Μερικές φορές είναι εκνευριστικός. Στον ημιτελικό, για παράδειγμα. Ή στο πρώτο ημίχρονο του τελικού, επίσης. Τα κάνει όλα να μοιάζουν πολύ εύκολα. Σκοράρει με μικρό μπάσιμο, πασάρει πίσω από την πλάτη, βάζει τρίποντο αμαρκάριστος, βάζει τρίποντο μαρκαρισμένος, πηγαίνει στο drive αριστερά, πηγαίνει στο drive δεξιά, ευστοχεί ακόμα και όταν θέλει να αστοχήσει (αλησμόνητο το καλάθι του απέναντι στην Εθνική ομάδα το 2009) και σε εξοργίζει όταν φαίνεται ότι όλα του έχουν έρθει τόσο αβίαστα.
Μεγαλωμένος σε μια αστική οικογένεια στη Γαλλία, με ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, με μια ταχύτατη εξέλιξη στο μπάσκετ, με μια φυσιολογική καριέρα μέχρι το 2010, με ένα πέρασμα στο ΝΒΑ, με αστρονομικές απολαβές στη Ρωσία, με μαζεμένους τίτλους σε το καλύτερο να έρχεται: Ένα συμβόλαιο που σύμφωνα με τις φήμες θα του αποφέρει σε δύο χρόνια περισσότερα απ’ όσα κέρδισε χθες ο τυχερός του ΤΖΟΚΕΡ (από το Ν. Ψυχικό, ω τι ειρωνεία!!). Μπορεί να είναι όλα τόσο τέλεια στη ζωή του Νάντο Ντε Κολό; Μην ψαρώνετε…
Άκου τη μαμά σου!
Ανατροπή πρώτη: Είσαι ο Νάντο Ντε Κολό το 2015. Έχεις δει τον Βασίλη Σπανούλη να σου παίρνει τη μπουκιά (μέχρι και ολόκληρο το πιάτο) από το στόμα κι εσύ να μένεις πίσω για να διεκδικήσεις την τρίτη θέση στον τελικό της απελπισίας. «Το μπάσκετ διαρκεί σαράντα λεπτά κι εμείς στα τελευταία πέντε αποφασίσαμε να φύγουμε από το γήπεδο», είχε εξηγήσει το καλοκαίρι σε μια δήλωση που θα ταίριαζε και στο χθεσινό παιχνίδι. Το μικρότερο πρόβλημα, όμως για τον Νάντο Ντε Κολό ήταν τι θα έλεγε στους δημοσιογράφους. Γιατί το τηλέφωνό του, όπως πάντα μετά τα παιχνίδια του, δε θα χτυπούσε μια φορά, αλλά τέσσερις!!! Τρεις αδελφές και οι γονείς του. Κι άντε να καταφέρεις να δικαιολογηθείς σε τέσσερις γυναίκες…
Αυτό ήταν το μεγαλύτερο… βάσανο του Νάντο Ντε Κολό μεγαλώνοντας. «Ακόμα και τώρα, αν δουν κάτι στραβό στο παιχνίδι μου, θα με πάρουν και θα μου το πουν. Μιλάμε με μηνύματα σχεδόν καθημερινά, τόσο για τη ζωή μας, όσο και για το μπάσκετ». Κι όταν λέει μιλάμε, το εννοεί! Θα αντιληφθείτε άμεσα το λόγο. Η Νικόλ Ντελ Κολό με ύψους κοντά στο 1μ.85 ήταν παίκτρια low-post τη δεκαετία του ’80 κι είχε χτυπήσει την πόρτα της Εθνικής Γαλλίας. Αγωνιζόταν πάντα με το νούμερο δώδεκα προς τιμήν του αδελφού της, που είχε αναγκαστεί λόγω προβλημάτων υγείας να εγκαταλείψει την ποδηλασία. Το ίδιο νούμερο φοράει και ο Νάντο στην Εθνική ομάδα.
