Το γκραν γκινιόλ φινάλε στο ΟΑΚΑ επιβεβαίωσε ότι ο ΠΑΟΚ με τις προσθήκες του Χάτσερ και του Σχορτσιανίτη έχει επανέλθει στο επίπεδο των προηγούμενων ετών, δημιουργώντας στο παλατάκι μία βιομηχανία όμορφου, σωστού και μελετημένου μπάσκετ, ενώ ταυτόχρονα υπέγραψε το ιατρικό ανακοινωθέν του Παναθηναϊκού που πάσχει.
Αν η ομάδα του Τζόρτζεβιτς πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μία ομάδα που αναδομείται, που αναγεννιέται από τις στάχτες της, τότε αποσύρω τα φύλλα μου. Αν όμως, ο ενθουσιασμός που εκφράστηκε στην έναρξη της σεζόν για ένα σύνολο θεωρητικά πλήρες κι ένα legendary (ως παίκτη) κόουτς, ικανό να χωρέσει στα κοστούμια του Ομπράντοβιτς, είναι αυτός που γεννά υπερβολικά συναισθήματα, αμετροεπούς αισιοδοξίας ή κριτικής, τότε πάμε... All in!
To σημείο έναρξης της συζήτησης αφορά στον ανταγωνισμό που αισθάνεται ο Παναθηναϊκός. Ακόμα και στο ελληνικό πρωτάθλημα, που (ας μη γελιόμαστε) έχει τα χάλια του φέτος (πλην των πέντε ομάδων), ο Παναθηναϊκός έχει ζοριστεί πολύ να κερδίσει: Τον Αρη εκτός (λογικό), τον Απόλλωνα στην Πάτρα, το Λαύριο εκτός έδρας και σήμερα τον ΠΑΟΚ. Αιτιάσεις και δικαιολογίες περί κούρασης απορρίπτονται ως απαράδεκτες, δεδομένου ότι ακόμα κι αν ως επιχείρημα έχει βάση, ουδείς από τους αιώνιους έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί κούραση όταν συμμετέχει σε αυτό το πρωτάθλημα και οι εντός συνόρων αποστάσεις που διανύει είναι απλα ...οδοντόκρεμες συγκριτικά με τα ταξίδια που είναι υποχρεωμένες να κάνουν οι ομάδες σε Ισπανία, Ρωσία, Τουρκία.
Ακόμα κι έτσι όμως, ο Παναθηναϊκός έχει μετρημένα ματς στο ελληνικό πρωτάθλημα που υποχρεώνεται από την αξία του αντιπάλου να παραμείνει σοβαρός και απολύτως συγκεντρωμένος. Ο ΠΑΟΚ ως αντίπαλος του πρόσφερε μία από αυτές τις ευκαιρίες, δεδομένου ότι πρόκειται για μία ομάδα που δεν επαιτεί το σεβασμό και το καλύτερο πρόσωπο του αντιπάλου. Εχει αποδείξει ότι τα δικαιούται. Τα αξίζει. Αν οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν το γνώριζαν, είναι άξιοι της μοίρας τους και αποτελεί ευθύνη του προπονητικού τιμ. Επειδή όμως, οι προπονητές μελετούν ακόμα και τα ...φιλικά ματς, είναι πασιφανές ότι οι πράσινοι έχουν πρόβλημα λίγες εβδομάδες πριν την έναρξη του Τοπ 16.
Οσοι επιθυμούν να προβαίνουν σε εκστρατείες του καφενείου για να κερδίζουν τη μάχη των εντυπώσεων με τους φίλους τους, ο βατήρας της εντυπωσιακής νίκης επί της Μπαρτσελόνα και οι δύο προ διμήνου με τον Ολυμπιακό είναι ιδανικές.
Αντιθέτως, όσοι επιθυμούν να διεισδύσουν λίγο περισσότερο στον ζωντανό οργανισμό των πράσινων αντιλαμβάνονται ότι το αγωνιστικό πρόβλημά τους είναι αντιστρόφως ανάλογο με τις κραυγές περί αγωνιστικής λεηλασίας του Βερολίνου και το πρόχειρο ράψιμο στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των συνειδήσεων του κόσμου του έβδομου αστεριού.
Είναι λογικό οι στροφές να κατεβαίνουν σε κάποια ματς, που εκ προοιμίου είναι πολλάκις αποδεδειγμένο ότι ακόμα και οι φανέλες μπορούν να τα κερδίσουν. Οχι όμως με τον ΠΑΟΚ. Απαγορεύεται! Ο Παναθηναϊκός, ο Τζόρτζεβιτς, οι παίκτες του έπαιξαν σε μία ζαριά το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας, διακινδυνεύοντας μία ήττα εντός έδρας από τον ΠΑΟΚ. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει κάτι άσχημο που δεν μπορεί να γίνει ασχημότεροι... Οι πράσινοι ήθελαν να παίξουν καλύτερα, το επιδίωξαν, αλλά δεν τους βγήκε, δεν τα κατάφεραν κι έμειναν εγκλωβισμένοι στην καταπληκτική τακτική του Μαρκόπουλου, τον εγωισμό και την προσωπικότητα του Χάτσερ, την απίστευτη ποιότητα του Σχορτσιανίτη, στο αίσθημα του ακατάβλητου που αρχίζει να ξαναθυμάται ο ΠΑΟΚ με τις προθήκες που έκανε.
