Ο Θεός – ο όποιος Θεός πιστεύει ο καθένας – δημιούργησε τον κανόνα του κατ’ εικόνα και καθ΄ ομοίωση! Ο άνθρωπος – ο όποιος άνθρωπος σκέφτεται ο καθένας – το παρερμήνευσε. Δεν είναι το μόνο και δεν είναι προφανώς έκπληξη. Το υποκείμενο που κάθε φορά υποβάλλεται σε κριτική αδυνατεί να έχει τη δική του προσωπικότητα και να υποπίπτει σε λάθη. Οφείλει να έχει την προσωπικότητα που ο περίγυρος – ήτοι κυρίως οι δημοσιογράφοι και οι οπαδοί – επιθυμεί, δηλαδή να πλησιάζει το κατ’ εικόνα. Και πρέπει να διάγει το βίο που οι ίδιοι επιτάσσουν, προκειμένου να ακολουθεί το καθ’ ομοίωση. Τόσο δημοκρατικό, όσο ο κάθε ο Θεός που ο καθένας πιστεύει!
Η μάχη του Αργύρη Πεδουλάκη με την… έκτη μέρα της δημιουργίας δεν ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2012 όταν προσλήφθηκε για τη νέα εποχή του Παναθηναϊκού. Ήταν μια επιλογή που αντιμετωπίστηκε με κριτική σκέψη, αλλά με ανοικτό μυαλό. Όπως και το ίδιου του Έλληνα τεχνικού απέναντι στις σκιές που ήξερε ότι θα τον ακολουθούν σε κάθε μικρό ή μεγάλο διάδρομο του ΟΑΚΑ. «Μιλάμε για έναν άνθρωπο με οκτώ πρωταθλητριών Ευρώπης. Και με άλλα δεδομένα σήμερα. Εγώ δεν το βλέπω ανταγωνιστικά. Μακάρι να ήταν και δίπλα μας, ήταν πάρα πολλά χρόνια στην ομάδα, είναι τεράστιος προπονητής και ήθελε προφανώς να κάνει ένα τάιμ άουτ, να ξεκουραστεί. Δεν το βλέπω ανταγωνιστικά. Είμαι ο άνθρωπος που για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχω μιλήσει με τα καλύτερα λόγια, όταν ήρθε, και χαίρομαι που έμεινε στο ελληνικό μπάσκετ».
Άλλο να το λες, άλλο να το ζεις, άλλο να το εισπράττεις. Ο Έλληνας τεχνικός δυσκολευόταν να πείσει για την ικανότητά του να κάθεται σε έναν πάγκο με το brand name του Παναθηναϊκού, όπως ο ίδιος είχε περιγράψει την τιμή που του δινόταν το καλοκαίρι του 2012. Η αλήθεια είναι ότι δεν τον βοήθησαν τα αποτελέσματα, ούτε η συμπεριφορά του σε κάποιες περιπτώσεις. Το πουκάμισο έξω από το παντελόνι στη Ρωσία και οι δύο τεχνικές ποινές σε ένα κομβικό σημείο του ματς δεν ήταν δημιούργημα των δημοσιογράφων. Τα φτωχά του αγγλικά και η αδυναμία συνεννόησης σε κάποια τάιμ άουτ δεν ήταν φαντασίωση του Τύπου. Υπερβολές, ναι. Ακόμα και το νεοεισερχόμενο στα αγγλοελληνικά λεξικά λήμμα «μποχού» υπήρξε στ’ αλήθεια. Και ό,τι υπάρχει θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου! Ένα πράγμα σαν το «anything you say can and will be held against you», που βροντοφωνάζουν την ώρα της σύλληψης οι υπεργαμάτοι ντετέκτιβ στις αστυνομικές σειρές.
«Ένα ελάχιστο κομμάτι πέρασε το όριο της αυστηρής κριτικής και έφτασε στο σημείο να γελοιοποιήσει το πρόσωπο μου. Ήταν δουλειά τους. Είχαν κάποια συμφέροντα και ήταν λογικό. Είναι θέμα αρχών, άλλος πάει με έντιμα μέσα και άλλος με ψευδώνυμα. Δεν θέλω να ασχοληθώ με αυτά, δεν με ενδιαφέρουν». Τον ενδιέφεραν περισσότερο απ’ όσο ήθελε να παραδεχτεί. Τον πλήγωναν και τον άγγιζαν περισσότερο απ’ όσο επέτρεπε ακόμα και στον εαυτό του να το δείξει. Πρωτίστως, όμως, τον ένοιαζαν τα αποτελέσματα. Εκεί, άλλωστε, κρίνεται η δουλειά του προπονητή.
Ο Παναθηναϊκός, που είχε χάσει τα δύο ντέρμπι στην κανονική διάρκεια της σεζόν από τον Ολυμπιακό, άρχισε να αλλάζει όταν έφτασε η ώρα των τίτλων. Κέρδισε τον τελικό του κυπέλλου και, όπως αργότερα έλεγε ο Αργύρης Πεδουλάκης, άλλαξε εκεί την ψυχολογία των αιωνίων αναμετρήσεων. Έφτασε να παίζει το πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και του έσπασε την έδρα! 1-0, 2-0, 3-0 και τίτλος, παρότι το τρίτο ροζ φύλλο αγώνα έμεινε κρυμμένο πίσω από την… κουρτίνα. Ο Έλληνας τεχνικός ήταν δικαιωμένος. Ακόμα και στην Ευρωλίγκα, είχε αποκλειστεί με break στο break από την Μπαρτσελόνα, φτάνοντας εμφανώς στα όριά που το ρόστερ μπορούσε να πάει.
