Όταν, ας πούμε, σήμερα το πρωί, πηγαίνοντας να πάρω καφέ στο νοσοκομείο, κάποιος διέσχιζε το δρόμο τραγουδώντας τον ύμνο της ΑΕΚ..Σαν ένα hitάκι στο top ten της εβδομάδας. Γύρω του, όλοι ανταλλάξαμε συνωμοτικά βλέμματα και χαμόγελα..Στο κέντρο της Αθήνας βρισκόμουν, όχι στη Νέα Φιλαδέλφεια..Ήταν όλοι ΑΕΚτζήδες; Δε νομίζω…
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ΑΕΚ βρίσκεται σε καλή αγωνιστική κατάσταση..Όχι, δε βαυκαλίζομαι ότι πρόκειται για τη σούπερ ομάδα, αλλά παίζει ποδόσφαιρο με αρχή, μέση και τέλος. Με αυτό το πλάνο, έπαιξε και στον επαναληπτικό του κυπέλλου με τον Ολυμπιακό. Αγωνιστικά, δεν έχουμε να πούμε μεγάλες φιλοσοφίες. Ο Χιμένεθ κατέβασε την ομάδα συντηρητικά μέχρι το 50’-60’, κι όταν πια οι ανάσες των αντιπάλων άρχισαν να λιγοστεύουν-ξανά, πίεσε στην κορυφή. Έτσι, με στρατηγική και δύο όμορφα γκολ πήρε το αποτέλεσμα που ήθελε.
Αυτό που πέτυχε η ομάδα ,όμως, δεν ήταν μόνο δυο νίκες σε ισάριθμα ντέρμπι εναντίον του Ολυμπιακού..Αυτό που πέτυχε μίλησε στις καρδιές των φιλάθλων. Και όχι μόνο των φιλάθλων της ΑΕΚ, γεγονός που δε θυμάμαι να το έχω ξαναζήσει τόσο έντονα..
«Πάμε για τη νίκη σήμερα!», είπε ο δάσκαλος του γιου μου στο ποδόσφαιρο την Τετάρτη το μεσημέρι. «ΑΕΚ είναι αγάπη μου;», ρώτησα το γιο μου.. «Όχι, μαμά!»
«Άντε με τη νίκη», μου είπε ένας ταξιτζής που με άκουσε να μιλάω στο τηλέφωνο κανονίζοντας για τον αγώνα. «Εγώ δεν είμαι ΑΕΚ, αλλά δεν αντέχεται άλλο αυτό!» Είπε κι άλλα, λιγότερο πρέποντα, οπότε δεν τα παραθέτω, αλλά υποθέτω τα φαντάζεται ο καθένας!
«Μπράβο, μπράβο», μας φώναζαν στην Κηφισίας κατεβαίνοντας από το ΟΑΚΑ, Τετάρτη βράδυ.. «Καλά τους κάνατε!».. Μάλλον ούτε αυτοί ήταν ΑΕΚτζήδες..
Όταν ηρέμησα από τους πανηγυρισμούς, άρχισα να σκέφτομαι: τι είναι αυτό που δημιούργησε τέτοιο μένος;
Κι αίφνης, η λέξη- μεγαλοπρεπής, ποιητική, ελληνική- σχηματίστηκε στο μυαλό μου: Νέμεσις. Αρχαιοτάτη θεά, με όνομα ετυμολογικά από το ρήμα «νέμω», που δήλωνε αρχικά τη δίκαιη διανομή και μεταγενέστερα τη Θεία Δίκη. Ερχόταν και τιμωρούσε την αλαζονεία των ανθρώπων –την Ύβρι, και αποκαθιστούσε την Τάξη του κόσμου..
Η αλήθεια είναι ότι είχε παραγίνει το κακό.. 20 χρόνια τώρα, ξεχάσαμε την έννοια του φυσιολογικού. Μας χλεύασαν, μας υποβίβασαν, μας ισοπέδωσαν… Την ΑΕΚ μόνο; Όχι δα..Οι αντιδράσεις του κόσμου, αποδεικνύουν το προφανές: ισοπέδωσαν το άθλημα του ποδοσφαίρου.
Παράγκες και χυδαιότητες και παιχνίδια κλεμμένα στα χαρτιά και γήπεδα φτιαγμένα με τα χρήματα του δημοσίου κι ανύπαρκτα φάουλ και πέναλτι-φαντάσματα και τιμωρίες και και και και… Και το χειρότερο δεν είναι καν αυτό: το χειρότερο είναι το θράσος. Το θράσος, όταν αρχίζουν πια και στραβώνουν τα αποτελέσματα.. Κι ακούμε διάφορους παραλογισμούς για διαιτητικές αδικίες και κλάματα. Προσωπικά μου φαίνεται αδιανόητο, πώς είναι δυνατόν να βγαίνει στέλεχος του Ολυμπιακού, να κάνει τέτοιες τερατώδεις δηλώσεις με σοβαρότητα και να μην τον παίρνουν με τις λεμονόκουπες, αλλά φαίνεται ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο: Το παράλογο να είναι αυτονόητο κι η ανατροπή του να φαντάζει άδικη.
Το συμπέρασμα είναι ένα κι είναι γνωστό από την αρχαία έως τη νεότερη ελληνική ιστορία. Το παρακράτος δεν το αγάπησε κανείς. Μπορεί να κυβερνά – κι εδώ μιλάμε για μια από τις μακροβιότερες δικτατορίες- αλλά όλοι θα χορέψουν με λύσσα πάνω στον τάφο του. Κι η ΑΕΚ, μια ομάδα βγαλμένη από την ιστορία και ζυμωμένη με την ιστορία, άνοιξε το χορό..
