Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία, φέρνουν όμως την ηρεμία και πολύ περισσότερο αξίζουν όταν δεν ξοδεύονται προς χάριν εντυπωσιασμού, αλλά υπάρχουν για να προσφέρουν ασφάλεια.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που το Αλεξάνδρειο γέμισε τις δύο τελευταίες δεκαετίες... Εσχάτως, όμως, η σάλα Nick Galis Hall αποδεικνύεται ελλιπής για να υποδεχθεί και να φιλοξενήσει τα χρώματα που δίνουν στις αναμνήσεις τους οι φίλοι του Αρη...
Δεν είμαι ο ιδανικός ιστοριογράφος. Δεξιά κι αριστερά στον πλανήτη ίντερνετ, άλλοι, πιο παλαιοί καταγραφείς από εμένα, ο Σκουντής, ο Φιλέρης, ο Παπαδογιάννης, απολαμβάνουν του διαχρονικού προτερήματος. Εζησαν την εποχή του Αρη, γνώρισαν τις φυσιογνωμίες που κάθε μία από αυτές (γνώριμες, ή άσημες, αλλά πάντα με ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία του) θα μπορούσαν να πάρουν την θέση του Θουκιδίδη, ή του Σωκράτη στην επιτομή του ελληνικού μπάσκετ, ήταν εκεί. Παρόντες! Περιέγραψαν κι έγραψαν τους μύθους και τους θρύλος της παρέας του Γκάλη και του Γιαννάκη, τραγούδησαν στο Ακρόαμα δίπλα στο Ρωμανίδη, τον Δράκο, τον Ξανθό και τον Νικ. Βίωσαν την καθιέρωση της θεατρικής αργίας κάθε Πέμπτη, όταν ολόκληρη η Ελλάδα στηνόταν μπροστά στο κουτί για μία ομάδα, που, κακά τα ψέμματα, ήταν κάτι περισσότερο από μία ομάδα.
Προσωπικά, στο Αλεξάνδρειο έχω αγωνιστεί ως αντίπαλος του Αρη σε ματς Κυπέλλου (στη φάση των «8» μάλιστα) με τη φανέλα του Παλαιού Φαλήρου. Μάρκαρα τον Νορβηγό, τον Τόργκεϊ Μπριν, αλλά τι σημασία έχει. Μόνο και μόνο που έπαιζα στο Αλεξάνδρειο με διάχυτα τα φώτα και σχεδόν γεμάτες εξέδρες, κόντεψε να μου πέσει το σαγόνι. Είχα ξαναβρεθεί στο Αλεξάνδρειο, ως παίκτης, αλλά με αντίπαλο το Φίλιππο, στην Α2, τα φώτα του γήπεδου έμεναν μισάνοιχτα. Μάλλον για οικονομικούς λόγους. Τέλος πάντων...
Η εικόνα του γεμάτου Αλεξάνδρειου ακόμα και στους 40something που προλάβαμε τον Αρη ως ξενύχτηδες πιτσιρικάδες, που πηγαίναμε στο σχολείο με χαμόγελο, ή κατσούφα διάθεση ανάλογα με το αποτέλεσμα της προηγούμενης βραδιάς, δεν είναι μπάσκετ. Είναι ένα μακροβούτι σε μία νοσταλγία που δεν έχει κανένα δημοσιογραφικό υπόβαθρο, παρά μόνο συναισθηματικό.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Ο Αρης πλήρωσε βαρύ το τίμημα εκείνης της δεκαετίας της Αυτοκρατορίας του και ποιος να το έλεγε ότι η κουβέντα που εκστόμισε ο «Βούδας» Μάκης Δενδρινός ένα βράδυ και παρολίγον να τον οδηγήσει στα δικαστήρια με τους Αρειανούς, θα γινόταν η κέρινη σφραγίδα του και τόσο υψηλή αξία για τους οπαδούς του, που θεωρούν εσχάτη προδοσία όσο και casus belli κάθε αναφορά των παράγωγων της λέξης "Αυτοκράτορας" δίπλα στο όνομα οποιασδήποτε άλλης ομάδας.
