El principio...
Σαν σήμερα, 26 Απριλίου 1903 γεννιέται η Athletic Club de Madrid από Βάσκους φοιτητές που ζούσαν στη Μαδρίτη. Το 1941, με διάταγμα του Φράνκο της επιβάλλεται το όνομα Atletico. Αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία της μια χρονιά νωρίτερα (1940) όταν κατακτά το πρωτάθλημα Ισπανίας.
Από τότε δεν αφήνει τους «ισχυρούς» της Primera να μονομαχούν ανενόχλητοι. Όταν βλέπεις, φουσκώνει υπερήφανα το στήθος σου, όταν έχεις ποδοσφαιρικό εγωισμό δεν ανέχεσαι να τους κοιτάς στην κορυφή.
Απ' τη δεκαετία του 60' ανοίγει τα φτερά της κι εκτός Ιβηρικής με την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1962. Ενώ μετρά κι ένα χαμένο τελικό στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1974.
Ο μύθος λέει ότι τα ερυθρόλευκα δεν ήταν ανέκαθεν τα χρώματα της ομάδας αλλά υιοθετήθηκαν αργότερα. Οι ιθύνοντες μπορούσαν να βρουν φθηνότερα ύφασμα για τις εμφανίσεις της ομάδας από τα ρετάλια του ερυθρόλευκου υφάσματος των στρωμάτων. Γι’ αυτό και έγιναν οι γνωστοί μας «ροχιμπλάνκος» και «Λος Κoλτσονέρος» δηλαδή οι «Ερυθρόλευκοι» και «Οι Στρωματάδες».
Του χρόνου η ομάδα μετακομίζει. Αφήνει το «Βιθέντε Καλντερόν» που ήταν η στέγη της για πολλές δεκαετίες για το «Λα Πενέιτα». Δεν είναι η πρώτη φορά. Μέχρι το 1966 αγωνιζόταν στο στάδιο «Μετροπολιτάνο».
Τα ονόματα που έχουν συνδεθεί με την ιστορία της, πολλά. Λουίς Αραγονές, Χελένιο Χερέρα, Βιθέντε Καλντερόν, Χεσούς Χίλ, Κίκε Φλόρες, Ντιέγκο Σιμεόνε. Όλοι τους, κομμάτια της.
La historia moderna
Ο εφιάλτης του υποβιβασμού ακόμα νωπός. Δεν είναι ψέμα να πεις ότι είχε ποτίσει όλες τις «ροχιμπλάκο» καρδιές το 2011. Μέχρι να φτάσει ο Δεκέμβρης. Τότε άνοιξε τις πύλες του συλλόγου ο Ντιέγκο Σιμεόνε που φόρεσε το κουστούμι του και πήρε τη θέση του Γκρεγκόριο Μανθάνο στον πάγκο της ομάδας. Τότε που ήταν 4 βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Ξέρετε ποια ήταν η συνέχεια;
Τελικός και κατάκτηση του Europa League (2012). Copa Del Rey κόντρα στην Ρεάλ του Ζοσέ Μουρίνιο ( 2013). Πρωτάθλημα (2014).
Τελικός Champions League (2014). Τελικός Champions League (2016). Και εν έτει 2017, πίστη για κατάκτηση του τροπαίου της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης...
Ε κάτι χρωστάς ρε μοίρα
Κάτι χρωστάς σε αυτή την ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο με αποφασιστικότητα, κάνει κατάθεση ψυχής, Αρνείται την υποταγή. Μάχεται μέχρι τέλους. Έχετε δει ποτέ μποξέρ να χορεύει Αργεντίνικο τάνγκο; Άγρια όμορφο φαντάζει. Όχι;
Η Ατλέτικο θα αγωνιζόταν μέχρι να της κοπεί η ανάσα απέναντι και στην Σάντος του Πελέ. Απέναντι στην Νάπολι του Μαραντόνα, απέναντι σε όλα τα μεγαθήρια. Πώς; Μα με το μαχαίρι στα δόντια. «Con el cuchillo entre los dientes».
