Βλέποντας στο πρώτο ημίχρονο τον Παναθηναϊκό να έχει για τα καλά το πάνω χέρι, δεν πίστεψα ότι ο Αρης θα μπορούσε να γυρίσει το ματς. Η ομάδα του Δημήτρη Πρίφτη ήταν παραπάνω αγχωμένη από ό, τι θα έπρεπε, την ίδια ώρα, που η αλήθεια είναι ότι οι "πράσινοι" μάσαγαν σίδερα στην άμυνά τους. Μου πέρασε, όμως, παράλληλα από το μυαλό ότι τα τελευταία χρόνια και ειδικά φέτος, τα πάντα μπορούν να έρθουν τούμπα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Οπερ και εγένετο. Ο Αρης έκανε το 2-2 και είναι σαν να πήρε...μισό πρωτάθλημα: βάλτε κάτω τα μπάτζετ των δύο ομάδων (και όχι μόνο) και θα συμφωνήσετε.
Μετά την πρώτη νίκη του Αρη επί του Παναθηναϊκού, είχαμε σταθεί στον Δημήτρη Πρίφτη. Στην σπουδαία δουλειά, που κάνει, στο ότι περνάει στο επόμενο επίπεδο, ακολουθώντας κυρίως τα βήματα του Μπαρτζώκα και του Σφαιρόπουλου. Αλλά και των υπολοίπων σπουδαίων Ελλήνων προπονητών.
Αυτή την φορά θα ασχοληθούμε με τον Οκάρο Ουάιτ. Επειδή ήταν εντυπωσιακός πριν από λίγο και επειδή τον θέλει ο Ολυμπιακός, αλλά και πολλές ευρωπαϊκές ομάδες. Το προηγούμενο καλοκαίρι ο Πρίφτης έσκιζε τα ρούχα του, έσκουζε, έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι του για να δει τον λεπτοκαμωμένο Αμερικάνο στην ομάδα του. Τον είχε παρακολουθήσει επισταμένως στην Βίρτους Μπολόνια, είχε ρωτήσει κόσμο και κοσμάκη και ήταν απόλυτα σίγουρος για την απόφασή του. Μετά από πολύ κόπο και αρκετό χρόνο, η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα. Η δικαίωση για τον 48χρονο προπονητή ήρθε, καταλαβαίνουμε πλέον όλοι πολύ καλά, γιατί επέμενε τόσο πολύ να τον κάνει παίκτη του.
Αν δεις στον δρόμο τον Ουάιτ, πιο πολύ θα τον περάσεις για αθλητή του στίβου παρά για μπασκετμπολίστα, έτσι, που είναι η σωματοδομή του. Αλλά ο Αμερικάνος, πέρα από μπάσκετ και αμερικάνικο ποδόσφαιρο, έκανε και στίβο στα παιδικά του χρόνια, η μάνα του μάλιστα, Σαρμίν Ουάιτ, ήταν αθλήτρια του στίβου. Δεν ξέρουμε τι θα έκανε αν συνέχιζε σε αυτό το άθλημα ο 24χρονος φόργουορντ του Αρη, αλλά στο μπάσκετ τα πάει περίφημα. Εχει πολλά προσόντα, αλλά τα κυριότερα είναι δύο: έχει εξαιρετικό σουτ για τόσο αθλητικό παίκτη και είναι πάρα πολύ ώριμος για την ηλικία του και το γεγονός ότι διανύει μόλις την δεύτερή του επαγγελματική χρονιά. Αυτά βλέπει και ο Ολυμπιακός και προσπαθεί να τον κάνει δικό του. Αν κινηθεί ακόμη πιο γρήγορα, είναι πιθανό να τα καταφέρει. Αν, όμως, ο Ουάιτ βγει για τα καλά στην αγορά, οι Πειραιώτες δεν θα έχουν μεγάλη τύχη, καθώς το κασέ του παίκτη θα πάει πολύ ψηλά. Και ο Ολυμπιακός, απολύτως δικαιολογημένα, δεν μπορεί ή μάλλον δεν θέλει να πληρώσει πολλά για τον παίκτη, που θα αποτελέσει το μπακ-απ του Γιώργου Πρίντεζη. Είτε αυτός είναι ο Ουάιτ, είτε κάποιος άλλος.
Πάμε και στην πλευρά του Παναθηναϊκού. Δεν του έφθανε η πρώτη ήττα από τον Αρη, είχε και έχει να αντιμετωπίσει τα ξενύχτια των Γκιστ, Φελντέιν και Χέινς. Κατ' αρχάς, ο Αργύρης Πεδουλάκης έκανε το απολύτως σωστό, αφήνοντάς τους εκτός από το σημερινό ματς. Εννοείται ότι αν ήταν πέμπτος τελικός με τον Ολυμπιακό, δεν θα τους άφηνε, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.
Από κει και πέρα και οι τρεις παίκτες είναι αδικαιολόγητοι. Μα πάνω από όλα ο Τζέιμς Γκιστ. Ενας παίκτης, που έχει δώσει και δίνει τα πάντα στον Παναθηναϊκό μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ, ως παίκτης ακολουθεί τα βήματα του Μάικ Μπατίστ, έξω, όμως, από το γήπεδο συνεχίζει να προκαλεί προβλήματα. Ναι και ο Χέινς με τον Φελντέιν είναι αδικαιολόγητοι και απαράδεκτοι. Ο Γκιστ, όμως, ως παλιότερος, ως παίκτης, που έχει δημιουργήσει ξανά προβλήματα στην ομάδα του, δεν έπρεπε να υποπέσει σε νέο παράπτωμα και μάλιστα σε αυτή την χρονική περίοδο. Και όχι μόνο αυτό. Επρεπε να κατηχήσει τους συμπαίκτες του, που είναι νέοι στην ομάδα, ώστε να μην έχουμε αυτά, που έχουμε τις τελευταίες μέρες.
Το κακό, όμως, για τον Παναθηναϊκό είναι ότι τα ξενύχτια δεν ξεκίνησαν προχθές. Δεν έχουν αφετηρία στην Θεσσαλονίκη. Αυτοί, που πρέπει, γνωρίζουν την πραγματικότητα.
Αυτό, που νοιάζει πλέον όλους στο "τριφύλλι" και κυρίως τον κόσμο είναι αν μαζεύεται η κατάσταση ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος. Η λογική και γενικώς τα δεδομένα αναφέρουν ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τον Παναθηναϊκό.
Οπως, όμως, αναφέραμε παραπάνω, στο μπάσκετ τα τελευταία χρόνια και ειδικά φέτος τα πάντα μπορούν να συμβούν. Για αυτό, λοιπόν, κρατάμε μικρό καλάθι, αν και καταγράψαμε τι λέει η λογική. Κάπου στον Πειραιά ο Ολυμπιακός ξεκουράζεται, ακονίζει τα μαχαίρια του και περιμένει.
