Πιόνια, αξιωματικοί, πύργοι, ίπποι και μια βασίλισσα. Όλοι στην υπηρεσία να προστατεύσουν τον βαρύ και αργοκίνητο βασιλιά από τους αντιπάλους. Όλοι τους με διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετικό τρόπο κίνησης στο παιχνίδι, διαφορετικό ρόλο. Άλλοτε αναλώσιμοι στην στρατηγική του σκακιστή, άλλοτε πολύτιμοι προστάτες στην τακτική για τη νίκη. Ένα παιχνίδι που ακόμα κι όταν φαίνεται χαμένο μπορεί να κερδηθεί. Αρκεί να έχεις όραμα, στόχο, μεθοδικότητα και μια βασίλισσα να σε εμπνέει. Όπως η βασίλισσα του Έλιοτ.
Η Ντελόις μεγάλωσε σε μια μεγάλη οικογένεια. Είχε τέσσερις αδελφούς και τέσσερις αδελφές. Αμέτρητα ξαδέλφια και ανίψια. Η ίδια έκανε δύο παιδιά με τον Μεξγουέιν, τον Μεξ Τζούνιορ και τον Έλιοτ. Ο άντρας της είχε δύο παιδιά και από τον πρώτο του γάμο, τον Αντάουν και την Έρικα. Στις 3 Απριλίου του 2013 δεν άντεξε τη σχεδόν δεκαετή μάχη με τον καρκίνο. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών και στην κηδεία της βρέθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι για να την αποχαιρετήσουν. Οι γονείς της, επίσης. Ο Έλιοτ, γεννημένος, στις 20 Ιουνίου του 1989, ήταν ο πιο μικρός. «Το παιδί της μαμάς», όπως πάντα τον κορόιδευαν.
«Για να είμαι ειλικρινής, η μητέρα μου ήταν πολύ ξεχωριστή για τη ζωή μου. Έκανε τόσα πολλά για μένα και τόσο πολλά με εμένα», διηγείται ο Ουίλιαμς, που ήταν έντεκα χρονών όταν η μητέρα του διεγνώσθη με καρκίνο στο στήθος. Η Ντελόις, επί χρόνια υπάλληλος των Fedex, δεν σταμάτησε ποτέ να μάχεται. Έμενε ζωντανή για να βλέπει τα παιδιά της να προοδεύουν και ένα εξ αυτών, παρότι δεν υπήρχε καμία προϊστορία στην οικογένεια, να διαπρέπει στο μπάσκετ. Ένα άθλημα στο οποίο βρέθηκε, αφού πρώτα γλίτωσε από σχεδόν σίγουρο… πνιγμό!
«Είναι περίεργη ιστορία και πλέον ακούγεται μάλλον γελοία. Όταν ήμουν πέντε ετών, ο μπαμπάς μου ήθελε να με βάλει στον αθλητισμό. Στην αρχή με πήγε για κολύμπι. Έπεσα στην πισίνα και παραλίγο να πνιγώ». Προφανώς, ο Έλιοτ Ουίλιαμς δεν ήταν γεννημένος για να γίνει Μάικλ Φελπς. Θα μπορούσε, όμως, να γίνει Πένι Χάρνταγουεϊ, που ήταν και τοπικός ήρωας στο Μέμφις του Τενεσσί. Στην πόλη, δηλαδή, που μεγάλωσε ο Έλιοτ. «Μετά με πήγε στο μπάσκετ. Μέχρι τα 15-16 μου χρόνια είχα ένα πολύ περίεργο σουτ, αλλά με κάποιο παράδοξο τρόπο η μπάλα έμπαινε στο καλάθι», θυμάται γελώντας ο Ουίλιαμς, που δούλεψε σκληρά ένα ολόκληρο χρόνο για να μπορέσει να κάνει το σουτ του πιο… λειτουργικό.
