Δεν πρόλαβαν να... χαλαρώσουν τα πληκτρολόγια των υπολογιστών για τις διαψεύσεις ύπαρξης οργανωμένης επίθεσης σε βάρος του Σωκράτη Κόκκαλη και σήμερα ένας από τους αρθρογράφους που θεωρούνται «αιχμή του δόρατος» στην «ερυθρόλευκη» επικοινωνία των ΜΜΕ, ήρθε όχι απλά να επιβεβαιώσει τη θεωρία που αναπτύσσεται σε βάρος του πρώην προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός, αλλά να της δώσει ακόμη μεγαλύτερη διάσταση!
Μετά το δριμύ “κατηγορώ” εναντίον του γνωστού επιχειρηματία από τα πλέον σκληροπυρηνικά Μέσα που εκφράζουν τις θέσεις των “ερυθρολεύκων” με αφορμή την πενταετή συμφωνία της Intralot -ιδιοκτησίας Κόκκαλη- με τον ΟΠΑΠ όπου μέτοχος είναι και ο Δημήτρης Μελισσανίδη, ακολούθησε σήμερα εκτενές... αφιέρωμα από τον Μανώλη Γαβαθιώτη, στο ένθετο «Γαύρος», με βαρύτατους χαρακτηρισμούς και ακόμη πιο βαριές κατηγορίες σε βάρος του Σωκράτη Κόκκαλη.
Χαρακτηριστικός άλλωστε είναι ο τίτλος του άρθρου που αναφέρει: «Οι μάσκες πέφτουν: Δουλειές με τους ορκισμένους εχθρούς του Ολυμπιακού ο Κόκκαλης», δίνοντας συνέχεια στην προ μηνών επίθεση που είχε εξαπολύσει ο ίδιος κατά του άλλοτε διοικητικού ηγέτη των Πειραιωτών επειδή δεν έβγαινε στην... πρώτη γραμμή για να υπερασπιστεί τον Βαγγέλη Μαρινάκη.
Πώς σχολιάζει ο αρθρογράφος τη συμφωνία Intralot-ΟΠΑΠ; Διαβάστε τα σημαντικότερα αποσπάσματα όσων αναφέρει:
«Έχουμε λοιπόν και λέμε: Κόκκαλης και Μελισσανίδης, έδωσαν τα χέρια και συμφώνησαν για τη συνέχεια μίας επιχειρηματικής συνεργασίας, η οποία βεβαίως τοποθετείται εκτός ποδοσφαίρου. Είναι όμως έτσι;
Προσωπικά έχω λόγους να αμφιβάλλω. Και αυτό δεν το λέω και δεν το γράφω τώρα. Από τον Ιούλιο του 2016, δηλαδή εδώ κι ενάμιση περίπου χρόνο, έχω εκφράσει τις υποψίες, αλλά και την πεποίθησή μου, ότι κάτι δεν πάει καλά στο Βασίλείο της... Δανιμαρκίας. Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις, ήταν ο συνδυασμός κάποιων περίεργων κινήσεων που είχαν σχέση με τα προεκλογικά της ΕΠΟ, από τον Θωμά, τον γνωστό της πάσι “παραγκάρχη”, που πάντα ανήκε στον ευρύτερο κύκλο συνεργατών του Σωκράτη Κόκκαλη.
Η ένταξη του Θωμά στο... δυναμικών των “εξυγιαντών” και ειδικότερα στο πλευρό του Μελισσανίδη, για πολλούς μέσα στην ερυθρόλευκη οικογένεια -και σε μένα περισσότερο- ήταν γεγονός που από μόνο του προκαλούσε υποψίες για όποιον γνώριζε πρόσωπα και πράγματα του παρασκηνίου.
Στις 13 Ιουλίου 2016, έγραφα: “Εκείνο όμως που προκαλεί δυσεπίλυτα ερωτηματικά κι έντονες απορίες, είναι η στάση που κρατάει (;) ο πρώην πρόεδρος και ηγέτης του Ολυμπιακού, ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο οποίος είτε δεν γνωρίζει, είτε δεν δίνει σημασία στις αντι-Ολυμπιακές ενέργειες του πρώην στενού του συνεργάτη στην ερυθρόλευκη διοίκηση. Οι απορίες στην ερυθρόλευκη οικογένεια εντείνονται, με το σκεπτικό ότι αν ο Κόκκαης ήθελε να πάρει θέση, θα την είχε πάρει. Και τότε, βεβαίως ο κ.Θωμάς Μητρόπουλος δεν θα τολμούσε να συνεχίσει τις προδοτικές του δραστηριότητες, όσο μεγάλο κι αν είναι το “πακέτο” (των υποσχέσεων) που όλα δείχνουν ότι διαχειρίζεται εκ μέρους των τριών “εξυγιαντών”. Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι αν ο Σωκράτης Κόκκαλης θελήσει να επέμβει, η επέμβασή του στο συγκεκριμένο πρόσωπο θα είναι καταλυτική και ακαριαία. Αλλά κι αυτό να μη συμβεί, ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν πρόκειται να αδιαφορήσει, ούτε και να ξεχάσει. Είπαμε, την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη όμως κανένας...”.
