Μεγάλη κουβέντα έχει πει ο φίλος τουιτεράς Αδικειμενικός (@iamcramped): Το 90% των Ελλήνων είναι γαύροι και πασόκοι, ανεξάρτητα από την ομάδα ή το κόμμα που υποστηρίζουν.
Δεν ξέρω αν είναι τόσο μεγάλο το ποσοστό αλλά είναι σίγουρα μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Η πλειονότητα.
Είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας. Θέμα π ώ ρ ω σ η ς. Εξ ου γαύρος και πασόκος είναι έννοιες ταυτόσημες, η μεν στο ποδόσφαιρο, η δε στην πολιτική.
Αλλά εγώ θα εξετάσω σήμερα αποκλειστικά τον όρο γαύρος.
Η ορολογία υπήρχε από παλιά, απ’ τη δεκαετία του ’70, αλλά την απόλυτη έννοια την απέκτησε την τελευταία εικοσαετία. Τις εποχές της παράγκας, των πρωταθλημάτων στα χαρτιά και της εγκληματικής οργάνωσης.
Κι όταν λέμε πλέον γαύρος δεν -πρέπει να- εννοούμε αποκλειστικά και μόνο τον πωρωμένο Ολυμπιακό, εννοούμε τον πωρωμένο οπαδό ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ομάδας, που δεν μπορεί να δει πέρα απ’ τη μύτη του, που η ομάδα του (και το Αιγάλεω) να κερδίζει κι όλοι οι άλλοι να πα’ να γαμηθούν.
Και φυσικά, η ομάδα του κερδίζει ΠΑΝΤΑ δίκαια, ενώ όλες οι άλλες σπρωχτά. Κι αυτό το λένε (και το πιστεύουν) και οι γνήσιοι γαύροι, οι ορίτζιναλ, που ’χουν πάρει 17 απ’ τα 19 τελευταία πρωταθλήματα και που όλα, ασφαλώς, είναι δίκαια και πεντακάθαρα κι όλοι οι υπόλοιποι που φωνάζουν για παράγκες, για εγκληματικές οργανώσεις, για στημένα, για πέναλτι-μαϊμού είναι στην καλύτερη κομπλεξικοί και στη χειρότεροι μισθωμένοι πράκτορες του Αλαφούζου, του Μελισσανίδη και του Σαββίδη.
Το ξαναλέω, γαύρος πλέον δεν είναι ο Ολυμπιακός, είναι ο πωρωμένος οπαδός ΚΑΘΕ ομάδας, που, κακά τα ψέματα, αποτελεί και τη μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων. Γιατί είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι, αν στη θέση του Ολυμπιακού ήταν ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ ή η ΑΕΚ, οι περισσότεροι οπαδοί της κυρίαρχης ομάδας θα λέγανε τα ίδια που λένε τώρα κι οι Ολυμπιακοί. Ότι η ομάδα τους είναι πεντακάθαρη κι ότι όσοι την κατηγορούν είναι πράκτορες του Μαρινάκη.
Άλλο ένα βασικό χαρακτηριστικό του γαύρου είναι ότι θεωρεί εαυτόν αντικειμενικό. Και τους οπαδούς των άλλων ομάδων (ΟΛΟΥΣ τους οπαδούς ΟΛΩΝ των άλλων ομάδων), καθώς επίσης και τους δημοσιογράφους που κάνουν κριτική στην ομάδα τους (ΟΛΟΥΣ τους δημοσιογράφους που κάνουν κριτική στην ομάδα τους) κομπλεξικούς, πωρωμένους και τσάτσους.
Έχει ο άλλος στο τουίτερ όνομα Ερυθρόδερμος, άβαταρ τη θύρα 7 και κάτι ποστ για τα οποία θα ήταν υπερήφανοι ο Καραπαπάς κι ο Σάββας ο Θεοδωρίδης και μου γράφει ότι φοράω πράσινα γυαλιά. Πόσο σοβαρά μπορείς να τον πάρεις έναν τέτοιον τύπο δηλαδή;
Υπάρχουν βέβαια και οι πιο μετριοπαθείς -γαύροι, βέβαια, αλλά με ελαφρυντικά- που λένε το άλλο: «Ντάξ’, μας δίνουν και κάνα πέναλτι-μαϊμού, δεν ήταν καθαρά όλα τα πρωταθλήματα που πήραμε, αλλά Ελλάδα είναι εδώ, και επί Βαρδινογιάννη τα ίδια γίνονταν».
Ωραιότατα. Επειδή είναι Ελλάδα εδώ και επειδή κι επί Βαρδινογιάννη τα ίδια γίνονταν, πρέπει κι εμείς να τα διαιωνίσουμε, να μη χαθεί η ελληνική παράδοση ρε παιδάκι μου, πράουντ του μπι γκρικ κι έτσι. Και να νιώθουμε επίσης περήφανοι που έχουμε τώρα εμείς το πάνω χέρι, που είμαστε εμείς από πάνω, πηδάμε τους από κάτω και ελέγχουμε τις καβάτζες.
