Οι απεργίες, κυρίως οι δημοσιογραφικές για τις οποίες έχω προσωπική πείρα, εδώ και χρόνια δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αφορμή για καθισιό. Ειδικά τις εποχές που δεν μας πονούσε και πολύ η απώλεια ενός ή δυο μεροκάματων , τις αντιμετωπίζαμε περίπου σαν αργίες. Με ανοιχτές αγκάλες. Στους περισσότερους από εμάς, δεν υπήρχε καμία αγωνιστική συνείδηση, καμία διεκδικητική διάθεση, καμία ουσία στην απεργιακή συμμετοχή μας. Οι λίγοι που συμμετείχαν με την ψυχή τους, είτε είχαν συνδικαλιστικά κίνητρα, είτε ήταν αξιοθαύμαστες εξαιρέσεις που επιβεβαίωναν τον κανόνα.
Έχω βρεθεί σε μέσα που κατέρρεαν και που η ΕΣΗΕΑ προσπάθησε να σώσει με απεργίες. Τα μέσα έκλεισαν, τα λεφτά μας δεν τα πήραμε ποτέ.
Και έχω ζήσει ολόκληρη την ελεύθερη πτώση του κλάδου που κάποτε, όχι στο μακρινό παρελθόν, είχε δυσκολίες αλλά διατηρούσε την αξιοπρέπεια του (με μια καλή συλλογική σύμβαση εργασίας, με ικανοποιητικές αμοιβές και με κανόνες που δεν επέτρεπαν την εργοδοτική ασυδοσία) και σήμερα βρίσκεται στον απόπατο των εργασιακών συνθηκών. Στο διάστημα αυτής της ιλιγγιώδους περιδίνησης, η ΕΣΗΕΑ, η ΠΟΕΣΥ και όλες οι υπόλοιπες Ενώσεις έκαναν ένα πράγμα μόνο: Απεργίες! Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα, δυστυχώς τα νιώθουμε στο πετσί μας.
Αλλά οι απεργίες συνεχίζονται. Πάντα εικοσιτετράωρες και όχι διαρκείας και πάντα σε ημέρες που δεν πλήττουν τις κυριακάτικες εκδόσεις, τις ναυαρχίδες των μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων. Ανώδυνες και εν πολλοίς άχρηστες δηλαδή.
Θα μου πεις, καλό το κράξιμο φίλε, αλλά τι προτείνεις εσύ; Δεν έχω να προτείνω πολλά. Μόνο αυτό: Αν δεν υπάρχει βούληση για κάτι πραγματικά δυναμικό, κάτι που θα κρατήσει όσο χρειαστεί, θα έχει εφικτά αιτήματα και όχι ονειροπολήσεις, θα γίνει οργανωμένα και με πίστη στο αποτέλεσμα και όχι μονάχα για τα μάτια του κόσμου, τότε δεν υπάρχει και λόγος για απεργία.
Εκτός ίσως από το να πάμε για καφεδάκι…
Υ.Γ. Ενδεικτικό των κλειστών μυαλών που διαχειρίστηκαν συνδικαλιστικά τις τύχες μας εδώ και πολλά χρόνια: Ενώ στην πιάτσα συνέβαινε ο κακός χαμός, οι δημοσιογράφοι του ίντερνετ, παρέμειναν εκτός ενώσεων! Το πιο ζωντανό και δυνατό κομμάτι της σημερινής δημοσιογραφίας δηλαδή, δεν έχει πρακτικά κανένα λόγο για να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις του κλάδου. Όταν δεν βλέπεις πέρα από τη μύτη σου λοιπόν, τότε είναι λογικό να στουκάρεις στον τοίχο, να τη σπάσεις και μετά να τραβήξεις και μια απεργία με αίτημα να γκρεμιστεί ο τοίχος…
Ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ και η σκηνοθεσία του γάλακτος
Πρέπει να είναι κάποιος είτε εξαιρετικά λαϊκιστής, είτε κακόβουλος, είτε απλώς να μην έχει ιδέα από ρεπορτάζ για να σκανδαλίστει από την εικόνα του ρεπόρτερ του ΣΚΑΙ που έδωσε το σύνθημα στους αγρότες να χύσουν το γάλα on camera. Πρόκειται για μια πρακτική που συμβαίνει χρόνια τώρα σε όλα τα αντίστοιχα θέματα και όχι μόνο. Όποτε βλέπετε αγρότες να πετάνε τα προϊόντα τους σε ζωντανή μετάδοση και με άψογο συγχρονισμό, κάποιος τους έχει κάνει σινιάλο. Ακόμα και όταν βλέπετε οπαδούς να φωνάζουν συνθήματα πίσω από έναν ρεπόρτερ, κατά πάσα βεβαιότητα ξεκίνησαν το τραγούδι μόλις ξεκίνησε και η σύνδεση. Έτσι είναι η τηλεόραση. Σόου και σκηνοθεσία. Αν θα έπρεπε να είναι έτσι, ας το συζητήσουμε μια άλλη φορά. Στην προκειμένη περίπτωση πάντως, ο δημοσιογράφος (τον οποίο τυχαίνει να γνωρίζω προσωπικά και είναι ένα από πιο έντιμα παιδιά του χώρου) δεν έκανε τίποτα μεμπτό, τίποτα που δεν έχει γίνει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν.
