζητήσει περισσότερες φορές τον λόγο για να αρθρώσουν μια άποψή ή μια διαφωνία. Ο Μάικ, ο Σάρας, ο Σπανούλης. Εκείνος ήταν και είναι άλλο στιλ. Ο ορισμός του αλτρουιστή. Τον ενδιέφερε να είναι καλά ο συμπαίκτης του και μετά ο ίδιος. Θα άρθρωνε όχι μόνο φωνές, αλλά κραυγές την ώρα του αγώνα, ειδικά σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι συμπαίκτες του τα θαλάσσωναν στην άμυνα, που αποτελούσε το αριστούργημά του. Εκεί κάποιες φορές ξέφευγε και μετά έπαιρνε αγκαλιά τον συμπαίκτη του για να απολογηθεί.
Αν έχει μείνει για κάτι στην ιστορία ο Διαμαντίδης, δεν είναι μόνο οι τίτλοι και οι ατομικές διακρίσεις του, αλλά αυτό που λέγεται στον αθλητισμό «loyalty». Υπήρξε πιστός, αφοσιωμένος. «Δημήτρη, αν βγούμε στην αγορά, θα βρούμε 3 εκατομμύρια στο νερό!», του είχε πει κάνα δυο φορές ο εκπρόσωπός του Μηνάς Τουκμενίδης, αλλά εκείνος ήταν πάντα απόλυτος: «Μην τολμήσεις να μου φέρεις πρόταση. Δεν φεύγω από τον Παναθηναϊκό. Ξέχασέ το!». Ενα καλοκαίρι συζητιόταν η ανανέωση του συμβολαίου του και θεωρητικά οι δύο πλευρές βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις. Για κάποιο λόγο έχω ένα ραντεβού στο κλειστό του ΟΑΚΑ για μια συνέντευξη -νομίζω με τον Σάρας- και περπατάω στον διάδρομο που οδηγεί στην κεντρική σάλα. Κοιτάζω δεξιά, στην αίθουσα με τα βάρη, και βλέπω τον Μήτσο. Ο μάνατζέρ του διαπραγματευόταν με τη διοίκηση του ΠΑΟ και εκείνος με την πράσινη φανέλα έκανε βάρη. «Ο άνθρωπος είναι περίπτωση», σκέφτηκα…
Την αίθουσα με τα βάρη, πάντως, δεν την αγαπούσε λυσσαλέα. Οχι από τεμπελιά, ίσα-ίσα. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει έναν άνθρωπο, που όπως έλεγε ο Ομπράντοβιτς και αργότερα ο Πεδουλάκης, δεν έχει χάσει ούτε πρωινό ρεπό αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση για τους συμπαίκτες του; Δεν του άρεσαν οι ασκήσεις με τα βάρη, αλλά στο δικό του το μυαλό υπήρχε λόγος. Που έτυχε να τον εκμυστηρευτεί σε έναν δείπνο και αργότερα να μου μεταφέρουν τη στιχομυθία. «Θέλεις να σε αναλάβω; Μέσα σε λίγους μήνες θα γίνεις τούμπανο!», του έριξε την ιδέα ένας γυμναστής, αλλά εκείνος αρνήθηκε ευγενικά αποκαλύπτοντας: «Φοβάμαι ότι αν αποκτήσω μυϊκό όγκο, θα χάσω το σουτ μου!». Για αυτό ο Διαμαντίδης δεν ήταν, ή μάλλον δεν έγινε, ποτέ μυώδης. Είχε στο μυαλό του την ιδέα ότι κερδίζοντας κάτι, θα χάσει το μεγάλο «όπλο» του.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Ο Παναθηναϊκός και το ελληνικό μπάσκετ ετοιμάζονται να αποχαιρετίσουν έναν πραγματικά μεγάλο. Ειλικρινά και το καταθέτω μετά λόγου γνώσεως, δεν έχει την παραμικρή σημασία το ποιος θα κατακτήσει το πρωτάθλημα. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, κάθε αγωνιστικό τέλος για τον Διαμαντίδη συνδυάστηκε ως τώρα με απογοήτευση. Το αντίο από την Εθνική γράφτηκε μετά τον οδυνηρό αποκλεισμό από την Ισπανία στο Μουντομπάσκετ 2010 της Τουρκίας. Το αντίο από την Ευρωλίγκα μετά τον αποκλεισμό από την Λαμποράλ Κούτσα και μάλιστα στο ΟΑΚΑ με «sweep» (3-0). Δεν αποκλείεται και το αντίο από το μπάσκετ να τον βρει λυπημένο, αν και ακόμη όλα είναι ανοικτά. Ουδείς μπορεί να προβλέψει το πώς έχει σκεφτεί ένας τόσο χαρισματικός αθλητής το φινάλε…
Το τέλος, όμως, της διαδρομής θα τον βρει υπερήφανο για τα πεπραγμένα του, να αποχωρεί από τα παρκέ με ψηλά το κεφάλι, αποχαιρετώντας το πλήθος, που τον λάτρεψε στο ΟΑΚΑ και τον μίσησε, αλλά (θέλουμε να πιστεύουμε) τον σεβάστηκε στο ΣΕΦ. Ενα περισσότερο ή ένα λιγότερο πρωτάθλημα δεν θα κάνει τη διαφορά στη δική του «legacy». Ο Διαμαντίδης κατάφερε να γίνει Μύθος και θεωρώ τη γενιά μου υπερβολικά τυχερή, που ευτύχησε να ζήσει από κοντά και τους πέντε κορυφαίους γκαρντ του ελληνικού μπάσκετ: Γκάλης, Γιαννάκης, Διαμαντίδης, Σπανούλης, Παπαλουκάς. Και μια ιδέα, καθότι πλησιάζει η τελευταία παράσταση του 3D στο ΟΑΚΑ.
Ενα άγαλμα έξω από το κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, όπως του Ντομινίκ Ουίλκινς έξω από τη «Philips Arena», του αείμνηστου Ντράζεν Πέτροβιτς έξω από το γήπεδο, που πήρε το όνομά του στο Ζάγκρεμπ. Η του Μάικλ Τζόρνταν έξω από το «United Center», το οποίο είναι γνωστό και ως «The Spirit». Διότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, «Το Πνεύμα» του Διαμαντίδη θα αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές και τους επίδοξους καλαθοσφαιριστές του μέλλοντος.
