Είναι αξίωμα κι όχι κανόνας... Τα (πολλά) χρήματα δεν δημιουργούν απαραίτητα μεγάλες ομάδες.
Είναι αξίωμα και όχι κανόνας... Ακόμα και αυτοί που εξελίχθηκαν σε κορυφαίους παράγοντες-προέδρους, στην αυγή της εμπλοκής τους έβλεπαν για καιρό τον κουβά να χωνεύει τα εκατομύριά τους, πριν αποκτήσουν την εμπειρία να τα ξοδεύουν στοχευμένα και αποτελεσματικά. Είναι απαράβατος νόμος, όχι του αθλητισμού, αλλά της ζωής.
Αντιλαμβάνομαι την πικρία των οπαδών της ΑΕΚ για την διαφορά των 35 πόντων στο ΣΕΦ και την ελλειμματική παρουσία της ομάδας τους σε ένα ματς, όπου η μίνιμουμ συνθήκη για την επιθυμητή ανταγωνιστικότητα ήταν «μασάμε σίδερα». Τελικά, τα σίδερα μάσησαν οι παίκτες του Ολυμπιακού και η ΑΕΚ υποχρεώθηκε σε μία βαριά ήττα, που κατά την ταπεινή άποψή μου δεν έχει καμία σημασία.
Το χειρότερο που έχει συμβεί στην Ενωση τα τελευταία δύο χρόνια και ειδικά φέτος είναι άλλο... Και μπροστά του καμία ήττα με 35 ή 55 πόντους δεν μπορεί να αξιολογηθεί ως σπουδαίο.
Ο Μάκης Αγγελόπουλος μπήκε στο μπάσκετ με ενθουσιασμό, αλλά ταυτόχρονα σύνεση. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έκανε υπερβολές, ειδικά πέρσι. Αλλά σε γενικές γραμμές προσπαθεί να βάλει το χέρι του τόσο βαθιά, όσο το επιτρέπει η τσέπη του. Συμβαίνει, απλά, η δική του να είναι κατά βάση μεγαλύτερη από αυτή των περισσότερων ιδιοκτητών της Α1. Ακόμα, όμως, κι αν η ΑΕΚ είχε την ικανότητα να κατακτήσει το πρωτάθλημα στην Ελλάδα, το μήνυμα θα ήταν λανθασμένο. Μετά από δύο χρόνια θητείας στην ηγεσία της Ενωσης, προκαλεί θλίψη το γεγονός, όχι ότι ο Μάκης Αγγελόπουλος επένδυσε τόσα χρήματα, αλλά ότι στο τέλος της φετινής σεζόν, το ρόστερ θα χρειαστεί αναδιάταξη από το μηδέν (σχεδόν).
Τα χρήματα που έριξε στην αγορά η ΑΕΚ ήταν πολλά, αλλά τόσο οι προπονητές, ο Σάκοτα, ο Ζντοβτς, αλλά ακόμα και ο ίδιος ο Αγγελόπουλος παρασύρθηκαν από την πίεση του κόσμου. Μία πίεση που στη σειρά με τον ΠΑΟΚ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Μία πίεση, που οι παίκτες την ένιωθαν 24 ώρες την ημέρα και 7 μέρες την εβδομάδα. Τα τελευταία δύο χρόνια η ΑΕΚ αναδείχθηκε ως μία μελλοντική οικονομική δύναμη του μπάσκετ, κάνοντας ένα συγκλονιστικό λάθος: Προσεταιρίστηκε το εφήμερο και αγνόησε το ...μεθαύριο.
Ολες οι κινήσεις έγιναν με γνώμονα το σήμερα, την υπέρβαση, την ικανοποίηση του οπαδικού ψυχισμού που απαιτεί διακρίσεις εδώ και τώρα. Γιατί... Είσαι ΑΕΚ ρε!
