Αν το success story ανθρώπων που δεν είναι πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες δε σε απασχολεί, σταμάτα τώρα την ανάγνωση. Αν θεωρείς ότι οι μάνατζερς είναι λαμόγια που βγάζουν στη βιτρίνα ταλαντούχα, δυναμωμένη σάρκα, που αδιάντροπα εκμεταλλεύονται την ανάγκη του αθλητή, που βγάζουν στο κλαρί τη μάνα τους για ένα μάτσο δολάρια, επίσης σταμάτα την ανάγνωση τώρα.
Προσωπικά θαυμάζω τους ανθρώπους που πετυχαίνουν. Σε όλα τα επίπεδα. Αποτελεί πεδίο έμπνευσης και ταυτόχρονα συναισθηματικό βάθρο η επιτυχία ενός ανθρώπου που προσπαθεί σκληρά. Και μάλιστα σε ένα έδαφος τραχύ, με πολλές δυσκολίες και προσπερνώντας δεκάδες παγίδες ή εμπόδια.
Η χαρά μου για την επιτυχία του Γιάννη, να σου πω την αλήθεια, μοιράζεται, ίσως όχι ισομερώς, αλλά επαρκώς. Στον ίδιο, αλλά και για αυτό το …τρίτο πρόσωπο της φωτογραφίας. Μου μοιάζει δύσκολο να σε κάνω να αποδεχτείς την έννοια της επιτυχίας ενός ανθρώπου που δεν είναι αθλητής, που δεν έκατσε κάτω από τα βάρη, που δεν ξόδεψε ώρες μέσα στο γήπεδο, εικόνες και κουβέντες κλισέ, εύκολο να τις φανταστεί κανείς ως αφετηρία και προϋπόθεση επιτυχίας για έναν αθλητή.
Ομως, η επίτευξη ενός στόχου, η διάκριση, η δικαίωση μίας προσπάθειας δεν γράφεται μόνο με τα χρώματα μία φανέλας, δεν καθρεπτίζεται στο χορτάρι, ή στο παρκέ, δεν χωράει μόνο σε αθλητικούς χώρους. Η επιτυχία μπορεί να αναζητηθεί παντού γύρω μας.
Στη φωτογραφία, όπου ο Γιάννης Αντετοκούνμπο υπογράφει το συμβόλαιο που θα το αποφέρει 100εκ. δολάρια για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, εκτός του Αλεξ Σαρατση (θα μιλήσουμε πιο κατω), και του ίδιου του παίκτη στέκεται κι ένας τύπος με σακάκι και ελαφρώς κουρασμένο ύφος. Το όνομά του είναι Γιώργος Πάνου, συνεργάτης του Γιώργου Δημητρόπουλου και εκπρόσωποι αμφότεροι της εταιρίας διεθνούς φήμης Octagon, στην οποία κεντρικό ρόλο έχει ένας Ελληνας της διασποράς, ο Αλεξ Σαράτσης.
Η δουλειά ενός μάνατζερ είναι αμφιλεγόμενη. H εικόνα τους ακόμα και η χρησιμότητα διώκεται πολλές φορές και η δική τους ευθύνη είναι τεράστια για τη δημόσια εικόνα τους. Σημασία έχει, πως ο Πάνου, όπως και ο Ολύμπιος με τον Γιώργο Παπαγιάννη, δικαιώθηκαν για κάτι που πίστεψαν, που αφιέρωσαν τη ζωή τους σε αυτό, που έχασαν τον ύπνο τους, που ξόδεψαν αμέτρητες χιλιάδες Ευρώ για να σταθούν στο ύψος των απαιτήσεων. Υπάρχουν οι ατζέντηδες που (έφτασαν πια) χωρίς να κουνήσουν καν το δάχτυλό τους, βλέπουν τον τραπεζικό λογαριασμό τους να γιγαντώνεται και υπάρχουν κι αυτοί που βρίσκονται στην αρχή της διαδρομής. Ο μάνατζερ όμως, όπως ο Πάνου στην περίπτωση Αντετοκούνμπο, δεν ήταν απλά ο μεσάζοντας. Ηταν κάτι πολύ περισσότερο. Ηταν ο άνθρωπός του, όταν τα πράγματα έδειχναν να μην ισιώνουν τόσο εύκολα. Ηταν όλα όσα είχε ανάγκη ένα νέο παιδί με τεράστια προσόντα, αλλά ξεχασμένος σε μία φιλόξενη χώρα που τον αγαπούσε μεν, αλλά αρνιόταν να τον πιστέψει.
Ο Πάνου, πάντα σε συνεργασία με τον Δημητρόπουλο που είναι πιο έμπειρος στην αγορά των ΗΠΑ πια, πίστεψε στον Γιάννη. Και ο Γιάννης στον Γιώργο. Οι δυσκολίες όμως, έγιναν ακόμα πιο μεγάλες, όταν όλοι πίστευαν ότι είχαν φτάσει στη γραμμή του τερματισμού.