Η εικόνα του γεμάτου Αλεξάνδρειου είναι η επιστροφή στις ρίζες για τον πιο μπασκετικό λαό της χώρας, αυτόν που έμαθε το άθλημα και τα μυστικά του, σκριν, πάσα, σουτ, ασίστ, ριμπάουντ, δίπλα σε αυτούς, που για όλους εμάς τους υπόλοιπους ήταν οι παιδικοί μας ήρωες. Τόσο πολύ έμαθαν το μπάσκετ οι συνδαιτημόνες του Αλεξάνδρειου, που (έστω και με ύφος υπερβολής θα γράψω ότι) εις εξ αυτών θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Ξανθό μπροστά στον πάγκο ένα βράδυ.
Αυτή ακριβώς η γνώση επέστρεψε στις εξέδρες του ναού της Μητρόπολεως του ελληνικού μπάσκετ, μαζί με της γενιά της Γάνδης, του Μονάχου και της Σαραγόσας, που δεν έλειψε ποτέ, αλλά συν τω χρόνω εξελίχθηκε στην σιωπηρή πλειοψηφία, αναμεμειγμένη με την φωνακλάδικη, νέα, αλλά εκ ποδοσφαίρου ορμώμενη, γενιά φιλάθλων του Αρη. Μία γενιά που χρειάζεται να φάει πάρα πολλά ψωμιά για να καταλάβει, πόσο ίδιος, μα πόσο διαφορετικός είναι ο διπλανός του, ο 40άρης ή 50άρης που τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση (κι όχι σε remake) το ανατριχιαστικό "Αρη ολέ, Αρη Ολέ, Αρη ολέ ολέ ολέ".
O Αρης επιστρέφει και μαζί του η ελπίδα για την αναγέννηση. Και το ερώτημα είναι: Γιατί τώρα; Γιατί με αυτή την ομάδα; Γιατί με αυτή τη διοίκηση...
Οι απαντήσεις είναι απλές, όσο και σύνθετες, διότι στην Ελλάδα τα πιο σύνθετα πράγματα είναι και τα πιο απλά...
Επειδή στη ζωή όμως (που λέει και ο προπονητικός αρχιερέας του Αυτοκράτορα, Γιάννης Ιωαννίδης), ουδέν είναι τυχαίο, έτσι και στον Αρη, η υγεία που αποπνέει η φετινή ομάδα, στεριώνεται σε θεμέλια ουσιαστικά.
Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ
Ο Λάσκαρης και ο αδελφός του έχουν προλάβει να μπουν στο χάρτη του ελληνικού μπάσκετ μετά από ένα εξάμηνο διοίκησης του Αρη, αλλά πρωταρχικά έχουν καταφέρει να μπουν στην καρδιά των παικτών. Αυτών που δεν παύουν να είναι άνθρωποι κι αισθηματίες, αλλά, ας μη γελιόμαστε, είναι κυρίως επαγγελματίες... Με τη διοίκηση του Λάσκαρη, ο Πρίφτης και οι παίκτες του απολαμβάνουν ένα σημαντικό προνόμιο που στη γειτονιά μας, δυστυχώς δε θεωρείται δεδομένο: Την επικοινωνία!
Οπου επικοινωνία, σπάστε το σε τάλιρα όπως:
Συνέπεια στις πληρωμές
Στήριξη ειλικρινής
Είναι γνωστό ότι ο Λάσκαρης, από τότε που ανέλαβε, δεν υποσχέθηκε λαγούς με πετραχείλια, αλλά συνέπεια λόγων και πράξεων. Ανακατασκεύασε τα αποδυτήρια του Αλεξάνδρειου, που πλέον έχουν σούπερ λουξ μορφή και ...ντρέπεσαι να πατήσεις μέσα. Με τηλεοράσεις, σάουνες, θεραπευτικά μηχανήματα. Περιποιήθηκε με επιμελές βάψιμο και τοποθέτηση καθισμάτων την κεντρική αρένα, τo Nick Galis Hall, τόσο που ακόμα και αν είναι άδειο, περπατώντας από την μία άκρη του γηπέδου στην άλλη, σε πιάνει ένα σύγκρυο από την ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Το πιο βασικό όμως, είναι το γεγονός ότι τα αδέλφια Λάσκαρη είναι εκεί. Ο Μάνος σε ρυθμούς 24/7 δεδομένου ότι βρίσκεται νυχθημερόν στο γραφείο του, που βρίσκεται στον πρώτο όροφο του γηπέδου. Κι ο Νίκος με εξαντλητική συνέπεια, δεδομένου ότι κατοικοεδρεύει στας Ελβετίας. Είναι εκεί για να ακούσουν και να υλοποιήσουν αυθωρεί και παραχρήμα κάθε απαίτηση που έχουν οι παίκτες.
