Γιάννης, ο καλύτερος Παοκτσής που ξέρω!

Είναι ο Γιάννης. Ο μεγαλύτερος Παοκτσής που ξέρω. Ο πιο αγνός. Ο καλύτερος! Δεν έγινε ΠΑΟΚ από μόδα, ούτε τον αγαπάει περισσότερο κάθε φορά που κερδίζει και τον σιχτιρίζει όταν χάνει. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι το χόμπι του, ούτε το αλατοπίπερο στην ζωή του. Είναι η ίδια του η ζωή! Είναι η ανάσα του. Το χαμόγελο του. Η ελπίδα του. Είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται πριν κοιμηθεί και το πρώτο, όταν ξυπνάει. Είναι το νόημα της ζωής του.

Είναι ο Γιάννης. Ο πιο πιστός θαμώνας στο «Παλατάκι». Πιο πιστός κι από τα… καρεκλάκια. Δεν πάει να βρέχει, να χιονίζει, να… μπουμπουνάει; Δεν πάει να είναι βόλεϊ, μπάσκετ ή χάντμπολ; Ο Γιάννης είναι εκεί. Να εμπνέει και να εμπνέεται από την ασπρόμαυρη στολή.

Ο Γιάννης είναι πάντα εκεί. Στις χαρές και τις λύπες. Στα εύκολα και τα δύσκολα. Οι χαρές του ΠΑΟΚ είναι το οξυγόνο του. Στις ήττες είναι εκεί για να δείξει με το ζωντανό του παράδειγμα ότι η ζωή συνεχίζεται όσες αναποδιές κι αν σου τύχουν.

Ο Γιάννης είναι αυτή τη στιγμή ο μεγαλύτερος αθλητής σε όλα τα τμήματα του ΠΑΟΚ, γιατί ο δικός του αγώνας, οι δικές του θυσίες (όπως και αυτές της οικογένειας του), η δική του προσπάθεια δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με 10 ώρες καθημερινής προπόνησης, οποιουδήποτε αθλητή του Δικεφάλου. Οποιοδήποτε αθλητή, γενικά.

Ο Γιάννης είναι ένας αληθινός πρωταθλητής, όχι σαν κι αυτούς που κατασκευάζονται εν μία νυκτί και ξεφουσκώνουν σαν ένα τρύπιο μπαλόνι.

Ο καθένας μπορεί να έχει οποιαδήποτε γνώμη θέλει για τον μπασκετμπολίστα Κώστα Βασιλειάδη. Μπορείς να τον πεις ανεπαρκή, ηγέτη, τεμπέλη, στάσιμο, λιγόψυχο (μόνο φέτος έχουν χαθεί δύο παιχνίδια με χαμένες του βολές στο φινάλε), μπορείς να τον πεις… φαφλατά (άκου εκεί αν ο ΠΑΟΚ βρει χημεία μπορεί να χτυπήσει φέτος τους Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό) ή… κατουρημένο (έτσι δεν δήλωσε για το ματς - κηλίδα με τον Φάρο;). Δεκτά όλα. Ένα μόνο δεν μπορείς να πεις. Ότι δεν… νιώθει. Ο αρχηγός του ΠΑΟΚ έχει αυτό που κάνει τους αρχηγούς να ξεχωρίζουν. Είναι μεγάλος άνθρωπος.

Λίγο μετά το τέλος της επικής ανατροπής με την ΑΕΚ, με τους παλμούς να βαράνε κόκκινα και το γαλακτικό οξύ να τυμπανίζει τα μηνίγγια, ο αρχηγός του ΠΑΟΚ θυμήθηκε (μετά από ένα ευχαριστώ στην εξέδρα) να τρέξει στην αγκαλιά του Γιάννη. Του ανθρώπου που ευχαριστήθηκε πιο πολύ από κάθε άλλον αυτή την νίκη. Αυτή τους η φωτογραφία αξίζει περισσότερες από χίλιες λέξεις. Είναι ο αθλητισμός, όπως θα έπρεπε να είναι.

Οι μπασκετμπολίστες του ΠΑΟΚ έκαναν μπανάκι, ντύθηκαν κι έφυγαν για τα σπίτια τους, όμως ο Γιάννης έμεινε εκεί. Βλέπετε, ακολουθούσε το ματς του βόλεϊ του ΠΑΟΚ απέναντι στον Παναθηναϊκό. Είπαμε, ο Γιάννης είναι εκεί. Πάντα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου μία φράση ενός αληθινά μεγάλου, του Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο. Στις πρώτες του μέρες στην Αυστραλία έπαιζε… σκατά. Πραγματικά σκατά! Βάδιζε προς τα 40, το στυλ του ποδοσφαίρου εκεί δεν του ταίριαζε, μερικές φορές δεν προλάβαινε καν τις φάσεις. Είτε ήταν κακός είτε καλός, είτε είχε σκοράρει είτε ήταν αόρατος, ένα πράγμα δεν ξεχνούσε ποτέ. Μετά το τελευταίο σφύριγμα έκανε ένα μίνι γύρο θριάμβου, ευχαριστώντας με ένα νεύμα, με ένα χειροκρότημα τον κόσμο που τον τίμησε με την παρουσία του.

Πριν φύγει για τα αποδυτήρια για μπάνιο, ιδρωμένος, κουρασμένος, κατάκοπος έκανε πάντα μία στάση για όλους που ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί του. Όταν τον ρώτησαν πως καταδέχεται, αυτός ένας Ντελ Πιέρο, να κάνει όλη αυτή την αγγαρεία, ο Ιταλός έδωσε την πιο υπέροχη απάντηση που έχει δοθεί ποτέ: «Ξέρετε, νομίζω ότι όλοι οι ποδοσφαιριστές πρέπει να σταματούν και να βγάζουν φωτογραφίες με τον κόσμο. Για σένα είναι ένα δευτερόλεπτο. Για εκείνους είναι ολόκληρη η ζωή τους».

Για εσάς εκεί έξω το λέω. Για εσάς που έχετε την τύχη / ευλογία να είστε πρότυπα μόνο και μόνο επειδή παίζετε ένα παιχνίδι. Κάθε φορά μετά από το τελευταίο σφύριγμα, πριν φύγετε βιαστικά για τα αποδυτήρια, κάντε μία στάση και ευχαριστήστε όσους ήρθαν να σας δουν. Είτε χάνετε, είτε κερδίζετε σταματήστε και κάντε μία υπόκλιση. Εκεί μέσα υπάρχουν χιλιάδες Γιάννηδες, που σας χρειάζονται. Αν και νομίζω ότι στην πραγματικότητα, εσείς όλοι χρειάζεστε έναν Γιάννη να οιστρηλατεί το μονοπάτι σας…