Ο Μπρούνο Ντε Κολό, πατέρας και… ήρωας της οικογένειας, με ύψους 1μ.87 ήταν ένα εξαιρετικό πλέι μέικερ που έφτασε μέχρι τη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας. Οι μεγαλύτερες, Σάντι και Λέιλα Ντε Κολό έπαιξαν επαγγελματικά μπάσκετ στη Γαλλία, μέχρι που το εγκατέλειψαν για να φτιάξουν τις οικογένειές τους. Και η Τζέσι, η μικρότερη της οικογένειας, αγωνίζεται σήμερα στην τρίτη κατηγορία της Γαλλίας, όμως έχει στην καριέρα της ένα χρυσό μετάλλιο από το Πανευρωπαϊκό κάτω των 20 ετών του 2009. Μετά από κάθε παιχνίδι, λοιπόν, κάθε ένα μέλος της οικογένειας του Νάντο είχε και κάτι να του πει…
«Πάντα ήταν έτσι. Ο μπαμπάς μου, για παράδειγμα, με δίδαξε πώς να σουτάρω. Καθένας μου έλεγε τι κάνω λάθος και τι πρέπει να βελτιώσω. Και μετά από κάθε παιχνίδι, γίνεται η ίδια κατάσταση». Ηθελέστα και παθέστα, θα ήταν η ακριβής μετάφραση κάποιου γαλλικού γνωμικού που τώρα μας διαφεύγει.
«Ήταν δύο χρονών όταν για πρώτη φορά τον πήραμε μαζί μας σε αγώνα. Έκανε πως έπαιζε άμυνα κι έπεσε κάτω με τον κώλο», διηγείται η μαμά του, για μια μάλλον πιο διασκεδαστική εκδοχή του Νάντο Ντε Κολό από την ανέκφραστη που βλέπουμε σήμερα. «Από τότε άρχισε να μαζεύει αφίσες παικτών και να τις βάζει στο δωμάτιό του. Πέντε χρονών, είχε ήδη ξεκινήσει να παίζει. Ήθελα να γίνει μπασκετμπολίστας. Όχι απαραίτητα επαγγελματίας, αλλά μπασκετμπολίστας», προσθέτει η διόλου καταπιεστική Νικόλ, που στα νιάτα της είχε παίξει και αντίπαλη με τη μαμά του Μπορίς Ντιό, σε ένα περίεργο συναπάντημα.
Ο Νάντο, ωστόσο, είχε και μια διαφορετική ευκαιρία μπροστά του. Έπαιζε ποδόσφαιρο και ήταν τόσο εξαιρετικός, ώστε να τον προσέξει ο Τόνι Βαϊρέλες! Πλέον, παίζει μόνο τα καλοκαίρια με φίλους και απολαμβάνει την απόφαση που πήρε στην εντελώς ανώριμη ηλικία των έξι ετών. «Όταν έφτασε έντεκα χρονών τού είπαμε ότι πρέπει να διαλέξει. Του δώσαμε 15 μέρες. Μετά από μια εβδομάδα ήρθε και μου είπε «θα χαρείς». Του απάντησα ότι το θέμα είναι να είναι εκείνος ικανοποιημένος κι όχι εγώ. Αποφάσισε να κρατήσει το μπάσκετ, όμως για λίγο καιρό συνεχίσαμε να τον πηγαίνουμε και στα δύο ώστε να είμαστε σίγουροι ότι είναι σίγουρος για την απόφασή του».
Ο Νάντο αφοσιώθηκε στο μπάσκετ. Κι έκλεβε τις κινήσεις του Σκότι Πίπεν και της αδελφής του Λέιλας, περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου στην οικογένεια.
Μακριά από το σπίτι!
Δηλώνει οπαδός της Λανς και της Μπαρτσελόνα! Αν θα καταφέρει να φορέσει τη φανέλα των μπλαουγκράνα στο μέλλον το γνωρίζει μόνο ο ίδιος, αλλά με τη γαλλική του αγάπη κατάφερε και έκανε τη δουλειά. Ο Νάντο ξεκίνησε να παίζει το 1992 στην Αράς, όταν ακόμα ήταν πέντε ετών. Ακολούθησε η Λανς και για δύο χρόνια η USA Lievin, όταν τον ανακαλύπτει η Σολέ. Τον καλεί για ένα δοκιμαστικό στην άλλη άκρη της Γαλλίας και μετά από μια εβδομάδα, του προσφέρει… μόνιμη θέση στις ακαδημίες της.