Η τοποθέτηση της πισίνας πάγου, όπου οι παίκτες μπορούν να «βουτήξουν» όλο το κορμί τους μετά από μία προπόνηση ή ένα ματς αντί να χρησιμοποιούν 5 διαφορετικές παγοκύστες, δεν ήταν υποχρέωση των Λασκαραίων. Ηταν όμως, μία κίνηση κατανόησης των αναγκών. Οπως και η αγορά ενός πανάκριβου μηχανήματος θεραπειών, που δίνει την δυνατότητα στους παίκτες να μην κάνουν οποιαδήποτε μετακίνηση για να υποβληθούν σε φυσιοθεραπεία... Πλέον στα αποδυτήρια του Αλεξάνδρειου, υπάρχει σχεδόν αυτοδύναμο φυσιοθεραπευτικό κέντρο.
Επίσης, δεν χρειάζεται δεύτερη κουβέντα όταν κάποιος παίκτης (Ελληνας ή ξένος) εκφράσει παράπονο για το σπίτι του, για τις συνθήκες διαβίωσης, από τις πιο σημαντικές μέχρι τις πιο ασήμαντες... Αυτά λύνονται την ίδια μέρα, χωρίς επιπλέον συζήτηση, χωρίς γιατί και πως. Το πολύ πολύ την επόμενη. Κι αυτή είναι απαίτηση του Λάσκαρη!
Δεν είναι τυχαία η δήλωση που έκανε προ ημερών ο Γουότερς, όταν είπε πως... «Η διοίκηση μας παρέχει πράγματα που δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει». Εντεκα λέξεις, που σχεδιάζουν το ιδανικό πλαίσιο συνεργασίας παικτών-διοίκησης.
Ο Λάσκαρης, έχει δυνατότητα να οδηγηθεί σε οικονομικές υπερβολές και να επιδοθεί σε κινήσεις εντυπωσιασμού, αλλά δεν τον ενδιαφέρει προς το παρόν. Οι μικρές πολυτέλειες που απολαμβάνουν οι υπάρχοντες (μη σταρ) παίκτες είναι οι πιο σημαντικές. Οι μικρές! Οχι οι μεγάλες!
Οπως για παράδειγμα η αγορά του ιδιωτικού πούλμαν που προσφέρει όλες τις ανέσεις (βίντεο, wifi), αλλά και ειδικά σχεδιασμένες θέσεις για τους ψηλότερους παίκτες... Ακόμα κι αυτό, το τελευταίο, παίζει το ρόλο του. Είναι η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά.
Ο Λάσκαρης δεν είναι αλεξιπτωτιστής που έπεσε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αναζητώντας μία οποιαδήποτε επιχειρηματική ευκαιρία. Εξάλλου, ο αθλητισμός στην Ελλάδα ουδέποτε ήταν επένδυση. Ασχολείται καθημερινά με την ομάδα, έχει απόλυτη γνώση του μπάσκετ (όσο χρειάζεται για να είναι κανείς χρηματοδότης μίας ΚΑΕ) από την Ελβετία όπου είναι η μόνιμη κατοικία του και στόχος του είναι σιγά σιγά να κάνει δικό του αυτό το project. Να αφήσει το χνάρι του και ταυτόχρονα να το οργανώσει στις δικές του απαιτήσεις. Με αργά βήματα, αλλά φρέσκια σκέψη.
