Εμένα πάντως με μάλωνε με ...σκιτσάκια... που έφτιαχνε σε χαρτί. Τα ακούμπαγε στο μαξιλάρι μου. Ενας τύπος με άγριο βλέμμα και μεγάλη μύτη κρατούσε ενα ρόπαλο και η λέζαντα έλεγε: «Θα σου σπάσω το κεφάλι, αν ξαναργήσεις!!» Μετα τον άκουγα που γέλαγε πνιχτά από την κρεβατοκάμαρα...
Στην πραγματικότητα ποτέ δεν άργησα περισσότερο από ό,τι αργούσαν και οι φίλοι μου, που πολύ φοβάμαι ότι εκείνους δεν τους μάλωναν με σκιτσάκια.
Η ζωή είναι απλή και επειδή είναι απλή είναι υπέροχη.
Μεγάλωσα στην Καλλιθέα. Οι «αληταράδες» (το λέω με ΜΕΓΑΛΗ αγάπη) που μεγάλωσα παίζανε χαρτιά από το νηπιαγωγείο. Κι εγώ...!
Η περιοχή, βλέπετε συνόρευε με τον Ιππόδρομο. Ο τζόγος ήταν ένα με την μυρωδιά των γιασεμιών. Αν θέλετε μπορούμε να παίξουμε κουμ-καν, Θανάση (όχι μπιρίμπες και αηδίες) που στις 10 παρτίδες θα σας βγάλω 4 κομπλάν. (κομπλάν=παίρνεις τα φύλλα και αυτά είναι έτοιμα και βγαίνεις αμέσως)... Δηλαδή 10 στα 10 θα σας έβγαζα, αλλά θα το ψυλιαζόσταν, οπότε περιορίζομαι στα 4 ή το χειρότερο στην τελευταία παρτίδα..αρκετή για να πάτε σπίτι σας με τα πόδια.
Θυμάμαι ότι μαζευόμασταν και πηγαίναμε στην «Αρχιτεκτονική» και αφήναμε τους φλούφληδες του Κολωνακίου να κερδίζουν ΟΛΟ το βράδι, αλλά όχι και στο τέλος του βραδιού.
Και αυτοί το εύρισκαν ατυχία και μας εκλιπαρούσαν να ξαναπάμε και το άλλο βράδι... Μια στις τόσες τους κάναμε το χατήρι.
Πρίν απο λίγο καιρός σε μια κουβέντα, ένας κύριος που ήθελε να μου δείξει πόσο ξέρει τη ζωή μου είπε: «Εγώ κ. Αντώναρε, έμαθα να μετράω (οι καλοί χαρτοπαίκτες μετράνε φύλλα...δεν θυμούνται) στην «Αρχιτεκτονική».»
Κατουρήθηκα στα γέλια, αλλά δεν το’δειξα... και έλεγα: «Καπου τον έχω ξαναδεί... κάπου τον έχω ξαναδεί....»
Στη ζωή όπως και στα χαρτιά το timming παίζει πρωταρχικό ρόλο. Τί να το κάνεις αν στο διπλανό διαμέρισμα μένει μόνη της η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου και δεν έχει τύχει ποτέ να συναντηθείτε στον διάδρομο ή στο ασανσέρ; Ε;
Είχαμε εναν φίλο πολύ φραγκάτο (δεν ζει πια. Να’ναι καλά η ψυχούλα του, γιατί ηταν καλό παιδί ο Γιώργος) που τρελλαινότανε για πόκα. Μας φωναζε λοιπόν σπίτι του τουλάχιστον 3 φορές τον μήνα... ηταν ο μόνος που δεν είχε κερδίσει ποτέ... ενώ βασικά έπαιζε καλά χαρτιά.
Κάθε φορά που ΔΕΝ έκανε μπλόφα έπαιζε σαν τρελλό το μισό αριστερό του φρύδι. Οπως καταλαβαίνετε δεν είχε ούτε μία ελπίδα να κερδίσει... ακόμα και αν έπαιζε με το Φιλόπτωχο Ταμείο.
Η πόκα είναι μεγάλο σχολείο για τη ζωή. Μια μικρή αδιόρατη κίνηση, μια άσκοπη λέξη... η μια βιαστική ή όχι κίνηση μπορεί να σε κάνει από πάμπτωχο μέχρι πλούσιο. Ετσι δεν γίνεται και στη ζωή ή κάνω λάθος;
Δεν παίζω χαρτιά πιά... Δεν ξέρω γιατί... το ίδιο συνέβη και με το αλκοολ. No reason. Πετάω τη σκούφια μου βέβαια για να μαζευτούμε 5 φίλοι να παίξουμε ενα βράδι... αλλά δεν το οργανώνω ποτέ. Δεν είμαι της γνώμης ότι κάτι που σ αρέσει πρέπει να σε διαφεντεύει σε όλη σου τη ζωή. Είναι ψιλομίζερο.
Είχα εναν μεγάλο έρωτα πριν απο χρόνια. Τη Ν. Συγκλονιστική γυναίκα... αλλά το πιο σημαντικό:
Μια γυναίκα που δεν της χαρίστηκε τίποτε.
Και όμως βλάστησε.
Εχω μεγάλο σεβασμό γι’ αυτο. Αυτού του είδους οι άνθρωποι όμως δεν είναι εύκολοι. Είναι αν μη τί άλλο, είναι προσεκτικοί και συγκρατημένοι...
Χωρίσαμε κακά.
Δεν θα ξεχάσω την ανατριχίλα που ένιωσα , όταν μετά από καιρό που ειδωθήκαμε τυχαία, ήρθε και μου είπε: «Είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας, αλλά σου οφείλω ότι με έμαθες ότι η ζωή είναι απλή!»
Αφιερώστε λοιπόν από τον χρόνο σας , μισό δευτερόλεπτο την ημέρα στο μεγαλείο της Απλότητας.
Και όπως λένε και οι σωστοί χαρτοπαίκτες:
Ποτέ κανείς δεν έχασε λέγοντας: πάσο.
Απλό είναι!
