Οι αθλητικοί συντάκτες χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες:
Α) Οι στημένοι, αυτοί που πληρώνονται για να γράφουν ό,τι τους υπαγορεύουν.
Β) Οι χέστες, αυτοί που γράφουν ό,τι τους υπαγορεύουν, χωρίς όμως να πληρώνονται. Το κάνουν επειδή φοβούνται.
Γ) Οι αδιάφοροι, αυτοί που δεν είναι ούτε στημένοι, αλλά ούτε και ιδιαίτερα χέστες. Απλά επιλέγουν ανώδυνη δημοσιογραφία για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.
Δ) Οι καθαροί, αυτοί που όπου και αν δουλέψουν, ξεκαθαρίζουν απ' την αρχή ότι δεν δέχονται εντολές και πως βασική προϋπόθεση είναι να γράφουν ό,τι θέλουν χωρίς παρεμβάσεις.
Όλοι οι παραπάνω θα φάνε ξύλο. Ας δούμε γιατί.
Ο α) θα φάει το ξύλο πιθανόν απ' τους «απέναντι», διότι κάνει τέτοια ελεεινή και στημένη προπαγάνδα που προκαλεί συνεχώς την τύχη του. Στην πραγματικότητα φωνάζει «δείρτε με, είμαι ένας βρωμερός βόθρος που σας φλομώνω στο ψέμα».
Ο β) θα φάει το ξύλο πιθανόν απ' τους «δικούς του», γιατί κάποια στιγμή ίσως αξιώσει απαιτήσεις που φυσικά δεν θα γίνουν αποδεκτές, με αποτέλεσμα να επιχειρήσει να ξεφύγει λίγο απ' τη «γραμμή» για να τους φωνάξει «με αδικείτε». Το έχουμε δει και αυτό.
Ο γ) θα φάει ξύλο πιθανόν κατά τύχη, διότι ο α) και ο β) έχει δημιουργήσει αρνητική προδιάθεση για τους δημοσιογράφους με αποτέλεσμα οι κάφροι να τον τσουβαλιάσουν και στο τέλος να την πληρώσει και αυτός. Ρόλο παίζει και το μαγαζί στο οποίο εργάζεται ο γ). Όσο αδιάφορος και αν είναι, τον στιγματίζει η πολιτική του μαγαζιού.
Ο δ) θα φάει ξύλο απλώς διότι η αλήθεια δεν αντέχεται. Διότι ο χώρος του ποδοσφαίρου κυρίως (και εν μέρει του μπάσκετ), δεν μπορεί και δεν έχει μάθει να αποδέχεται την ελευθερία της γνώμης, την αντίθετη άποψη. Δεν αντέχει επίσης τις αποκαλύψεις και την έρευνα. Επιδιώκει το κουκούλωμα και τη συγκάλυψη. Και με τον δ) αυτό δεν γίνεται.
Να πούμε βέβαια, ότι το ξύλο είναι μια ακραία μεν, αλλά ενδιάμεση κατάσταση. Τα στάδια είναι τα εξής:
Α) Εκφοβισμός και απειλές, που σου τις μεταφέρουν είτε τρίτοι, είτε τις δέχεσαι απ' ευθείας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο email σου, στο τηλέφωνο, ή ακόμα και με φυσική παρουσία του άσβερκου μπράβου-φονιά, ο οποίος θα βρεθεί μπροστά σου απλά για να τον δεις και με σκοπό να τα κάνεις πάνω σου και να πάρεις το μήνυμα.
Β) Απόλυση από τη δουλειά σου, που γίνεται μέσω άσκησης πίεσης και απειλών προς στα αφεντικά σου. Σκοπός είναι να σου δημιουργήσουν βιοποριστικό πρόβλημα ώστε να αναγκαστείς να προσκυνήσεις.
Γ) Ξύλο κατ' εντολήν. Το «μεγάλο αφεντικό» στέλνει τους μπράβους του είτε στη δουλειά σου είτε στο σπίτι σου και σε χτυπάνε συνήθως στο πρόσωπο με σιδερογροθιά, τόσο όσο.
Δ) Ξύλο κατά τύχη. Έχεις δεχτεί απειλές και σε έχουν στοχοποιήσει φουλ τα οπαδικά σάιτ, αλλά ακόμα δεν υπάρχει εντολή για ξύλο. Όμως οι κάφροι σε πετυχαίνουν τυχαία σε ένα γήπεδο, σε ένα καφέ, στο δρόμο ή σε κανένα. αεροδρόμιο. Ε, απίθανο να τη γλιτώσεις.
Ε) Θάνατος ή. σχεδόν θάνατος. Είναι η πιο ακραία αντίδραση του αρχιμαφιόζου που θίγεται. Η εντολή είναι είτε να σκοτώσεις τον δημοσιογράφο με οποιοδήποτε τρόπο, είτε να τον μαχαιρώσεις σε συγκεκριμένα σημεία ώστε οριακά να μην δει τα ραδίκια ανάποδα
ΟΛΑ τα παραπάνω έχουν συμβεί! Κάποια από αυτά δεκάδες φορές.
Το συμπέρασμα είναι ότι αυτός ο βρωμερός χώρος, έχει για όλους.
Κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά σου. Μην πιάνεσαι κορόιδο, μην σφυρίζεις αδιάφορα, μην εθελοτυφλείς, μην στρουθοκαμηλίζεις. Δεν τη γλιτώνεις με τίποτα αγαπητέ συνάδελφε. Κάτι από τα παραπάνω θα σου συμβεί, ό,τι και αν κάνεις, όπως και αν δουλεύεις, ό,τι αντίληψη και αν έχεις για το επάγγελμα, με όποιον τρόπο και αν το ασκείς.
Έπρεπε να είχε γίνει καιρό, αλλά τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να κατεβάσουμε μολύβια και πληκτρολόγια! Εμείς οι ίδιοι ευθυνόμαστε γι' αυτό που συμβαίνει. Διότι δεν αντιδράσαμε δυναμικά ποτέ!
Ως πότε θα κοιτάζουμε πίσω από την πλάτη μας μη μας ακολουθεί κανείς; Ως πότε θα τσεκάρουμε στις δουλειές και στα σπίτια μας μη μας περιμένουν από κάτω;
Η αστυνομία, η δικαιοσύνη και οι κυβερνήσεις ως πότε θα κλείνουν τα μάτια; Πρέπει επιτέλους να πιέσουμε με κάθε τρόπο και να το κάνουμε όλοι μαζί!
Διότι συνάδελφε, έρχεται η σειρά σου! Κοίτα στη γωνία: ίσως σε περιμένουν!
Υ.Γ.1: Τίποτα από τα παραπάνω δεν περιμένω και δεν ελπίζω να γίνει. Απλώς άνοιξα ένα word και ήθελα να αποτυπώσω σκέψεις που κάνω από τις 2 Σεπτεμβρίου 2012. Κάθε μέρα, πρωί βράδυ. Για γνωστούς λόγους.
Υ.Γ.2: Εννοείται πως θεωρώ συνένοχους όσους «συναδέλφους» συγκαλύπτουν εγκληματικές οργανώσεις. Και πρέπει να το γνωρίζουν και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους: Όταν και αν η ύπαρξη εγκληματικών οργανώσεων αποδειχτεί και όταν και αν καταδικαστούν τα μέλη τους, αυτούς τους «συναδέλφους» θα τους δείξουμε με το δάχτυλο!
