Το ακούς, Ροκ, έτσι δεν είναι; Θυμίζει το τραγούδι των Σειρήνων και η μελωδία του είναι τόσο μεθυστική που δεν μπορείς να κρατηθείς μακριά του. Αίφνης, το ρινγκ αποκτά ζωή και σε καλεί να πας κοντά του, να φωλιάσεις μέσα του.
Προσπαθείς να προτάξεις τη λογική: επιτάσσεται να κάτσεις στα γέρικα αυγά σου. Διάολε, έχεις μπει στην όγδοη δεκαετία της ζωής σου και το 1976, όταν κι έκανες το ντεμπούτο σου στη μεγάλη οθόνη, φαντάζει τόσο, μα τόσο μακρινό. Δεν έχεις δουλειά εκεί πάνω, πλέον. Ο Χρόνος- ο υπέρτατος αντίπαλος- θα σε συνθλίψει.
Και, δυστυχώς, οι γροθιές σου δεν μπορούν αυτή τη φορά να κάνουν τίποτα για ν’ αποτρέψουν το μοιραίο. Θα χάσεις και το ξέρεις. Τι κρίμα, αλήθεια, που πρέπει να γεράσουμε…
Όμως… Όμως οι πυγμάχοι αγωνίζονται, έτσι δεν είναι; Δεν μπορείς να πας κόντρα στη φύση σου.
Έναν τελευταίο αγώνα, λοιπόν. Τι λες; Θα τον ονομάσουμε “Creed: Η γέννηση ενός θρύλου”, θα διαρκέσει 10 γύρους και θα είναι το κύκνειο άσμα σου. Το ύστατο χαίρε σ’ έναν από τους πιο αγαπημένους κινηματογραφικούς ήρωες όλων των εποχών: σε σένα, Ρόκι Μπαλμπόα.
Γι’ αυτό δέσε τα μπαντάζ στα χέρια σου, βάλε το χρυσό- μαύρο σου σορτσάκι, φόρα τα γάντια και περίμενε μέχρι ν’ ακούσεις τον παρουσιαστή να φωνάζει “Italian Stallion”.
Το ’πε.

1ος γύρος
Μην εκπλήσσεσαι- είναι, θα έλεγε κανείς, η προσφιλής τακτική σου: ξεκινάς τόσο μουδιασμένα, σα να κοιμόσουνα πάνω στα χέρια σου όλο το βράδυ. Το αριστερό, λοιπόν, είναι το πόδι με το οποίο επιλέγεις να μπεις στο ρινγκ και ο Χρόνος σου καταφέρνει τα πρώτα σοβαρά χτυπήματα: «Είναι υπέργηρος», «Γιατί επιμένει να επιστρέφει ξανά και ξανά και ξανά στον ίδιο ρόλο;», «Έκλεισε σχεδόν ιδεατά την κουρασμένη σειρά των ταινιών με το “Rocky Balboa” το 2006- για ποιο λόγο ρισκάρει;».
Κλείσε τ’ αυτιά σου και συνέχισε να χορεύεις, συνέχισε ν’ ακούς στο κέντρο του μυαλού σου τη φωνή του Μίκυ να σου λέει «Πιο γρήγορα, που να σε πάρει, πιο γρήγορα!».

Πιο γρήγορα, μέχρι που να γίνεις για τον «εχθρό» σου μια θολή φιγούρα.
Το έχεις ξανακάνει.
Και θα το κάνεις και πάλι απόψε.
2ος γύρος
Σου δείχνει μία επιτύμβια στήλη με το όνομα της Άντριαν. Έπειτα άλλη μία. Είναι ο ύπουλος τρόπος του για να σου πει πως είσαι μόνος, πια, σ’ αυτή την κινηματογραφική ζωή. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να συνεχίζεις.
Αυτό που χρειάζεται να κάνεις, είναι απλά ν’ ακολουθήσεις το σκοτεινό μονοπάτι που οδηγεί στην αγκαλιά της λήθης. Πρέπει να παραιτηθείς.
Μόνο που… Πως το έλεγες; “It ain’t over till it’s over”.
Συνέχισε να προσπαθείς και απόδειξέ του πως τίποτα δεν τελείωσε ακόμα.
3ος γύρος
Άουτς, γαμώτο, αυτό το άπερκατ πόνεσε- κι ας ήταν καμωμένο από λέξεις: «Ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που το Creed είναι καλογυρισμένο, στην ουσία θ’ αναμασά την ίδια ιστορία. Το αουτσάιντερ που, σχεδόν μοιρολατρικά, βρέθηκε να μάχεται κόντρα στον κορυφαίο μποξέρ του κόσμου και, παραδόξως, αντί μετά τα πρώτα τέσσερα δεύτερα του αγώνα να προσπαθούν να μάθουν την ταυτότητά του από την οδοντοστοιχία του, αυτό συνεχίζει μέχρι τέλους. Πώς μπορεί η 7η τέτοια απόπειρα να μην έχει γεύση χλιαρά ξαναζεσταμένης σούπας;».