Έπρεπε να το κάνει, αφού από κάποιο σημείο κι έπειτα ήταν φανερό ότι δεν παίζει για τη μαμά, τον μπαμπά και τα αδέλφια του. «Πήρα απότομα ύψος. Εκεί που ήμουν 1μ.84 έφτασε μέσα σε ένα καλοκαίρι το 1μ.95 κι έτσι μπήκα στην κατηγορία των ψηλών πλέι μέικερ», περιγράφει ο νέος άσος του Παναθηναϊκού που εκείνη την εποχή ήταν αναιμικός, όμως κατάφερνε να έχει 26,2 πόντους, 7,8 ριμπάουντ και 4,2 ασίστ ανά παιχνίδι! Ξαφνικά, η σωματοδομή του και το στυλ παιχνιδιού του έφερναν στο διάσημο απόφοιτο του Memphis State και όλοι περίμεναν ότι θα ακολουθήσει το δρόμο του.
«Γεννήθηκα εδώ και εδώ έζησα όλη μου τη ζωή. Υπήρχε πίεση για να μην φύγω. Την επόμενη της απόφασής μου, φοβόμουν να πάω στο σχολείο. Είδα, όμως, ότι ήταν όλοι χαρούμενοι για μένα. Στεναχωρημένοι, αλλά χαρούμενοι. Και μπορούσα πιο ήρεμος να φοιτήσω στο κολέγιο των ονείρων μου». Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα λες «όχι» στο Ντιουκ και στον Μάικ Κριζέφσκι και ο Έλιοτ Ουίλιαμς τον επέλεξε από τουλάχιστον οκτώ υποτροφίες που είχε στα χέρια του. Αποφοιτώντας από το γυμνάσιο είχε πάρει ακόμα τρία εκατοστά και θεωρούταν ο 16ος καλύτερος παίκτης και 3ος καλύτερος shooting guard των Ηνωμένων Πολιτειών για το 2008.
Ροκέ για τη βασίλισσα!
Ο Έλιοτ είχε πάρει την απόφασή του να φύγει μακριά από το σπίτι του. Με πάνω από 1.000 χιλιόμετρα απόσταση από τη βασίλισσά του, έπρεπε να γίνει πιόνι και να φτιάξει τη ζωή του. Η αρχή, φυσιολογικά, ήταν δύσκολα, αφού στο Duke δεν περιμένεις από έναν πρωτοετή να παίζει… «Μιλάμε για έναν τύπο που ξέρει να επιβιώνει στο παρκέ. Είναι εκπληκτικός αμυντικός, τρυπάει την αντίπαλη άμυνα και τρέχει πολύ καλά το γήπεδο. Πιστεύουμε ότι θα γίνει πρωταγωνιστής», έδινε τις συστάσεις ο εκ των συνεργατών του «Coach K», Κρις Κόλινς, όμως το να μην παίζει ερχόταν δύσκολο τον νεαρό γκαρντ που ονειρευόταν να γίνει Ντουέιν Γουέιντ στα χέρια του προπονητή του.
«Δεν είναι εύκολο να είσαι στο Duke. Ακαδημαϊκά, μιλάμε για ένα σκληρό πανεπιστήμιο. Και στο αγωνιστικό κομμάτι, κάθεσαι πολύ στον πάγκο. Έμαθα, ωστόσο, από τη διαδικασία. Έβλεπα τους μεγαλύτερούς μου και έγινα καλύτερος παίκτης», εξηγεί ο Έλιοτ που έγινε στην πορεία συγκάτοικος στα ταξίδια με τον Τζέραλντ Χέντερσον (σ.σ. νυν άσο των Πόρτλαντ) και άρχισε καθημερινά μαζί του να δουλεύει ατομικά μετά από κάθε προπόνηση. Και μόλις άρχισε να βρίσκει λίγο περισσότερο χρόνο συμμετοχής – μέχρι και φανέλα βασικού πήρε – ήρθαν τα νέα από το σπίτι.