Απλά γιατί δεν την νοιάζει να εντυπωσιάσει. Θέλει απλά να αγωνιστεί. Θέλει να παίξει με ψυχή. Οι παίκτες της είναι επαναστάτες και περπατάνε προς τη δική τους, ολόδικη τους ουτοπία. Κι αν δεν τα καταφέρουν; Κι αν γονατίσουν; Και τι έγινε; Σκουπίζουν τα δάκρυα από τα μάτια τους και Nunca dejes de creer.
Αυτό το κάτι διαφορετικό που εμπνέουν πλέουν ελάχιστοι σύλλογοι στην Ευρώπη καθώς επιβάλλει άλλα πράγματα το «modern football» των μεγάλων διαφημιστικών, τον παικτών - σταρ. Ε θέλει αυτή τη μαγκιά να παραμείνεις... «Ινδιάνος».
Υπόσχεση νίκης. Μάτια που γυαλίζουν και όρκος προσπάθειας μέχρι τελικής πτώσης.
Πήγαινε μια βόλτα σε κάποια εναπομένουσα αλάνα. Σε κάποια γειτονιά της Αθήνας. Παρατήρησε τους πιτσιρικάδες θα' ναι δεν θα 'ναι 10-12 χρονών. Αναψοκοκκινισμένοι, να τρέχουν με πείσμα. Θέλουν να νικήσουν κι ας παίζει στην αντίπαλη ομάδα ο μάγκας του διπλανού Λυκείου. Ε κοίτα τους πόσο ψυχωμένοι είναι.
Ντιέγκο Σιμεόνε
Χωρίς δουλειά, η ζωή σαπίζει, αλλά όταν η δουλειά είναι άψυχη, η ζωή εκφυλίζεται και ξεψυχάει. «Υπάρχει μόνο ένας δρόμος μπροστά μας... Να επιμείνουμε, να επιμείνουμε, να επιμείνουμε, να επιμείνουμε και να συνεχίσουμε να επιμένουμε» είπε ο Ντιέγκο Σιμεόνε λίγη ώρα μετά το σφύριγμα της λήξης στη ρεβάνς με τη Λέστερ για τα προημιτελικά του Champions League.
«Το μόνο μη διαπραγματεύσιμο πράγμα είναι η προσπάθεια», έχει δηλώσει στο παρελθόν. Και έτσι καταλαβαίνει κανείς γιατί η Ατλέτικο Μαδρίτης διανύει μια απίστευτη πορεία τα τελευταία χρόνια.
Ο Ντιέγκο Πάμπλο Σιμεόνε ή αλλιώς ο «El Cholo» ως παίκτης ήταν πάντα σκληροτράχηλος, ακούραστος, με ταμπεραμέντο. Άφηνε στο γρασίδι την ψυχή του και φαινόταν αποφασισμένος να το πράξει κάθε φορά που έμπαινε στο γήπεδο. Αφήνουμε στην άκρη το ταλέντο του όταν παίζει μπάλα η ψυχή σου.
Ο Σιμεόνε είναι της νοοτροπίας «Οι ποδοσφαιριστές που βρίσκονται στον πάγκο ή στις εξέδρες είναι το ίδιο σημαντικοί με αυτούς που αγωνίζονται στην βασική ενδεκάδα. Οι τίτλοι δεν κατακτώνται από 11 παίκτες. Ολόκληρη η ομάδα τους κερδίζει». Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι δημιούργημά του. Μάλλον είναι κάτι παραπάνω. Είναι μετενσάρκωση. Είναι «κατ' εικόνα και καθ'ομοίωσιν».
Αποφασιστική, κακομούτσουνη, άγρια όμορφη. Είναι η πιο ρομαντική αλήτισσα στα μεγάλα σαλόνια της Ευρώπης. Ανήκει και δεν ανήκει εδώ. Θα έπαιζε άνετα και σε χωράφι. Με την ίδια σιγουριά, με την ίδια ποδοσφαιρική αλητεία. Όχι με τους αυτοματισμούς και το στυλ παιχνιδιού της Μπαρτσελόνα, Όχι ιδιαίτερα επιθετικά όπως η Ρεάλ Μαδρίτης ή η Μάντσεστερ Σίτι. Όχι υπολογιστικά όπως η Μπάγερν Μονάχου. Μα όπως έπαιζε μπάλα ο δικός της «Τσόλο».