Ο Νάντο Ντε Κολό φεύγει από την αγκαλιά της μαμάς του, του μπαμπά του και των αδελφών 1, 2, 3 και μαθαίνει να ζει μόνος του 534 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του. «Δε θα έλεγα ότι ήμουν ντροπαλός όταν πήγα στη Σολέ. Μάλλον, ήσυχος. Αλλάζει η ζωή σου, δεν έχεις πια την οικογένειά σου να φροντίζει για όλα. Όμως ήταν καλό για μένα να μάθω στην αυτονομία», θα πει αρκετά χρόνια μετά, κοιτάζοντας πίσω στην καριέρα του.
Στη Σολέ θα κάνει ντεμπούτο το 2006 και στην επόμενη σεζόν του θα σαρώσει τους τίτλους σε ατομικό επίπεδο. Θα αναδειχθεί ο πιο βελτιωμένος παίκτης και ταυτόχρονα ο MVP της σεζόν, παρότι η ομάδα του θα χάσει τους δύο τίτλους από τη Βιλερμπάν. Το όνομά του θα αρχίσει να απασχολεί ολοένα και περισσότερο το ευρωπαϊκό, αλλά και παγκόσμιο μπάσκετ. Θέτει υποψηφιότητα για το ντραφτ το 2008, αλλά την αποσύρει, καλείται στην Εθνική Αντρών της Γαλλίας, προκαλεί το ενδιαφέρον της Ντιναμό Μόσχας (με προπονητή τότε τον Σεργκέι Μπαζάρεβιτς), όμως μένει στη Γαλλία για ένα ακόμα χρόνο.
Το 2009 δεν υπήρχε τρόπος να τον κρατήσει η Σολέ. Υπογράφει διετές συμβόλαιο με τη Βαλένθια και παράλληλα επιλέγεται στο νούμερο 53 του ντραφτ από το Σαν Αντόνιο. Η εξέλιξή του ήταν κλιμακωτή. Έπαιξε (και κατέκτησε) το ULEB Cup, έπαιξε στην Ευρωλίγκα όπου αποκλείστηκε στους «8» από την ΤΣΣΚΑ και το επόμενο βήμα λογικά ήταν το Τέξας, όπου τον περίμενε η γαλλική παροιμία! Στην Αμερική τον παρομοίαζαν συχνά με τον Μανού Τζινόμπιλι, ο ίδιος δε δυσκολευόταν με τις αγγαρείες των ρούκι, αλλά δυσκολευόταν όταν δεν έπαιζε! Κάτι που έγινε αφόρητο στο Τορόντο, όπου έγινε ανταλλαγή τον Φεβρουάριο του 2014, εξ ου και η απόφασή του να γυρίσει στην Ευρώπη.
Η ΤΣΣΚΑ του προσφέρει ένα σπουδαίο συμβόλαιο, αλλά δεν είναι τα λεφτά που τον προκαλούν. «Ειλικρινά, δεν έχω αλλάξει. Είναι δεδομένο ότι μπορούμε πιο εύκολα να αγοράζουμε πράγματα απ’ ό,τι στο παρελθόν, αλλά δεν έχω και κανένα πρόβλημα να κοιμηθώ στρωματσάδα σε ένα φίλο μου». Κάνει εκπληκτική σεζόν, αναδεικνύεται MVP της VTB League και απολαμβάνει το ρόλο που του δίνει ο Δημήτρης Ιτούδης.
«Είναι η πρώτη φορά στην καριέρα μου που έχω τόσο μεγάλη ευθύνη σε μια ομάδα και παράλληλα μπορώ να νιώθω τόσο ελεύθερος στο παιχνίδι μου». Ελεύθερος να τα κάνει όλα. Ελεύθερος να… μας σπάει τα νεύρα με την τελειότητά του. Ή μήπως όχι; Μόνο το τηλεφώνημα της μαμάς μπορεί να λύσει το γρίφο!
