Αν υπάρχει ένας λόγος, για τον οποίο γούσταρα (και γουστάρω) τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, δεν ήταν η μπασκετική ευφυΐα του και η ικανότητά του στο hook-shot, για το οποίο έγραψε βιβλίο, αλλά για την ευθύτητα και την ειλικρίνεια, που ανέκαθεν τον διέκρινε και τον διακρίνει.
Σιγά να μην είχε πρόβλημα, λοιπόν, στο να εκφράσει την άποψή του ως σχολιαστής (κορυφαίος) της Nova, όταν το ντέρμπι ΠΑΟΚ – Αρη χάλασε από την τρίτη ρίψη ρολών χαρτιού 8,3’’ πριν από την ολοκλήρωσή του. Το είχε κάνει εν ενεργεία, ως ο ηγέτης του Δικεφάλου, δεν θα τολμούσε να το επαναλάβει μερικά χρόνια αργότερα φορώντας ακουστικά;
«Το μπάσκετ είναι διασκέδαση! Θέλουμε φιλάθλους, που αγαπούν το άθλημα. Οσοι δεν θέλουν να δουν μπάσκετ, καλύτερα να πηγαίνουν αλλού!», είπε μεταξύ άλλων ο ιδρυτής της GBA Academy, η οποία δεν έχει μόνο στόχο να διδάσκει τα μικρά παιδιά τα βασικά του μπάσκετ, αλλά να δημιουργήσει καλούς χαρακτήρες και υγιείς φιλάθλους. Σαν αυτούς που θα ήθελε να έχει ο ΠΑΟΚ και ο «Χ» ΠΑΟΚ στα εντός έδρας παιχνίδια του και όχι παροδικά μόνο στα ντέρμπι.
Ας αφήσουμε, όμως, στην άκρη τα χαρτάκια, που (κακώς) έπεσαν στο τέλος και ας ασχοληθούμε με το μπάσκετ, που παίχτηκε στο Παλατάκι. Ο Αρης πήρε τη δεύτερη φετινή νίκη του επί του ΠΑΟΚ, όχι γιατί ήταν πολύ καλύτερος, αλλά γιατί είχε μεγαλύτερη προσήλωση στο πλάνο του Δημήτρη Πρίφτη και των συνεργατών του. Στόχευσε στη φθορά του Σοφοκλή Σχορτσανίτη χάρη στις συνεργασίες pick and roll και μόλις ο Baby Shaq χρεώθηκε με τέταρτο φάουλ, ήταν ζήτημα χρόνου να ανατραπεί το σκηνικό.
Μέσα σε έξι λεπτά, από το 24’ ως το 30’, ο Αρης έτρεξε επί μέρους σκορ 11-23, ανέτρεψε το 45-35, που ήταν ουσιαστικά έργο Σχορτσανίτη (κυρίως λόγω δημιουργίας και λιγότερο εκτέλεσης) και προσπέρασε στο σκορ (56-58) χάρη στο τρίποντο του Τζερέλ ΜακΝιλ. Το βασικότερο στοιχείο, που βοήθησε τον Αρη να επανέλθει, ήταν τα δέκα επιθετικά ριμπάουντ, που κατέβασε στην τρίτη περίοδο.
Ανανεώνοντας τόσες επιθέσεις, άρχισε να αντλεί αυτοπεποίθηση και όταν ήλθε η ώρα να επαναφέρει στο παρκέ ο Σούλης Μαρκόπουλος τον Σχορτσανίτη (τον οποίο για να τα λέμε όλα δεν προστάτεψε μετά το τρίτο φάουλ), 6’43’’ πριν από το φινάλε του ντέρμπι, ο ΠΑΟΚ πέρασε όλη κι όλη μια φορά μπροστά στο σκορ (61-60 με τρίποντο του Βασιλειάδη) και έκτοτε κυνηγούσε.
Ο Αρης είχε πετύχει τον στόχο του. Παρέμεινε ψύχραιμος σε ένα καυτό γήπεδο, κτύπησε στη ρακέτα και είχε το καθαρό μυαλό, ώστε να δημιουργήσει και να βρει τους ανοικτούς «οπλισμένους» σουτέρ στην περιφέρεια. Τρίποντο ΜακΝιλ, τρίποντο Τσούπκοβιτς, τρίποντο Γουάιτ και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Όλα όσα θα ειπωθούν και θα γραφτούν περί αφεντικού της πόλης κλπ είναι εφήμερα και προς τέρψιν των οπαδών. Αυτό που κατάφερε ο Αρης είναι πολύ πιο βαθύ και σημαντικό.
Επειτα από ηχηρά και επώδυνα χαστούκια (Κολοσσός Ρόδου, Αρμάνι Μιλάνο, Παναθηναϊκός) αντέδρασε δυναμικά και αυτό δείχνει χαρακτήρα. Χαρακτήρα ομάδας, που κτίζεται πάνω σε γερά θεμέλια, θέτει στόχους και εργάζεται σκληρά για την υλοποίησή τους. Κάποια στιγμή ο Αρης πρέπει να κλειδώσει στο παρελθόν την αυτοκρατορία που έκανε όλη την Ελλάδα να αγαπήσει το μπάσκετ. Να μην ξανακοιτάξει πίσω, αλλά μόνο μπροστά… Αυτό θα αποτελέσει τον μεγαλύτερο θρίαμβο της ιστορίας του!