Σ’ έχει στριμώξει στα σχοινιά, όμως μην τα παρατήσεις ακόμα.
4ος γύρος
Που πήγε η άμυνά σου, μου λες; Σκοτώνεσαι εκεί πάνω. Γιατί επιμένεις να μετατρέπεις το πρόσωπό σου στο σάκο προπόνησης του αντιπάλου σου; Γιατί σκέφτεσαι πως ενώ στην αρχή της καριέρας σου σε χαρακτήριζαν «Ο επόμενος Μάρλον Μπράντο», εσύ προτίμησες ν’ αναλωθείς σε τυποποιημένους ρόλους που δεν οδηγούσαν πουθενά;
Σου λέει «Θα μπορούσες να τρυπήσεις τον ουρανό, όμως εσύ προτίμησες την ασφάλεια της γης». Έπειτα, σε χτυπά.
Τη βλέπεις τη λευκή πετσέτα; Μ’ ένα σου νεύμα μπορώ να την πετάξω στο ρινγκ και όλα θα τελειώσουν.
Είναι στο χέρι σου να παραδοθείς.

5ος γύρος
Σε ρίχνει στο καναβάτσο. Ενόσω ο διαιτητής μετράει βασανιστικά μέχρι το δέκα, έρχεται από πάνω σου και σου ψιθυρίζει στ’ αυτί μια ξεκάθαρη αλήθεια: μ’ εξαίρεση το πρώτο «Ρόκυ» που κέρδισε και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, η σειρά δεν έχει να επιδείξει παρά μόνο επαναλήψεις («Ροκυ 2»), ένοχες απολαύσεις που κανείς δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά («Ρόκυ 3&4»), ανεκδιήγητα σκουπίδια («Ρόκυ 5») κι ένα εκτός πάσης λογικής, μα υπέροχα λυρικό, πέσιμο της αυλαίας («Ρόκυ Μπαλμπόα»).
Είναι δεδομένο πως θ’ αποτύχεις και το ξέρεις.
Εφτά… Οχτώ… Εννιά…
Να πάρει, το ’κανες και πάλι: σηκώθηκες στα πόδια σου.
Έι, Ρόκο, οι πυγμάχοι αγωνίζονται.

6ος γύρος
Όπως παλιά, όπως τότε: τρώμε το ξύλο μιας αγέλης από αρκούδες και στο δεύτερο μισό είναι η σειρά μας.
Τσάκισέ του τα κόκκαλα, λοιπόν. Πες του πως ο Creed της ταινίας, ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, είχε καταθέσει τα διαπιστευτήριά του στην ηθοποιία και στο “Fruitvale Station”, όμως εδώ δίνει πραγματικά ρέστα. Όχι μόνο εξαιτίας του μυώδους σώματός του και των γροθιών του, αλλά κυρίως λόγω της απόλυτης ισορροπίας που βρίσκει ανάμεσα στις σκηνές εντός του ρινγκ και εκτός αυτού.
Είναι ένας Creed που ηλεκτρίζει το πανί κάθε φορά που εμφανίζεται.
Όπως ακριβώς έκανε ο πατέρας του, δηλαδή, πριν από 40 ολόκληρα χρόνια.