«Με πήρε η μητέρα μου και μου είπε ότι δεν είναι καλά. Δεν μου ανέφερε περισσότερες λεπτομέρειες, όμως ξέρω ότι δε θα μου ζητούσε να γυρίσω, αν τα πράγματα δεν ήταν σοβαρά». Ο Έλιοτ Ουίλιαμς άφηνε το όνειρό του για να γυρίσει σπίτι του. Ο καρκίνος είχε επιστρέψει και η Ντελόις δεν ήξερε αν μπορούσε να κερδίσει ακόμα μια μάχη. «Θυμάμαι ότι γυρνούσα σπίτι και τους έβλεπα να παρακολουθούν μαζί τηλεόραση. Η Ντελόις είχε το κεφάλι της στην αγκαλιά του. Περνάνε μαζί πολύ χρόνο. Μιλάνε, συζητάνε, γελάνε. Γι’ αυτά και μόνο άξιζε να γυρίσει σπίτι», διηγείται ο πατέρας του που έδωσε αγώνα και τον κέρδισε για να μην χάσει χρονιά στο πανεπιστήμιο ο γιος του.
Στο Μέμφις, κολέγιο όπου φοίτησε και ο Πένι, τα στατιστικά του Έλιοτ βελτιώθηκαν. Το ίδιο και το παιχνίδι του με 17,9 πόντους μέσο όρο (από 4,2π. που είχε στο Duke), μαζί με 4 ριμπάουντ και 3,8 ασίστ. Αποφάσισε ότι είχε έρθει η στιγμή για το ΝΒΑ. «Όλοι μου έλεγαν ότι είναι σίγουρη η επιλογή μου στον πρώτο γύρο κι έτσι δοκίμασα», λέει το καλοκαίρι του 2010 που επιλέγεται στο νούμερο 22 από τους Πόρτλαντ σε μια από τα πιο… φτωχές διαδικασίες ντραφτ των τελευταίων ετών. «Θυμάμαι ότι ήμουν μαζί με τη μητέρα μου όταν ακούσαμε το όνομά μου. Αγκαλιαστήκαμε και κλαίγαμε παρέα. Ήταν από τις στιγμές που δεν μπορείς να ξεχάσεις». Ο Έλιοτ είχε γίνει πύργος δίπλα στη μαμά του. Και θα παρέμενε δυνατός σε ό,τι τον περίμενε.
Ιατρικό ανακοινωθέν…
Το ΝΒΑ τον περίμενε με ενθουσιασμό. Το ίδιο και το Πόρτλαντ, όπου θα ήταν για ένα διάστημα συμπαίκτης και με τον Σάσα Πάβλοβιτς. Ο Έλιοτ Ουίλιαμς λέγεται πως πήγε στο πρωτάθλημα με 1μ.21 επιτόπιο άλμα και τα αθλητικά του προσόντα να ελκύουν περισσότερο από τα μπασκετικά. Και μετά ήρθε η… καταστροφή! Στις 12 Νοεμβρίου του 2010 χωρίς να έχει παίξει ακόμα με τους Μπλέιζερς παθαίνει μετατόπιση επιγονατίδας στο δεξί γόνατο. Στις 7 Ιανουαρίου του 2011 ανακοινώνεται ότι έχει χαλάρωση επιγονατίδας και στο αριστερό και κάνει και δεύτερο χειρουργείο. Καταφέρνει και αναρρώνει! Ξεκινάει να παίζει στα τέλη του 2011 και πραγματοποιεί μια εντυπωσιακή εμφάνιση κόντρα στο Σαν Αντόνιο με 17 πόντους σε 17 λεπτά τον Φεβρουάριο του 2012.