Άσε που οι περισσότεροι που τα λένε αυτά ήταν αγέννητοι ή βρέφη την εποχή του καπετάνιου. Ο οποίος ασφαλώς και δεν ήταν κάνας άγιος, κλάνανε μέντες στην ΕΠΟ και στην ΕΠΑΕ κάθε που χτυπούσε το τηλέφωνο κι άκουγαν τη φωνή του, αλλά όσοι έχουν ζήσει και εκείνες τις εποχές και τη σημερινή ξέρουν ότι η σύγκριση είναι επιεικώς βλακώδης.
Κι εγώ την είχα ζήσει εκείνη την εποχή, από πρώτο χέρι. Ρεπορτάζ Παναθηναϊκού έκανα τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 (κι όσοι νομίζουν ότι έκανα ρεπορτάζ - τσατσιλίκι, ας ρωτήσουν πόσες φορές με είχε αποκλείσει ο καπετάνιος από εκδηλώσεις της ομάδας, ακόμα κι από συνεντεύξεις Τύπου).
Δε θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, δε χρειάζεται. Μόνο το αυτονόητο θα πω:
Την εποχή του λεγόμενου Βαρδινογιαννισμού, είχαν πάρει πρωταθλήματα η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ, ακόμα και η Λάρισα. Άσε που, την τριετία του Μελισσανίδη, δεν υπήρχε κανένας Βαρδινογιάννης, παιχνίδι έκανε ο Τίγρης. Που είχε και την καλύτερη ομάδα και τις έπαιρνε δίκαια τις κούπες. Κι αυτή ακριβώς είναι η στοιχειώδης διαφορά σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν σήμερα…
Θα είμαι ανακόλουθος βέβαια έτσι και δεν αναφέρω και τα πέναλτι - μαϊμού που έπαιρνε ο βάζελος. Φυσικά και έπαιρνε, και μάλιστα κάμποσα απ’ αυτά έκριναν και τίτλους. Όπως για παράδειγμα εκείνο του Σπανέα στη Νέα Σμύρνη.
Μόνο που, προσωπικά, έχω ένα κουσούρι: αρρωσταίνω όταν η ομάδα την οποία υποστηρίζω κερδίζει με σπρώξιμο απ’ τα κοράκια. Μετά το πέναλτι του Σπανέα, για παράδειγμα, είχα πάει στο Σπορτάιμ κι είχα γράψει κομμάτι που έλεγε περίπου αυτό: «Να τα χαίρεστε τέτοια πρωταθλήματα, πρωταθλήματα με ανύπαρκτα πέναλτι κανένας σοβαρός Παναθηναϊκός δεν τα θέλει».
Και υπάρχουν σοβαροί Παναθηναϊκοί. Όπως υπάρχουν και σοβαροί ΑΕΚτζήδες και ΠΑΟΚτζήδες. Και υπάρχουν φυσικά και σοβαροί Ολυμπιακοί. Ξέρω κάμποσους από δαύτους, και μάλιστα γηπεδάτους, που είχαν για χρόνια διαρκείας, αλλά τελευταία έχουν κόψει το γήπεδο μαχαίρι. Ακριβώς επειδή είναι σοβαροί.
Αλλά, είπαμε, αυτοί είναι σοβαροί. Και το θέμα μου σήμερα είναι οι μη σοβαροί, δηλαδή οι γαύροι.
Για να μην το κουράζω άλλο, λοιπόν, θα κλείσω απευθύνοντας κάποια ερωτήματα σε κάθε οπαδό του Ολυμπιακού που έχει νοοτροπία γαύρου:
Αλήθεια, το γεγονός ότι πλέον όσοι δεν είναι Ολυμπιακοί δηλώνουν πρώτα αντιολυμπιακοί και μετά ποια ομάδα υποστηρίζουν, σας προβληματίζει καθόλου; Ή απλώς τους θεωρείτε όλους τους μη Ολυμπιακούς οπαδούς κομπλεξικούς, προκατειλημμένους, ή ακόμα και πράκτορες των αντιπάλων; Πας μη Ολυμπιακός βάρβαρος; Κι αν όντως το πιστεύετε αυτό, ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, πιστεύετε πραγματικά ότι ο κόσμος του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ένας όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος; Ότι δεν υπήρξαν ποτέ παράγκες, στημένα και εγκληματικές οργανώσεις; Ότι ο Ολυμπιακός δεν παίρνει πέναλτι-μαϊμού, ότι οι αντίπαλοί του δεν αδικούνται, ότι κερδίζει τίμια και δίκαια τους αγώνες και τα πρωταθλήματα;
Γιατί αν όντως τα πιστεύετε όλα αυτά, ντάξ’, πάω πάσο. Και τζάμπα χαράμισα το χρόνο μου και εννιακόσιες τόσες λέξεις.