7ος γύρος
Το βλέπεις κι εσύ, έτσι; Ματώνει κι αυτός όπως ακριβώς συμβαίνει και με σένα. Συνέχισε. Σημάδεψέ τον χαμηλά στα πλευρά και σπάσε μερικά από αυτά. Εξήγησέ του, όσο το κάνεις, πως ο Ράιαν Κούγκλερ μπορεί να είναι μόλις 29 ετών, όμως είναι ένας σκηνοθέτης που φέρνει κάτι καινούριο στη σειρά των ταινιών, κλείνοντας όμως με περισσή νοσταλγία το μάτι στο παρελθόν.
Και κινείται με τόση αξιέπαινη μαεστρία στα δύστροπα νερά του αθλητικού δράματος, που μόνο, ίσως, ο Σκορσέζε στο «Οργισμένο Είδωλο» και ο Ίστγουντ στο «Million Dollar Baby» μπορούν να υπερηφανεύονται πως τα κατάφεραν καλύτερα.
Είναι ιδέα μου ή…
Όχι, όχι. Συμβαίνει στ’ αλήθεια.
Μπορεί να σου πήρε λίγη ώρα να ξεσκουριάσεις, όμως έχεις και πάλι το “Eye of the tiger”.
8ος γύρος
Αν εσύ ήσουν το Α, τότε ο Bill Conti και το εμπνευσμένο soundtrack που συνέθεσε ήταν το Ω. Φρόντισε να το καταλάβει καλά ο ευσταλής απατεώνας που έχεις απέναντί σου με μια εναλλαγή χτυπημάτων- δεξί, αριστερό, δεξί.
Έπειτα, τώρα που τον έχεις ζαλίσει αρκετά και σε προσέχει περισσότερο, κάνε μια βαθιά υπόκλιση στα μουσικά διαμάντια που παρελαύνουν από το φιλμ στις δύο ώρες της διάρκειας του “Creed”, καθώς η μουσική σε τέτοιου είδους ταινίες παίζει σχεδόν πρωτεύοντα ρόλο.
Πες μου, Μπαλμπόα, είσαι έτοιμος;
Gonna fly now?
9ος γύρος
Και τώρα αποτελείωσέ τον. Στρίμωξέ τον στα σχοινιά και μίλα του για τον αληθινό πρωταγωνιστή του φιλμ: τον ίδιο σου τον εαυτό.
Πες του πως κάθε φορά που εμφανίζεσαι στην οθόνη επισκιάζεις τους πάντες, με τα νωχελικά- αλλά περήφανα- βήματά σου, το αγέρωχο ύφος, τις μεγάλες, γεμάτες νόημα, σιωπές, τις ρυτίδες στο κουρασμένο σου μέτωπο να συμμετέχουν ενεργά στην ερμηνεία σου.
Εξήγησέ του πως αυτός είναι ο καλύτερος ρόλος της καριέρας σου. Κι ας άργησε μισό αιώνα, κι ας μην είχες δώσει κανένα σημείο νωρίτερα πως μπορείς να φτάσεις σε τέτοια ύψη υποκριτικής.
Ο Χρόνος έχει περάσει πάνω από το κορμί σου, η θλίψη έχει γίνει ένα δεύτερο δέρμα κι όλα αυτά τ’ αποδίδεις μ’ ένα μονάχα βλέμμα. Πίσω στο 1977 ίσως και να σε είχαν αδικήσει, όμως η Ακαδημία έχει έναν μοναδικό τρόπο να διορθώνει τα λάθη της.
Το φετινό χρυσό αγαλματάκι δε γίνεται να ξεφύγει από την αγκαλιά σου, πολύ απλά γιατί κανείς δεν το δικαιούται περισσότερα από σένα.
Έτσι, όταν ανέβεις για τελευταία φορά τα 72 σκαλιά του Μουσείου Τεχνών της Φιλαδέλφειας και, κοιτώντας κάτω, αναλογιστείς τη ζωή σου στο πανί, δικαιούσαι να λες πως άξιζε πέρα για πέρα.

Και, τι πιο ταιριαστός ήχος για να ρίξεις οριστικά κι αμετάκλητα την αυλαία από αυτόν που ακούγεται τώρα;
Από το καμπανάκι;
10ος γύρος
Είναι πιθανό: θα υπάρξει διχογνωμία στους κριτές. Άλλοι θα πουν πως το “Creed” δεν είναι όσο καλό ακούγεται. Μερικοί θα ψελλίσουν πως δεν ήθελαν να δουν το ταξίδι να τελειώνει έτσι. Κάποιοι θα ισχυριστούν πως η απώλεια έγινε τόσο πολύ συνήθειά σου που ο Χρόνος δικαιούται να φορέσει τη ζώνη του Παγκόσμιου Πρωταθλητή.
Σε νίκησε, θ' αποφανθούν. Και η τελευταία εικόνα που θα μείνει θα είναι ενός καταβεβλημένου, άρρωστου Σιλβέστερ Σταλόνε να μάχεται για την ίδια του τη ζωή.
Που πήγε η δόξα, τα πλούτη, τα μεγαλεία, οι νίκες πάνω στο ρινγκ απέναντι σε καλύτερους αντιπάλους; Που πήγαν όλα τα φώτα και ο θόρυβος; Προς τι όλο αυτό το σκοτάδι και η σιωπή;
Όμως, αλήθεια, δε χρειάζεται να τους ξεσυνερίζεσαι. Άφησέ τους να πιστεύουν πως έχασες. Άφησέ τους να λένε πως ο Ρόκι δεν είναι πια εδώ.
Βαθιά στην καρδιά τους το ξέρουν. Όπως το ξέρεις κι εσύ, γι’ αυτό και μειδιάς όλο νόημα: οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ.