Στο πλαίσιο αυτό μάλιστα, ο Λάσκαρης παραχώρησε τα τηλεοπτικά δικαιώματα του Eurocup στην ΕΡΤ... «Πολλές φορές, όταν ήμουν στο εξωτερικό, αναζητούσα με μανία τρόπους να δω τα παιχνίδια του Αρη, αλλά ήταν αδύνατον» έχει πει σε ανύποπτη στιγμή. Λέγεται μάλιστα ότι η NOVA είχε κάνει καλύτερη οικονομική προσφορά από την Δημόσια Τηλεόραση, αλλά ο Λάσκαρης, σκεπτόμενος ως Ελληνας και φιλοαρειανός του εξωτερικού, προτίμησε να ζημιωθεί, μα να δώσει το δικαίωμα στους ανθρώπους του εξωτερικού να παρακολουθούν Αρη. Και μάλιστα με μία οικονομική συμφωνία που είναι μάλλον ιδιαίτερη. Εως πολύ ιδιαίτερη. Ο Λάσκαρης ονειρεύεται τον Αρη στην Ευρωλίγκα και ίσως την επόμενη χρονιά, το όνειρο γίνει και πάλι πραγματικότητα. Εξάλλου, ο Μπερτομέου γουστάρει τα αδέλφια. Και θα τα βοηθήσει. Αν φυσικά υπάρχει Ευρωλίγκα με τη σημερινή μορφή της μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Ο Λάσκαρης γνώριζε εξ αρχής ότι μέσα σε ένα χρόνο είναι αδύνατον να μπει σφήνα στους μεγάλους. Για αυτά επένδυση στην υποδομή. Αργά ή γρήγορα όμως, ο Αρης, στο μυαλό του Λάσκαρη, θέλει να κάνει την ολική επαναφορά του.
Ενα τεράστιο κεφάλαιο της διαφορετικής εικόνας που παράγει ο Αρης αποτελεί ο ίδιος ο προπονητής του, ο Δημήτρης Πρίφτης. Σοβαρός μέχρι παρεξηγήσεως, εργατικός μέχρι εξαντλήσεως, μοντέρνος και ταυτόχρονα συζητήσιμος. Το έργο του γίνεται πιο εύκολο προφανώς, λόγω της οικονομικής κατάστασης που επικρατεί, αλλά κι ο Πρίφτης είναι ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση. Είχε μπάτζετ να επενδύσει, αλλά δεν το ξόδεψε αλόγιστα. Πήγε σε σίγουρες, όσο και φθηνές λύσεις, αυτές που πίστεψε ότι θα ταιριάξουν στη φιλοσοφία του, ενώ ενίσχυσε το ρόστερ με τον Μακ Νιλ και τον Ουάιτ, που δεν τους χρυσοπλήρωσε, αλλά προέκυψαν ως επιλογές-λαβράκια από τη γνώση που έχει για το παγκόσμιο μπάσκετ.
Οι παίκτες έχουν να λένε ότι όσο πειθαρχημένος και σοβαρός είναι ο κόουτς Πρίφτης, άλλο τόσο τους έχει ανοίξει την αγκαλιά του για να υποδεχθεί οποιαδήποτε άποψη, πρόβλημα, σκέψη. Ο Πρίφτης δεν αφήνει τίποτα στην τύχη και ενδιαφέρεται για κάθε τι που μπορεί να έχει σχέση με τους αθλητές του. Από τα προσωπικά μέχρι τα επαγγελματικά τους. Για κάθε ένα από τους αθλητές του θα έχει ανοιχτά αυτιά και όσο χρόνο χρειαστεί για να ακούσει ό,τι έχουν να του καταθέσουν. Ενας νεαρός πατέρας των μεγάλων ...παιδιών του.