Η ταινία Jerry Maguire ήταν για πολλούς ένα εύπεπτο χολιγουντιανό, εμπορικό παραμύθι με θέμα το αμερικάνικο football που πουλάει. Κι όμως, ήταν πολλά περισσότερο από αυτό. Ηταν ο πραγματικός κόσμος του sports business, του σαφάρι του δολαρίου, η ωδή στο “Ο θάνατός σου η ζωή μου”.
Αυτή είναι η ζωή του αθλητή και του ατζέντη στην πιο εμπορευματοποιημένη μορφή αθλητικού επαγγελματισμού. Ορνια διασπαρμένα παντού, έτοιμα να εκμεταλλευτούν έστω μία γκριμάτσα του αθλητή. Ετοιμα να προσφέρουν γη και ύδωρ (κι όχι μόνο) για να πείσουν τον αθλητή ότι έχουν την μαγική συνταγή για να τον οδηγήσουν στην Γη της Επαγγελίας, να ανοίξουν οι δρόμοι στο κλαμπ του εύκολου χρήματος.
Ο Πάνου ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Στην Αμερική ο Γιάννης είχε τους ανθρώπους της Octagon να τον υποστηρίζουν. Αλλά ο συνδετικός κρίκος ήταν ο Πάνου. Κανείς άλλος. Δεν τον έδενε τίποτα με αυτούς. Ο συνδετικός κρίκος όμως, ήταν αδύναμος. Πολύ μακριά, χιλιάδες χιλιόμετρα από το κέντρο επιχειρήσεων, εκεί όπου μέρα με την ημέρα εμφανίζονταν ολοένα και περισσότεροι “γύπες” να αρπάξουν τα φτερά του Γιάννη και να πετάξουν μαζί του.
Ο Πάνου, ένας Ελληνας ατζέντης, όχι ιδιαίτερα γνωστός στο ΝΒΑ, προερχόμενος από μία μικρή χώρα, πιθανώς άπειρος στην διαχείριση ενός τόσο μεγάλου πρότζεκτ, θα μπορούσε κάθε ξεχωριστό λεπτό να αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο. Καθημερινά, οι προτάσεις που δεχόταν ο Αντετοκούνμπο για συνεργασίες που θα του απέφεραν εκατομμύρια δολάρια από καιροσκόπους οι οποίοι ήθελαν να τον προσεταιρισθούν, ήταν αμέτρητες. Στιλάτοι λιμοκοντόροι, ή θαυμάσιοι τύποι με υπευθυνότητα και επαγγελματισμό, εξαντλούσαν ή ακροβατούσαν στα όρια της ηθικής, προκειμένου να διαρρήξουν την ψυχή του Γιάννη και να αποκτήσουν πρόσβαση στο χρυσωρυχείο. Ο Ελληνας μάνατζερ δεν μπορούσε να κάνει πολλά, παρά μόνο να είναι στο πλευρό του πελάτη-φίλου του όσο του επέτρεπαν τα δεδομένα του. Επαγγελματικά και οικονομικά. Οι απειλές εμφανίζονταν από παντού, από τεράστια, ή μικρότερα γραφεία εκπροσώπησης παικτών, που διαθέτουν τους συνδέσμους, τις γνωριμίες, τις επαφές, την ικανότητα και την εμπειρία να πουλήσουν άμμο στους Αιγύπτιους, ήλιο στους Ελληνες και πάγο στους Εσκιμώους.
Στη φωτογραφία της ζωής του, όμως, ο Πάνου ήταν παρών. Δίπλα στο Γιάννη. Κανείς άλλος. Κι αυτό δεν είναι μόνο έπαινος για τον ατζέντη, αλλά και για τον ίδιο τον αθλητή, που απότισε φόρο τιμής στον άνθρωπο που στάθηκε στο πλευρό του με κάθε ιδιότητα τα προηγούμενα χρόνια. Δεν τον πρόδωσε. Δεν τον εγκατέλειψε, δεν παρασύρθηκε από την ιδέα του εύκολου αμερικάνικου δολαρίου, ούτε από τις υποσχέσεις των φανταχτερών ατζέντηδων, που χειραγωγούν την αθλητική οικονομία.
Αν μη τι άλλο, ακόμα κι αυτό κρύβει την απόδειξη του μεγαλείου της ψυχής ενός πιτσιρικά που μεγάλωσε ταχύτατα, αλλά δεν ξέχασε να εκτιμά και να σέβεται. Αρετές σπάνιες να τις κουβαλήσει κανείς μαζί του όταν στο φινάλε της αναρρίχησης κοιτάει τον κόσμο από ψηλά και με τα χέρια στον ουρανό. Συνήθως αδειανά!
Υ.Γ. Η Ελλάδα δεν έχει δημιουργήσει σχολή μόνο στην προπονητική σκηνή, αλλά και στην μανατζερική. Πλέον, οι Ελληνες ατζέντηδες ξέρουν τη δουλειά τους καλύτερα από κάθε άλλο Ευρωπαίο.