Es differente
Σε ένα ολοένα και πιο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο. Με ομάδες που χτίζονται πάνω σε εκατομμύρια με απίστευτα franchise, σπόνσορες, διαφημίσεις κ.λπ. η Ατλέτικο Μαδρίτης έχει διαφορετική νοοτροπία.
Εξετάζοντας κανείς την ενδεκάδα της στον τελικό του 2014 στη Λισαβόνα και εκείνη του τελικού πέρυσι στο Μιλάνο διαπιστώνει ότι ελάχιστοι παίκτες ήταν παρόντες σε αμφότερους τους τελικούς. Κάθε χρόνο η «Ατλέτι» αναγκάζεται να αποχαιρετήσει τα πιο βαριά ονόματα που φορούν τη φανέλα της. Αγκουέρο, Φορλάν, Ντιέγκο Κόστα, Ντε Χέα. Δε τη νοιάζει.
Τα διαμάντια στις ακαδημίες της αναπληρώνουν επάξια τα κενά. Κόκε, Σαούλ, Λούκας Ερνάντεθ. Ενώ πάντα θα στραφεί και στις αγορές για να αποκτήσει παίκτες σχεδόν... αθόρυβους που πάντα θα εξελιχθούν σε ακατέργαστα διαμάντια. Χουανφράν, Φιλίπε Λουίς, Όμπλακ, Γκριεζμάν, Καράσκο, Κορέα.
Κερδίζει συνεχώς το σεβασμό. Αντιπροσωπεύει μια αγνή, άγρια, ποδοσφαιρική δύναμη με έντονο στοιχείο ρομαντισμού και διαφορετικότητας.
Ο κόσμος ξέρει να αγκαλιάζει περισσότερο ομάδες που δεν έχουν το μέγεθος «μεγαθήριου». Στο ισπανικό πρωτάθλημα στο οποίο αγωνίζονται δύο από τους τιτάνες του ποδοσφαιρικού στερεώματος δεν θα ήταν εφικτή καν η σύγκριση αν ΔΕΝ μιλούσαμε για την Ατλέτικο του Σιμεόνε.
Βλέπεις η Μαδρίτης εγκολπώνει 2 ομάδες. Ρεάλ Μαδρίτης, Ατλέτικο Μαδρίτης. Η Ρεάλ Μαδρίτης ταυτίζεται διαχρονικά με το «σύστημα», την ελίτ, τις ανώτερες τάξεις (παρότι πλέον εκφράζει εκατομμύρια φιλάθλους σε όλον τον κόσμο λόγω των επιτυχιών της).
Η Ατλέτικο Μαδρίτης εκπροσωπεί την εργατική τάξη, τις πιο φτωχές νότιες συνοικίες της ισπανικής πρωτεύουσας. Διάκριση που γίνεται ολοφάνερη όταν ταξιδεύει κανείς στη Μαδρίτης και επισκέπτεται τα γήπεδα των ομάδων. Είναι παράξενο το πως μέσα σε 10-15 λεπτά εκεί που είσαι έξω από
το Palacio Real de Madrid στην πιο πλούσια συνοικία της Μαδρίτης , μπορείς να βρεθείς στις παρυφές της. Σε μια γειτονιά αλλιώτικη. Περπατάς το δρόμο της μελαγχολίας (paseó de los melancólicos ).
Φτάνεις σε μια σειρά από pub's μιας άλλης εποχής. Κοιτάς δεξιά,το «Βιθέντε Καλντερόν».
Τη στιγμή που το «Μπερναμπέου» βρίσκεται ανάμεσα σε επιχειρηματικούς κολοσσούς και στεγάζει ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο. Το Καλντερόν είναι δίπλα σε ένα εργοστάσιο ζυθοποιίας και τα μόνα μαγαζιά που βρίσκεις στα περίχωρα θυμίζουν pubs και καφετέριες της δεκαετίας του ’80.
Η... υπεραιωνόβια, Ατλέτικο Μαδρίτης κλείνει σήμερα τα 114 χρόνια ζωής. Τα τελευταία, παίζει μια απίστευτη παρτίδα σκάκι. Κάθεται στο τραπέζι και δεν την νοιάζει αν ο αντίπαλος αλλάζει η... μένει ίδιος (βλέπε Ρεάλ Μαδρίτης). Έχει αφήσει μια δουλειά στη μέση. Το «ρουά ματ».
Ο ύμνος της ομάδας:
