Είμαι ευτυχισμένος που έζησα ό,τι έζησα στην Εθνική. Δεν φαντάζεστε τι χαρά παίρνουν οι παίκτες σε κάθε επιτυχία της Εθνικής. Κάναμε τόσες επιτυχίες, πήραμε ευρωπαϊκό, κερδίσαμε τις ΗΠΑ, είναι τόσες στιγμές. Ακόμα και οι λύπες, οι στενοχώριες τις οποίες ζεις με τους συμπαίκτες σου",
Και από τότε δεν ξανάπαιξε.
Ούτε επανέφερε ή υπενθύμισε ο ιδιος το θέμα.
Το κάνανε πολλές φορές όλοι οι άλλοι… άλλα όχι αυτός.
Με συγχωρείτε, αν διαφωνείτε, αλλά εγώ εκτιμώ πολύ αυτούς τους ανθρώπους.
Το είπανε μία… τέλειωσε.
Αυτό είναι μπέσα.
Ο λόγος-συμβόλαιο.
Μα γιατι σταμάτησε στα 30 του;
Γραφτηκαν πολλά με το πιο πιθανό ότι του είπαν οι ειδικοί όταν αν συνεχίσει με αυτούς τους ρυθμούς το σώμα του δεν θα αντεχε σε υψηλό το επίπεδο.
Και ο ίδιος όπως και απέδειξε ήθελε να παίξει 5-6 χρόνια ακόμα.
Αρα έπρεπε να θυσιάσει την Εθνική… το προφανές δηλαδή…
Ναι,αλλά είναι αχάριστος….
Όταν παρελαύνουν αυτοί που μισούν τους αχάριστους κρατάω σημαιοφόρος τη σημαία τους. Ομως η ευγνωμοσύνη δεν μπορεί να είναι φυλακή.
Ο κύριος Διαμαντίδης προφανώς και χρωστάει στην Εθνική Ομάδα, αλλά όταν χρόνια την υπηρετήσε ήταν αρρηκτα δεμένος μαζί της… και του’δωσε και της έδωσε μεγάλες στιγμές… Άρα πάτσι… και επειδή αυτό δεν ακούγεται όμορφο… άρα αγαπημένοι…
Και ας το δουμε και από μιαν άλλη πλευρά.
Διαβάζουμε και γράφουμε για το πότε είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή για να αποχωρήσει ένας μεγάλος παίκτης. Μα δεν θέλει και ερωτημα… Την στιγμή που είσαι στην κορυφή και αντιλαμβάνεσαι ότι το επόμενο βήμα οδηγεί στον δρόμο της κατάβασης.
Είναι δυσκολο όμως γιατι ακόμα το μέλι είναι πολύ.
Νομίζω (δεν είμαι ειδικός) ότι τότε που πήρε την αποφαση του η Εθνική Ομάδα τα ‘χε κανει (σχεδόν) όλα… Το’πε άλλωστε και ο ίδιος στην τότε δηλωσή του.
Αρα ηταν στην κορυφή.
Τον φανταζεστε στην σημερινή Εθνική με τα σημερινά αποτελέσματα της;
Φανταζεστε την μπινελίκια θα του’χαμε ρίξει;
Μην κοροϊδευόμαστε.
Θαυμάζω τον Ερικ Καντονά που στα 29 του στον κολαφώνα της δόξης του είπε:
-Γεια σας δεν θέλω άλλο… αφήνοντας μαλάκα έναν ολόκληρο πλανήτη.
Το’πε και τέλειωσε.
Δεν έπαιξε ούτε στην Σαουδική Αραβία, ούτε στην Κίνα ούτε πουθενά…
Εμεινε για πάντα ο Ερικ που ανεστησε την Μάντσεστερ.
Και ένα τελευταίο:
Ολοι τοποθετούμε τον Δημήτρη Διαμαντίδη δίπλα στον Νίκο Γκάλη. Τον ρωτουν αν ήταν το προτυπό του… αν νιώθει πληρέστερος… συγκρίνουν τίτλους…αν ήθελε να του μοιάσει…. αν του μοιάζει… αν … αν… Και εκείνος (ο Διαμαντίδης) κάθε φορά λέει κατι ευγενικό με απόλυτο σεβασμό στον Γκάλη.
Προ-φα-νώς και θέλει να του μοιάζει… με ποιον να θέλει να μοιάζει; Με τον Λυπιρίδη; Και σε ποιον μπασκετμπολίστα δεν θα άρεσε αυτή η συνεχής συγκριση…ο Μεγάλος Μέσι θα χάριζε 2 Χρυσές Μπαλες αν η συζητηση ήταν η θετική συγκρισή του με τον Μαραντόνα…δεν είναι όμως…
Μάλλον λοιπόν οι περισσότεροι που αναρωτιέστε γιατί ο κ. Διμαντίδης δεν επέστρεψε ποτέ στην Εθνική…ειδικά όταν εκείνη τον χρειαζόταν… εχετε μπροστά σας την απάντηση:
Το είχε δηλώσει… και επειδή μερικοί (πολλοί) δεν τον πίστεψαν… δεν έγινε αυτό πρόβλημά του.
Μάλλον δεν θυμάστε ή δεν γνωρίζετε ότι το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Νίκος Γκάλης.
Εφυγε και δεν επέστρεψε.
Τουλάχιστον επί μία 5 ετία κάθε τέλος της σεζόν ΟΛΑ τα ΜΜΕ έφτιαχναν σενάρια για το αν θα επιστρέψει ο Γκάλης.
Εκείνος όμως δεν ακούμπησε ξανά την μπάλα.
Ακόμα και την ημέρα που τον βράβευσε ο Άρης και ο Βασίλης Σκουντής του΄δωσε μια μπάλα να βάλει ένα καλάθι… εκεινος της έκανε ένα μαγικό με το δάκτυλο και την ακούμπησε στο πάτωμα.
-Θελω να με θυμούνται όπως ήμουν… είπε αργότερα.
Τι δεν καταλαβαίνετε;
ΥΓ. Πολλοί υποστηρίζουν ότι τελικά δεν θαναι αυτή αυτή η τελευταία του χρονιά στο μπάσκετ- όπως δήλωσε ο ίδιος ο Δημήτρης Διαμαντίδης-. Μμμμμμμμμ και καλό θα’ναι να μην βάλουν στοίχημα.
ΥΓ2. Ας αρχίσουμε να σεβόμαστε τους ανθρώπους που μιλούν λίγο,αλλά όταν μιλούν εννοούν αυτά που λένε. Ας τους σεβόμαστε ειδικά όταν αυτά που λένε δεν μας βρίσκουν σύμφωνους.
