Το καλοκαίρι έπεσαν να τον φάνε. Πολλοί και μυαλωμένοι (υποτίθεται). Εντός και εκτός ΑΕΚ. Ο λόγος; Ο Νίκος Δίπλαρος είπε με την αφέλεια ενός 18χρονου ότι μετά την ΑΕΚ ήθελε να παίξει στον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό, αν θυμάμαι καλά τη δήλωση.
Τότε ήμουν με εκείνους που έδιναν άφεση στον πιτσιρικά. Γιατί; Διότι είναι ένας πιτσιρικάς και θυμήθηκα τον εαυτό μου στην ηλικία του και στις μαλακίες της ηλικίας του. Φυσικά όσοι τον κατέκριναν είναι οι πατέρες της ιστορίας που την έχουν συγγράψει με κόπο κι αίμα και όχι έτσι στη φθήνια πίσω από ένα πανό κι ένα κασκόλ της... θρησκείας που αναφέρει η οπαδική ταυτότητα του κάθε άτεγκτου και σκληροπυρηνικού κόπανου.
Σήμερα λοιπόν, είπα να γράψω για τον παίκτη του Άρη, γιατί με έφτιαξαν όσα είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο SDNA. Και προσπάθησα να δω πίσω από τις γραμμές, αν και ο Νικόλας έδειξε ότι δε βλέπει τίποτα από πίσω. Ούτε καν τη λαλακία του. Straight ακόμα και την ώρα της απολογίας, του ταμείου.
Το παρακάτω απόσπασμα είναι όλος ο κόσμος του πιτσιρικά. Όλη η παιδεία που έχει από τον άξιο συγχαρητηρίων πατέρα του και την αξιαγάπητη όπως φαίνεται οικογένειά του. Οσα λέει στις παρακάτω αράδες σηκώνουν μέχρι και συγνώμη από την πλευρά της ΑΕΚ που δεν μπήκε καν στη διαδικασία να βγάλει τη στοργή της σε ένα μικρό παιδί. Για ένα και μόνο λόγο. Διότι η ίδια η Ενωση, είναι πονεμένη ιστορία. Ο δικέφαλος ξέρει καλά από ταλαιπωρία, από διωγμό και η μπασκετική ΑΕΚ θα έπρεπε να ακολουθήσει το παράδειγμα της ποδοσφαιρικής, στην περίπτωση Παυλή!
Ναι, δεν είναι το ίδιο το πρόβλημα υγείας με μια κοτσάνα σε μια συνέντευξη. Ίδια όμως είναι η κουλτούρα, η συμπεριφορά και η σκέψη που πρέπει να μεταλαμπαδεύσουμε εμείς οι... σοφότεροι στους νεότερους.
Για να μην το κουράζουμε άλλο, ανακαλύψτε στα παρακάτω λόγια την ψυχή, το ήθος, την ακεραιότητα ενός ανθρώπου που μόνο ελπίδα μπορεί να αποτελεί.
...«Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχα πει... Η συνέντευξη έγινε πέντε μέρες πριν τη δημοσίευση και στο διάστημα που μεσολάβησε δε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό, έστω η υποψία ότι μπορεί να έχω πει κάτι λάθος... Δεν ήθελα ποτέ να πω κάτι το οποίο θα ενοχλούσε... Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Μέχρι που με πήρε τηλέφωνο ο πατέρας μου. Και ο διάλογος ήταν ως εξής...
Εγώ αρχίζω και καταλαβαίνω ότι έχει δημιουργηθεί μεγάλο θέμα. Εκείνες οι ώρες και οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν εφιαλτικές... Σκεφτόμουν μέσα μου ότι τελείωσα. Οτι θα αναγκαστώ να φύγω στο εξωτερικό. Τα τηλέφωνα έσπαγαν. Αισθανόμουν τελειωμένος.
Είχα καταλάβει τη βλακεία που έκανα. Δε θα έλεγα ποτέ ότι φταίει ο δημοσιογράφος. Γιατί να φταίει αυτός; Φταίω αποκλειστικά και μόνο εγώ. Φταίω, επειδή ήμουν σε μία παράξενη φάση. Ολοι ασχολούνταν μαζί μας, εφημερίδες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, οι πάντες. Ε, παρασύρθηκα μάλλον. Δεν ξέρω τι να πω. Μάλλον δεν ήμουν συγκεντρωμένος. Εννοείται ότι δε θα ρίξω την ευθύνη σε κανέναν. Μόνο σε εμένα»...
Το καταλάβαμε όλοι; Αφού διηγείται τι πέρασε, πώς το πέρασε, τι συνέπειες είχε το «λάθος» του, πώς σπάραξε μέσα του που έβλεπε τα όνειρά του να γκρεμίζονται και με το μέλλον αβέβαιο -μέχρι να βρεθεί η τεράστια ομάδα της Θεσσαλονίκης- βάζει τις ευθύνες στους αρχ@@@@ους ώμους του και δείχνει το δρόμο.
Και όχι μόνο το δρόμο, αλλά και το τι θα πει «άντρας» κανονικός με παντελόνια. Βλέπουμε και διαβάζουμε μεγάλους σταρ να παίρνουν πίσω αυτά που λένε για να μην χαλάσουν τη ζαχαρένια άλλων (οπαδών, διοικήσεων, παραγοντίσκων) και βλέπεις τον γίγαντα να δίνει από τώρα το στίγμα του. Ορθιος, περήφανος, αξιοπρεπής, χωρίς κορδελάκια και παιχνίδια λέξεων.
Είναι στο μικρό ποσοστών των Ελλήνων που εύχεσαι να πληθύνουν. Η ιστορία του, το πάθημά του πρέπει να γίνει μάθημα στην ώρα της γυμναστικής, στα δημοτικά.
Αν όχι, θα διηγηθώ εγώ την ιστορία στον 8 ετών γιο μου. Θα προσπαθήσω να μοιάσει του Νίκου. Μακάρι...