Δύο εβδομάδες αργότερα σε μια προπόνηση επιχειρεί να καρφώσει και βγάζει τον ώμο του! «Είδαμε τον ώμο του να κρέμεται από την πλάτη του. Ο γιατρός προσπάθησε να τον βάλει στη θέση του, όμως δεν τα κατάφερε», περιέγραφε μέλος του τεχνικού τιμ. Ο Ουίλιαμς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Βοστώνης (σ.σ. εκεί έπαιζαν οι Πόρτλαντ εκείνη την ημέρα) και χρειάστηκαν τρία άτομα για να φτιάξουν τη ζημιά. Μαζί με ένα χειρουργείο! Το άθροισμα ήταν τρεις εγχειρήσεις και δύο χρόνια και μια ακόμα να έρχεται. Η χειρότερη.
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 2012 ο Έλιοτ Ουίλιαμς παθαίνει ρήξη Αχιλλείου. «Είναι ο χειρότερος τραυματισμός. Πολλοί παίκτες, όπως ο Αϊζάια Τόμας, δεν κατάφεραν να επανέλθουν στο επίπεδο που ήταν. Είναι αλήθεια ότι έχασα μέρος των αθλητικών μου προσόντων. Παλαιά στηριζόμουν μόνο σε αυτό. Μετά, έμαθα να διαβάζω το παιχνίδι περισσότερο, να σκέφτομαι», περιγράφει χρόνια μετά ο άσος του Παναθηναϊκού για τον τραυματισμό που άλλαξε την πορεία του. Όταν έπρεπε, όμως, να παλέψει για να τον ξεπεράσει δεν σκεφτόταν τόσο καθαρά.
«Πρέπει να μείνεις θετικός. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο, από το να βλέπεις τους άλλους να παίζουν. Είναι σκληρό και χρειάζεσαι υπομονή. Υπάρχει ένα γνωμικό στη Βίβλο που το κράτησα μέσα μου εκείνο το διάστημα. «Ο Θεός είναι πιστός και δε θα σου φέρει στη ζωή περισσότερα απ’ όσα μπορείς να αντέξεις»». Η πίστη του, όπως και το εδάφιο προς Κορινθίους, θα δοκιμάζονταν σύντομα. Η Ντελόις θα έφευγε ξαφνικά από τη ζωή στις 3 Απριλίου του 2013 λόγω επιπλοκών που προκάλεσε στην υγεία της ο καρκίνος. Ο Έλιοτ ήταν ακόμα στο στάδιο της αποθεραπείας.
«Ήταν το πιο δυνατό χτύπημα για μένα. Έπρεπε να κάνω ένα βήμα πίσω και να μαζέψω τα κομμάτια μου. Χάνεις έναν άνθρωπο, χάνεις τη μητέρα σου, δε σε νοιάζει πια το μπάσκετ. Το μόνο που σκεφτόμουν και με παρηγορούσε είναι ότι δε θα υπέφερε άλλο. Ένιωσα ανακούφιση που δεν θα υπέφερε άλλο. Σκέφτηκα πόσο της άρεσε το μπάσκετ. Και αποφάσισα να παίζω για εκείνη, αφού πια ήξερα ότι θα με βλέπει παντού». Και παντού το προσπάθησε ο Ουίλιαμς. Αποθεραπεύτηκε και βρήκε μικρής διάρκειας συμβόλαια στο Κλίβελαντ, στη Φιλαδέλφεια, στη Γιούτα, στο Σάρλοτ, στη Νέα Ορλεάνη, μέχρι και που κατάφερε να παίξει ξανά στο ΝΒΑ, έστω και με μικρές συμμετοχές!
Στο NBDL, όμως, έδειξε το πραγματικό του ταλέντο. Πήρε πρωτάθλημα, βγήκε MVP, πραγματοποίησε εντυπωσιακές εμφανίσεις. Έστω κι αν το τηλέφωνό του δεν χτυπάει πια πριν τα παιχνίδια. «Με έπαιρνε πάντα και μου έλεγε – ξέρετε – αυτά που όλες οι μάνες λένε. Να διασκεδάσεις, να μην το σκέφτεται και πολύ, να προσέχεις». Πλέον, μπορεί να τον προσέχει κι εκείνη περισσότερο…
