Για μπάσκετ θα τα πούμε και σήμερα, αυτό είναι που παίζει όσο τίποτα άλλο στην Παναθηναϊκή επικαιρότητα, αυτό είναι που μας καίει. Έγιναν τόσα πολλά και τόσο γρήγορα που δεν ξέρεις από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Αν καταφέρεις βέβαια να βρεις καθαρό μυαλό και σκέψη, διότι ήταν τέτοιο το σοκ από το 0-3 που τα χάσαμε κι αυτά, μαζί με τα αυγά και τα καλάθια.
Να (ξανά) μιλήσει κανείς για τον Διαμαντίδη και το πόσο άδικο είναι που δεν θα πάει στο Βερολίνο; Εχει εξαντληθεί το θέμα, έχουν γραφτεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Και στην τελική είμαστε και νάνοι όλοι μπροστά του για να ασχολούμαστε όλη την ώρα μαζί του. Τον ευχαριστούμε για όλα, σαφώς και είναι κρίμα που είπε με τόσο άδοξο τρόπο το ευρωπαϊκό του αντίο αλλά στην τελική τέτοιους παιχταράδες δεν είναι για να τους λυπάσαι. Εχει ζήσει τα πάντα και αν μη τι άλλο φεύγει χορτάτος. Εκατό ζωές θέλουν άλλοι για να ζήσουν αυτά που έχει καταφέρει.
Πάμε να πούμε δυο λόγια για τον Τζόρτζεβιτς. Καταρχήν και για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα γνώμη μου είναι ότι καλώς ήρθε το καλοκαίρι στην ομάδα. Η στόχευση για τον πάγκο θα πρέπει να είναι πάντοτε τουλάχιστον από το συγκεκριμένο ράφι, αν όχι και ψηλότερα και η πρόσληψή του ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. ΤΕΤΟΙΟΥΣ προπονητές θέλει ο Παναθηναϊκός ασχέτως αν ο συγκεκριμένος δεν του βγήκε και φεύγει (και ΚΑΛΩΣ φεύγει) ως αποτυχημένος.
Δυστυχώς τόσο για τον ίδιο όσο και για τον μεγαλύτερο ελληνικό σύλλογο ο Σάλε δεν κατάφερε να περάσει αυτά που είχε στο μυαλό του, δυστυχώς ο Παναθηναϊκός επί των ημερών του έπαιξε πολύ λιγότερο από αυτό που μπορούσε, κι αυτό το χρεώνεται ο κόουτς. Μέσα στο γήπεδο έβλεπες μια ομάδα χωρίς πλάνο και μυαλό, που δεν καταλάβαινες τι ήθελε να παίξει, στα αποδυτήρια δεδομένα είχε θέμα και με δική του ευθύνη «έχασε» παίκτες, ενώ εσχάτως έσπασε και το δέσιμο με τον κόσμο.
Η αντίδραση της κερκίδας στην αλλαγή του Βλάντο με τον Πάβλοβιτς στο ξεκίνημα του αγώνα ήταν σοκαριστική. Πρωτόγνωρη (και άκρως υπερβολική) για το τμήμα μπάσκετ. Κάπου εκεί επιβεβαιώθηκε ότι το πράγμα είχε χαλάσει για τα καλά. Να παίζεις ματς ζωής ή θανάτου και να σηκώνεται το γήπεδο στο πόδι επειδή έβγαλες ένα παίκτη που ζήτησε αλλαγή επειδή «μπούκωσε»; Και στην τελική μπάσκετ είναι, δεν είναι ποδόσφαιρο. Θέλω να πω, τον έβγαλες, μπορείς να τον ξαναβάλεις στο επόμενο λεπτό. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο «έβραζαν» αυτοί που αντέδρασαν, αν και επαναλαμβάνω ότι ήταν υπερβολικό.
Ασχετα από τα παραπάνω βέβαια ο Τζόρτζεβιτς έφυγε από τον Παναθηναϊκό όχι επειδή η ομάδα αποκλείστηκε από το Βερολίνο αλλά για τον ντροπιαστικό τρόπο με τον οποίο αυτό συνέβη. Χωρίς να είμαι στο μυαλό του Δημήτρη δεν πιστεύω ότι θα υπήρχε θέμα προπονητή αν ας πούμε αποκλειόσουν με 3-2 και – τουλάχιστον – τη χρονιά θα την έβγαζε. Ετσι όπως έγιναν τα πράγματα ο Σάλε ΕΠΡΕΠΕ να φύγει και ορθώς έφυγε. Δεν γνωρίζω τέλος ποιος θα είναι ο επόμενος και δεν αποκλείω να είναι και υπηρεσιακός. Από το καλοκαίρι και μετά πάντως στον πάγκο πρέπει να καθίσει προπονητής επιπέδου Τζόρτζεβιτς, επιπέδου ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ.
ΥΓ: Επειδή στην ΕΠΟ έχουν μπερδευτεί (βασικά δεν έχουν μπερδευτεί, με τη θέλησή τους ξεφτιλίζονται): Οι εγκληματικές οργανώσεις «κύριοι» δεν πετάνε αυγά και γιαούρτια, φούρνους καίνε και κοπανάνε διαιτητές. Αλλά τότε κάνετε τους κινέζους, σαν τα κινητά που μιλάτε…
ΥΓ1: Παράκληση και στο δικό μας σάιτ και στα υπόλοιπα. Μην συνεχίζετε άλλο με το «δράμα» του Καλογερόπουλου και πόσο τον «τιμωρούν» γιατί θα το πιστέψουμε στο τέλος και θα βάλουμε τα κλάματα για να του συμπαρασταθούμε. Δηλαδή θα ξεχάσουμε και πως έγινε διεθνής και τα περσινά του όργια στο Καραίσκάκη και ένα σωρό άλλα. Κανένας οίκτος για κανέναν απ’ όσους ασέλγησαν ή ασελγούν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