Στα 49 του χρόνια, ο Έλληνας τεχνικός γνώριζε τη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του, παράλληλα με την αποθέωση. Μια αποθέωση που ούτε ο ίδιος ήξερε πώς να διαχειριστεί. «Ένιωσα αμήχανα. Όμως από την άλλη στιγμή καταλαβαίνω ότι είναι δύο πράγματα. Πρώτα απ' όλα φτάνουμε εύκολα στα άκρα! Από το ένα άκρο στο άλλο». Πόσο δίκιο είχε… Αλλά αν κάτι περιμένεις από έναν άνθρωπο που κάνει τη δουλειά πάνω από είκοσι χρόνια, που έχει περάσει από Περιστέρι, Μακεδονικό, Πανελλήνιο, Ρέθυμνο, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και που λίγο-πολύ τα έχει δει όλα στην καριέρα του, είναι να έχει εμπειρία!
Ο τροχός που η λαϊκή έκφραση τον θέλει να φέρνει σεξουαλική επιτυχία στον φτωχό (καλύτερη και από την Αφροδίτη στον Κρόνο), γύρισε ξανά. Η δεύτερη σεζόν του Αργύρη Πεδουλάκη στον Παναθηναϊκό ήταν ελαττωματική. Έμπαζε! Δεν ήταν μόνο τα αποτελέσματα… Η πρόκριση επί του Ολυμπιακού στο κύπελλο με σχεδόν μισή ομάδα θα μπορούσε να είναι μαξιλάρι μέχρι τους τελικούς. Η εικόνα του τριφυλλιού, όμως, είτε έχανε 55-45 στο ΣΕΦ, είτε κέρδιζε 58-48 στο ΟΑΚΑ ήταν εκείνη που ξένιζε! Ήταν μια αντιστροφή της χθεσινής εικόνας που ακόμα κι αν έχανε ο Παναθηναϊκός, όλοι θα αναγνώριζαν ότι έπαιξε ελκυστικό μπάσκετ.
Ταυτόχρονα, ο Παναθηναϊκός πάσχισε για να περάσει τέταρτος από την πρώτη φάση ομίλων στην Ευρωλίγκα, έπαιρνε οξυγόνο από τη νίκη του επί του Ολυμπιακού στο Top 16, όμως η παροχή του αέρα κόπηκε από τη Λαμποράλ Κούτσα. Συμπτωματικά, την ίδια ομάδα που πρόσφερε ξανά τη δουλειά στον Αργύρη Πεδουλάκη. Η ήττα στις 7 Μαρτίου από την ισπανική ομάδα επέφερε τη λύση της συνεργασίας με τον Έλληνα τεχνικό να βρίσκει δουλειά το καλοκαίρι στη Ρωσία και τον Παναθηναϊκό να προχωράει με τον Φραγκίσκο Αλβέρτη πριν εισχωρήσει αργότερα στην πρώην ενωμένη Γιουγκοσλαβία.
Στο Καζάν, ο Αργύρης Πεδουλάκης απέτυχε. Κατόρθωσε να θριαμβεύσει στον αυτοσκοπό, δηλαδή να μπει στους ομίλους της Ευρωλίγκα, αλλά έχασε γρήγορα τους στόχους και ως αποτέλεσμα τη δουλειά του. Την ίδια αποτυχία βίωνε και ο Παναθηναϊκός, δέσμιος αρχικά του τρελού Ντούσκο Ιβάνοβιτς και αργότερα του άμαθου Σάσα Τζόρτζεβιτς. Αμφότεροι έπαθαν και έμαθαν. Ο Έλληνας τεχνικός να διαχειρίζεται καλύτερα την πίεση και την κριτική προς το πρόσωπό του και ο Παναθηναϊκός ότι το ξένο δεν είναι πιο γλυκό, εκτός αν είσαι ο Στάθης Ψάλτης στο «έλα ν’ αγαπηθούμε darling»
Δεν άλλαξαν, όμως, όλα. Δεν άλλαξε το brand name του Παναθηναϊκού και δεν άλλαξε ο χαρακτήρας του Αργύρη Πεδουλάκη. Παραμένει αυθόρμητα έντονος στις αντιδράσεις του, ακόμα κι αν κάποιους τους ξενίζουν. Η συνέντευξή Τύπου στη Θεσσαλονίκη, η οργή του στην ερώτηση για τον Διαμαντίδη, η αντίδρασή του στις ύβρεις για τον Φώτση, ακόμα και η απορία του όταν έμαθε ότι ο Ολυμπιακός τον κατήγγειλε παραμονές του πρώτου τελικού. Η έντασή του, όμως, έλειψε από τον Παναθηναϊκό που σε πάρα πολλά μεγάλα ματς φέτος έπαιζε με σφυγμούς μεσημεριανής σιέστας Μεξικάνου στο Ακαπούλκο. Και η φιλοσοφία του Έλληνα τεχνικού μοιάζει να εμπνέει την ομάδα και τους παίκτες του.
«Η εποχή του δικτάτορα-προπονητή έχει τελειώσει. Τον παίκτη πλέον πρέπει να τον πείσεις». Και χθες δεν έπεισε μόνο τους παίκτες του. Αυτός ο Παναθηναϊκός έπεισε τους πάντες. Μέχρι και τον μποχού…