Η συνέχεια απέδειξε ότι ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν ήθελε να πάρει θέση, ούτε να επέμβει».
Σε άλλο σημείο αναφέρεται: «Τον περασμένο Μάρτιο κι ενώ οι υπόγειες συνεργασίες, διεργασίες, σκοτεινές δραστηριότητες κι ανήθικες μεθοδεύσεις στην προεκλογική δραστηριότητα των “συμμαχικών” δυνάμεων, που είχαν επικεφαλής του σχεδιασμού τον Μελισσανίδη και το επιτελείο του, κορυφαία θέση στο οποίο κατείχε ο Θωμάς, υπήρξαν συγκεκριμένες πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Σωκράτης Κόκκαλης όχι μόνο γνώριζε τα πάντα για τις κινήσεις του “πιστού φίλου” (το ανακοίνωσε και ο ίδιος στη Βουλή) Θωμά, αλλά δεν έκανε τίποτα, απολύτως τίποτα για να βοηθήσει τον πανταχόθεν βαλλόμενο διάδοχό του στον Ολυμπιακό, Βαγγέλη Μαρινάκη ο οποίος πάλευε απεγνωσμένα εναντίον όχι μόνο των εχθρικών ανταγωνιστών του, αλλά κι ενός ολόκληρου συστήματος. Ενός συστήματος στο οποίο ο Θωμάς είχε ηγετική θέση και καθήκοντα, ενός συστήματος το υπόβαθρο του οποίου τοποθετείτο στις ανίερες συμμαχίες μιας εν πολλοίς διεφθαρμένης συγκυβέρνησης.
Ο Κόκκαλης, άτομο ιδιαίτερης ευφυίας, διορατικότητας και αντανακλαστικών, και έβλεπε και ήξερε και αντιλαμβάνονταν τους κινδύνους που ελλόχευαν για την ομάδα του στον Ολυμπιακό, όπως βεβαίως και για τον διάδοχό του, τον Βαγγέλη Μαρινάκη που είχε μπει στο στόχαστρο “θεών και δαιμόνων” από την ημέρα που ανέλαβε τον Ολυμπιακό, διαδεχόμενος τον ίδιο».
Και συνεχίζει: «Σε όλο αυτό το αποτρόπαιο κι απεχθές σκηνικό με πρωταγωνιστές τον συνεργάτη του (πλέον) Μελισσανίδη και τον... κοινό φίλο Θωμά Παραγκάρχη, ο Σωκράτης Κόκκαλης παρέμεινε απαθής και ψυχρός θεατής. Ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν ήταν τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από σιωπηλός, απαθής, ψυχρός κι ανέκφραστος παρατηρητής. Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις, δεν συναίνεσε ούτε μία φορά, ούτε για μάι λεπτομέρεια. Απέφυγε επιμελώς κάθε ανάμιξη, δεν πήρε καμία θέση, δεν παρενέβη, δεν επενέβη. Δεν ξέρω αν έχει κάτι με τον Μαρινάκημ ούτε αν τοποθετεί το επιχειρηματικό κέρδος και τον πλουτισμό πάνω από φιλίες και συνεργασίες. Δεν με ενδιαφέρουν οι σχέσεις του με τον Μαρινάκη. Όμως, ρε Σωκράτη, και συγνώμη για τον ενικό, εδώ έχουμε να κάνουμε με τον Ολυμπιακό. Ο Ολυμπιακός μας κινδυνεύει μαζί με τον Μαρινάκη κι ο Ολυμπιακός μας είναι ο πραγματικός στόχος των Μελισσανίδηδων και των λοιπών της “εξυγιαντικής” κουστωδίας».
Ενώ κλείνει σημειώνει μεταξύ άλλων: «Για όλα αυτά λοιπόν Σωκράτη και για πολλά ακόμη, αισθάνομαι την ανάγκη να επαναλάβω το προ μηνών ερώτημά μου: Εσύ Σωκράτη, τι κάνεις; Πού βρίσκεσαι; Πού παίζεις»;