Η αρετή του Πρίφτη, όμως που αποτελεί ξεκάθαρο παράδειγμα προς μίμηση είναι η μπασκετική φιλοσοφία του, αλλά και η προσέγγισή του προς αυτή. Κάθε χρόνο, ο κόουτς αλλάζει. Αλλάζει και προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της εποχής. Πριν από μερικά χρόνια, ήταν δέσμιος μίας συγκεκριμένης μπασκετικής λογικής, που αποθέωνε πρώτα και πάνω απ'όλα την άμυνα. Πολύ σύντομα όμως, αντιλήφθηκε ότι ακόμα και οι κόουτς έχουν χρέος να αλλάζουν και να αισθάνονται τα ερεθίσματα της εποχής. Ο Πρίφτης άλλαξε. Δεν απαρνήθηκε την άμυνα, κάθε άλλο! Ωστόσο, έβαλε στη φιλοσοφία του τη νούμερο 1 επιταγή του σύγχρονου μπάσκετ: Την αθλητικότητα. Στόχος του πια δεν είναι μόνο το σετ παιχνίδι και η ανάγνωση των καταστάσεων στο πέντε εναντίον πέντε, όπως στους 9 από τους 10 Ελληνες προπονητές. Ούτε υπέγραψε παίκτες που έχουν βασικό χαρακτηριστικό το διάβασμα, έστω κι αν είναι 150 κιλά, ή διανύουν τα 100 μέτρα σε 22 δευτερόλεπτα. Στο playbook του Πρίφτη πια, υπάρχει το τρέξιμο, ο αιφνιδιασμός, το ανοιχτό γήπεδο, το ένστικτο στην επίθεση, το ένας εναντίον ενός. Κυρίως όμως, η πολύ γρήγορα μεταφορά της μπάλας από τη μία άκρη του πλάτους του γηπέδου, στην άλλη. Για αυτό και ο φετινός Αρης είναι διαφορετικός από τον περσινό, όπου δέσποζε η φυσιογνωμία του Βεζένκοφ. Μαζί με την αποχώρηση του Αλέξανδρου, άλλαξε και η προσέγγιση του Πρίφτη, που προετοίμασε ένα διαφορετικό βιβλίο συστημάτων πια, τα οποία προσαρμόζονται στους υπάρχοντες παίκτες. Παίκτες που εκτός από έξυπνοι, πρέπει να είναι και αθλητικοί. Στόχος του κόουτς είναι να συνδυαστεί η εγκεφαλικότητα με την αθλητικότητα. Η άμυνα με την επίθεση. Η τακτική με τον ατομικό ταλέντο. Το διάβασμα με την πρωτοβουλία. Στοιχεία που κάνουν ακόμα και τους παίκτες να αισθάνονται όμορφα και όχι ρομπότ παραδομένα στις αρτηριοσκληρωτικές διαθέσεις ενός ξεροκέφαλου κόουτς.
Ο Πρίφτης είναι συζητήσιμος και καλός συνεργάτης με τους παίκτες του, διότι τους αγκαλιάζει όλους με απόλυτη εμπιστοσύνη. Επί παραδείγματι, όπως έχει πει και ο ίδιος, μπορεί κάποιος να μην είναι αποδοτικός σε ένα ματς, αλλά θα τον κρατήσει πολύ περισσότερο στο παρκέ, απ'όσο ορίζει η ποιότητα της παρουσίας του, για να του δείξει ότι τον εμπιστεύεται. Δε θέλει κάτι άλλο ο παίκτης.
Είναι και τυχερός λόγω της παρουσίας του Λάσκαρη, ενό; από τους ελάχιστους προέδρους της Α1 που γνωρίζουν λίγο από μπάσκετ, αλλά δέχεται ότι δεν είναι ειδικός. Για αυτό και μετά από τα παιχνίδια θα κάτσει στο ίδιο με τον Πρίφτη για να του υποβάλλει ερωτήσεις, όχι ανακριτικά, αλλά με σκοπό να μάθει ο ίδιος περισσότερα πράγματα.
Αισθάνονται την εμπιστοσύνη του προπονητή. Νιώθουν ότι είναι και τους φέρονται ως επαγγελματίες, απολαμβάνουν το παιχνίδι, ε, δε χρειάζεται και πολλά περισσότερα ένας παίκτης για να είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο έργο του. Το πυρηνικό όπλο του Αρη είναι το κλίμα που υπάρχει στα αποδυτήρια, αλλά και η διάθεση των παικτών. Σχεδόν μιάμιση ώρα πριν την έναρξη της προπόνησης, σχεδόν άπαντες είναι στο Αλεξάνδρειο και είτε προετοιμάζονται για το γήπεδο, είτε κάνουν επιμέρους προπόνηση με τον Πρίφτη και τους συνεργάτες του, όταν μιλάμε για τους μικρότερους. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες όταν η προπόνηση αρχίζει, οι πιτσιρικάδες έχουν αλλάξει μπλούζα, όχι μία, αλλά δύο φορές επειδή αυτοί ξεκίνησαν μία ώρα νωρίτερα, κάνοντας ατομική. Σε αυτό βέβαια, έχει αφήσει το στίγμα του και ο Αλέξανδρος Βεζένκοφ. Οι παραστάσεις που έχουν οι περισσότεροι από τον νυν παίκτη της Μπαρτσελόνα δεν αφήνει περιθώρια για ...τεμπελιά. Οταν ο Βεζένκοφ πέρσι, δεν έκανε σχεδόν κανένα ρεπό, πηγαίνοντας στο Αλεξάνδρειο την επόμενη μέρα του αγώνα, για να κάνει 500 εύστοχα, θα ήταν ασέβεια προς το ταλέντο και τη φανέλα του Αρη, οι συνομήλικοι, ή ακόμα και οι μικρότερη να μην ακολουθήσουν την ίδια επιτυχημένη συνταγή. Η μεταγραφή του Σάσα στη Βαρκελώνη, μπορεί να έπληξε τον Αρη, αλλά δημιούργησε το πλαίσιο των μίνιμουμ απαιτήσεων για αυτούς που έμειναν πίσω ώστε μία μέρα να τραβήξουν κι αυτοί στην ίδια προχαραγμένη γραμμή.
Επιπλέον, οι Αμερικάνοι, πέραν των ανέσεων δηλώνουν εκστασιασμένοι από τον κόσμο και την εικόνα της εξέδρας. Δεν είναι μικρό πράγμα... Και οι φετινοί ξένοι του Αρη, εκτός από σπουδαίοι χαρακτήρες είναι και παιδιά με ποιότητα που εξαιτίας της απίστευτης παρουσίας του κόσμου αρχίζουν και αντιλαμβάνονται πόσο βαριά είναι η φανέλα που φορούν.
Αν νομίζετε ότι είναι δευτερεύον συντελεστής κάνετε λάθος. Οχι γιατί το Αλεξάνδρειο είναι γεμάτο, αλλά γιατί σιγά σιγά στα πρόσωπα που απαρτίζουν τη φετινή ομάδα, ο θαυμαστός κόσμος της ομάδας, συναντά τα όνειρα της εγκατάστασης μίας σοβαρής προσπάθειας που θα ξαναφέρει τον Αρη εκεί που αξίζει. Δεν είναι υπερβολή. Και κυρίως, οι απαιτήσεις δεν εκφράζονται μέσω πιέσεων για αποτελέσματα. Είναι περισσότερο ένα όμορφο συννεφάκι που έχει σχηματιστεί πάνω από το Nick Galis Hall και πολύ λιγότερο απαίτηση για άμεση επιτυχία. Οι χιλιάδες άνθρωποι που έχουν κάνει ήδη δύο σολντ άουτ (με τη Μπούντουτσνοστ έμειναν κενές περίπου 200 θέσεις) δεν πηγαίνουν στο γήπεδο από οπαδική υποχρέωση, αλλά γιατί κι αυτοί αισθάνονται ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει τους τελευταίους μήνες. Και είναι μαγικό, διότι οι πιο παλιοί από αυτούς, δεν κουβαλούν στο γήπεδο μόνο την παρουσία τους, αλλά και τη νοσταλγία τους, που δε τη βάζουν στο φούρνο μικροκυμάτων, αλλά την ξεδιπλώνουν ευχάριστα και αγόγγυστα, διότι ο Αρης του σήμερα, τους θυμίζει κάτι από τον Αρη του .προχθές! Οχι αυτοματοποιημένα, αλλά με θάρρος και ζωντανό συναίσθημα πια τραγουδούν, εν είδη σύντομου μαθήματος ιστορίας σε αυτούς που έχουν ανοιχτά αυτιά να ακούσουν και να συγκινηθούν.
«Αρη θυμήσου, πριν λίγα χρόνια, μέσα στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Μόναχο, Γάνδη και Ισπανία, οι οπαδοί σου γράφαν ιστορία»