Για τη μάχη της επικοινωνίας, είναι πολύ απλό να φωταγωγηθούν τα σκορ που προκαλούν κραυγές. Στη νίκη επί της Μπαρτσελόνα, τις δύο επί του Ολυμπιακού, στη συντριβή της Ζιέλονα. Για κάθε μία από αυτές υπάρχει και το αντίβαρο, που μπορεί να κουράζει την πλάτη, αλλά οδηγεί σε πιο ασφαλή συμπεράσματα. Οι δυο ηττες από την Λοκομοτίβ, η παραδοση στη Ζιελονα, η συντριβή από την Μπαρτσελόνα εκτός έδρας...
Σε έναν όμιλο με Μπαρτσελόνα, Λοκομοτίβ, Ζαλγκίρις, Ζιέλονα και Καρσίγιακα, ο Παναθηναϊκός (για ακόμα μία σεζόν) λίγο έλειψε να μείνει εκτός επόμενης φάσης. Κι αυτό είναι fact! Οχι υπόθεση εργασίας. Το ίδιο συνέβη και με τη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να γίνει είναι η μετάθεση αντανακλαστικά των προβλημάτων σε διπλανά παραδείγματα, αποκλειστικά και μόνο για να απομειωθεί το επιτόκιο της πραγματικής αξίας τους.
Ο ΠΑΟΚ, μία ομάδα με ριζωμένη μπασκετοσύνη, που οι ανάγκες την έφεραν στο ξεκίνημα της σεζόν να μοιάζει με κλωνοποιημένο κακέκτυπο, αλλά συν τω χρόνω απομονώνει από το dna της τα λαβωμένα κύτταρα, έφερε τον Παναθηναϊκό προ των ευθυνών και των ορθάνοιχτων θεμάτων του.
Η συνολική παρουσία προκαλεί ανησυχία, αλλά ακόμα περισσότερο η ανημποριά των τελευταίων 10 λεπτών. Τότε που ο ΠΑΟΚ αρχίζει και αποκτά τον έλεγχο του ματς και την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός χαροπαλεύει με τις ...παιδικές ασθένειές του. Νωχελικότητα στην επίθεση, αδιαθεσία για δημιουργία χώρων μακριά από τη μπάλα, έλλειψη ομαδικών εμπνεύσεων και συνεργασιών, εκνευριστική στατικότητα. Το πιο απογοητευτικό δε, που αποτελεί χρέος του Τζόρτζεβιτς να ασχοληθεί και να το λύσει το συντομότερο, είναι το γεγονός ότι στα τελευταία πέντε λεπτά του ματς, όταν οι πράσινοι αποζητούν πια με αγωνία ένα καλάθι που θα σπάσει το γόρδιο δεσμό της άμυνας του ΠΑΟΚ, οι μοναδικές επιλογές έρχονται από μακρινά σουτ της πυρκαγιάς, από φάσεις δίχως καμία δημιουργία, ή από επιθετικό ριμπάουντ. Πολλές φορές μάλιστα στο παρά κάτι ο γλίτωνε από το ύστατο σημείο παράδοσης, να του μείνει δηλαδή η μπάλα στα χέρια.
Εν τέλει ο Παναθηναϊκός νίκησε, αλλά αυτό το χαλί –πλέον- είναι πολύ μικρό για να χωρέσει από κάτω όλες τις ακαθαρσίες. Το παιχνίδι του τριφυλλιού, όταν δεν ντοπάρεται από τις φωνές των οπαδών του στα εντός έδρας ματς, μοιάζει με σενάριο χωρίς κορύφωση. Με καρδιογράφημα δίχως παλμό... Κι αν ο Παναθηναϊκός θέλει να διεκδικήσει κάτι περισσότερο στο Τοπ 16 της Ευρωλίγκας, δεν του αρκεί να μείνει ζωντανός. Πρέπει να αποκτήσει παλμό και μάλιστα βροντερό. Τούτη τη στιγμή απέχει πολύ από το μίνιμουμ αποδεκτό επίπεδο.
Υ.Γ. Στα τελευταία λεπτά οι διαιτητές είχαν σαφέστατη πρόθεση να παίξουν το ματς στα ίσα, με εξαίρεση το σφύριγμα-ντροπή του Καλδίρη στο φάουλ πάνω στον Φελντέιν (μέτρησε αρχικά το καλάθι), το οποίο έσωσε ο ρέφερι Χριστοδούλου μαζί με την αξιοπρέπεια τους. Ο Χριστοδούλου όμως παρασύρθηκε στην τελευταία φάση και στα 6’’ έστειλε τον Φελντέιν στη γραμμή των βολών, χωρίς να υπάρχει φάουλ από τον Μαργαρίτη.
Υ.Γ.1 Το γεγονός ότι εντός έδρας, όταν το ΟΑΚΑ σφύζει από παλμό κι ενέργεια, οι παίκτες κυριαρχούν των αντιπάλων τους είναι προβληματικό, διότι δείχνει ότι έχουν την ανάγκη της ώθησης για να ξεβράσουν ενέργεια. Αρα είναι καθαρά και μόνο θέμα μυαλού οι ανούσιες εμφανίσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα και στα εκτός έδρας ματς της Ευρωλίγκας. Μόνο μυαλού και όχι αληθινών αποθεμάτων.