Ξένοι πήγαιναν κι έρχονταν... Χρήματα ξοδεύονταν δεξιά κι αριστερά με σκοπό τι; Η ΑΕΚ να κατακτήσει την Τρίτη θέση στο πρωτάθλημα! Να νικήσει τον Αρη στον ημιτελικό. Λες κι αν έπαιρνε την 4η ή την 5η θέση θα έχανε το δικαίωμα συμμετοχής στο ....Τσάμπιονς Λιγκ (το ποδοσφαιρικό).
Η πίεση του κόσμου, η βαρύτητα της φανέλας, ακόμα και η παρουσία του Αγγελόπουλου στην προεδρεία, ύψωσαν τον πήχη που σαν να είχε καρφωμένα τσιγκέλια πάνω του, μάζευε μαζί του από τις καρωτίδες και όλους όσοι εμπλέκονται στο αγωνιστικό τμήμα. Αυτούς που έπαιρναν τις αποφάσεις.
Κάπως έτσι, μετά από δύο χρόνια, πολλά εκατομμύρια και πιθανώς μία 3η ή 4η θέση φέτος, η ΑΕΚ το καλοκαίρι θα βρεθεί ακριβώς στην ίδια επίπονη αφετηρία που στάθηκε πριν από δύο χρόνια, όταν είχε επιστρέψει από τα αλώνια, στα σαλόνια. Τον Ιούνιο, ο προπονητής της ΑΕΚ θα πρέπει να χτίσει μία ομάδα ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ! Υπογράφοντας πάρα πολλούς καινούριους παίκτες, ξένους κι Ελληνες. Από τη φετινή ομάδα του Ζντοβτς, είναι ζήτημα αν θα παραμείνουν 2-3. Αρα; Αρα η ΑΕΚ θα πρέπει να υπογράψει μίνιμουμ 7-8 νέα πρόσωπα. Κι αυτό γιατί το κυνήγι των Ανεμόμυλων, απαγόρευσε στην ΑΕΚ:
- Να αναδείξει νέους Ελληνες
- Να δημιουργήσει κορμό
- Να δώσει ευκαιρίες σε ταλαντούχους παίκτες που έχει στο ρόστερ της.
Είναι βάναυση καταπάτηση των αρχών μία ομάδας που κινείται εύρυθμα σε όλα τα επίπεδα η σπατάλη χρημάτων χωρίς όραμα, σχέδιο και πλάνο. Η ΑΕΚ, στο αγωνιστικό τμήμα της, μοιάζει να μην έχει τίποτα απ’όλα αυτά.
Η ευθύνη επιμερίζεται... Οχι μόνο σε αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις, αλλά και σε αυτούς που γέμιζαν τις εξέδρες... Ασκώντας μία ανυπόφορη και πέραν πάσης λογικής πίεση. Για ποιο λόγο; Για να πάρει η ΑΕΚ την 3η θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα; Οχι δα!
Από το 1995 που ξεκίνησα να εργάζομαι έχω δει μεγάλους επιχειρηματίες να περνούν το κατώφλι του μπάσκετ, σε διάφορες ομάδες, αλλά όταν έρχεται η στιγμή να αποχωρήσουν (και μάλιστα πολύ σύντομα), να πετούν μαύρη πέτρα πίσω τους παίρνοντας όρκο ότι δεν θα ασχοληθούν ποτέ ξανά με αυτό το σπορ.
Η δική τους παρουσία, όπως και του Αγγελόπουλου, τα χρήματα που ξοδεύουν χωρίς να έχουν την παραμικρή ελπίδα να τα πάρουν πίσω στο αστείο ελληνικό πρωτάθλημα, η εγγύηση της αξιοπιστίας που παρέχουν σε μία λίγκα που βρέθηκαν πολλοί μαθητευόμενοι μάγοι, είναι πολύ πιο σημαντική από την 3η ή την 4η θέση που θα πάρει σε μία σεζόν η ΑΕΚ, ο Αρης, ή ο ΠΑΟΚ...
