«Γράφεις κάποιο νέο βιβλίο για τον Μικ Τζάγκερ;», ρώτησε με αφέλεια η τότε κοπέλα του τον Δανό συγγραφέα Γενς Άντερσεν. Η φωτογραφία στο εξώφυλλο ήταν τόσο, μα τόσο Rock N’ Roll. Η ομοιότητα με τον τραγουδιστή των Rolling Stones ήταν τόσο εμφανής, που ο τύπος στην φωτογραφία θα μπορούσε να ξεγελάσει τον οποιοδήποτε. Παχιά χείλη, φαβορίτες, ατημέλητο μακρύ μαλλί, απλανές βλέμμα. Ίδιοι. Ο Άντερσεν της απάντησε πως γράφει για κάποιον ακόμα πιο σημαντικό. Τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στην ιστορία της χώρας, που συνάμα ήταν και λίγο ροκ-σταρ.
Στην τελευταία από τις περίπου 700 σελίδες της υπέροχης βιογραφίας με τίτλο «Frankie Boy», o Δανός football expert, Πέρ Φρίμανς γράφει πως: «Ο Λάουντρουπ ήταν πιο τεχνίτης και ελκυστικός, ο Ελκγιερ πιο δυνατός και καλύτερος σκόρερ, ο Μόρτεν Όλσεν ήταν ένα ηγετικό και τακτικό τέρας, όμως ο Φρανκ Άρνεσεν ήταν ο κορυφαίος όλων. Ήταν ο πιο έξυπνος από όλους μες το γήπεδο. Ήταν ο καλύτερος τακτικά. Διάβαζε με μοναδικό τρόπο το παιχνίδι. Εκτός από καλύτερος Δανός παίκτης στην ιστορία ήταν συνάμα και ο καλύτερος... συμπαίκτης». Αυτό το τελευταίο μαρτυρά πολλά για το I.Q. του.Δανός Κρόιφ
Οι Δανοί τον τοποθετούν στην ίδια κλίμακα με τον Γιόχαν Κρόιφ, μόνο που ο Φρανκ Άρνεσεν δεν πρόσεχε ποτέ τα πόδια του. Τα έβαζε πάντα στην φωτιά και αυτό ίσως ήταν ο λόγος που δεν έκανε ακόμα μεγαλύτερη καριέρα, παρότι γέμισε τίτλους από τα σπουδαία κλαμπ (Άγιαξ, Βαλένθια, Άντερλεχτ, Αϊντχόφεν) στα οποία αγωνίστηκε. Δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος παίκτης, ένας αέρινος εξτρέμ, ήταν ένα πρότυπο στο μυαλό του μέσου Δανού. Αυτοδίδακτος, αυτοδημιούργητος, γεννημένος στις 30 Σεπτεμβρίου του 1956 στην γειτονιά του Κρίστιανσαβν (Κοπεγχάγη) γνώρισε μία ομάδα εντός συνόρων. Την αγαπημένη του Forward Amager την φανέλα της οποίας φόρεσε μόλις 9 ετών και την έβγαλε στα 19 του, όταν έφυγε για τον Άγιαξ. 
Έμαθε μπάλα μόνος του, ντριμπλάροντας στα ερείπια ενός απαρχαιωμένου εργοστασίου, κλωτσώντας ατελείωτες φορές την μπάλα σε τοίχους μέχρι να τελειοποιήσει το κοντρόλ του. Μόνος του. Αυτός και μία μπάλα. Σε μία δανική κοινωνία που βίωνε με περίεργο τρόπο την πολιτισμική έκρηξη των 60’s και των 70’s η οικογένεια Άρνεσεν ήταν ένας φάρος, ένα παράδειγμα. Σε μία χώρα που τα διαζύγια παρουσίαζαν τρομακτική έκρηξη οι γονείς του, που είχαν ένα κιόσκι για να βγάζουν τα προς το ζην, έμειναν για πάντα μαζί. Ο Φρανκ είναι ακόμα μαζί με την 38 χρόνια σύζυγό του Κέιτ (έχουν τέσσερα παιδιά) κι ας ήταν το απόλυτο ροκ ίνδαλμα στα νιάτα του, με φοβερό γκελ στον κοριτσόκοσμο. Η εφημερίδα Ekstra Bladet παρομοίαζε τις κινήσεις του στο χορτάρι με αυτές ενός χορευτή μπαλέτου. Παλιοί του συμπαίκτες ορκίζονται πως τα πνευματικά δικαιώματα της ντρίμπλας flip-flop που έκανε διάσημο τον Ροναλντίνιο ανήκουν στον Φρανκ Άρνεσεν. Τόσο καλός ήταν…Παιδί του Σερ Μπόμπι
Η γεμάτη τίτλους καριέρα του (6 πρωταθλήματα Ολλανδίας με τον Άγιαξ και την Αϊντχόφεν, άλλο ένα στο Βέλγιο με την Άντερλεχτ και 52 εμφανίσεις με την Εθνική Δανίας) είχε το απόλυτο happy-end. Τον Μάιο του 1988 η Αϊντχόφεν κατακτούσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών, όμως ο Άρνεσεν όλη την χρονιά ήταν εκτός μάχης με πρόβλημα στον αστράγαλο. Κάπου εκεί στα 32 κατάλαβε ότι πρέπει να βάλει μία τελεία. Κούρεψε το μαλλί, έβγαλε τα εξάταπα και φόρεσε αμέσως κουστούμι και γραβάτα. Η ποδοσφαιρική του σκέψη είχε επηρεαστεί από τους μεγάλους προπονητές που συνάντησε στην καριέρα του (Τόμισλαβ Ίβιτς, Σεπ Πιόντεκ), όμως εκείνος που τον συνεπήρε με την προσωπικότητα του ήταν ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον.
Για πάρτη του έμεινε στην PSV και η ζωή του Δανού άλλαξε ολοκληρωτικά. Πρώτα ως προπονητής της ομάδας νέων, αργότερα ως σκάουτ (με παράλληλη συνεργασία με τον τηλεοπτικό σταθμό TV2) και εν συνεχεία από το 1991 σε ρόλο βοηθού του Άγγλου τεχνικού. Όταν η Βίλεμ του προσέφερε την θέση του πρώτου προπονητή, η Αϊντχόφεν έκανε την κίνηση ματ. Του έδωσε τα κλειδιά της ομάδας και συνάμα την θέση του τεχνικού διευθυντή (1994) την οποία διατήρησε για μία δεκαετία, όταν ο συγκεντρωτικός Γκους Χίντινκ αποφάσισε να τα πάρει όλα επ’ ώμου και ο Άρνεσεν έφυγε για την Αγγλία.
«Κάθε Δευτέρα στην PSV είχαμε ένα συμβούλιο με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της Philips, η οποία διοικούσε την ομάδα. Από εκεί έμαθα να είμαι οργανωτικός, να έχω ατζέντα, να προετοιμάζω τον εαυτό μου, να προστατεύω την δουλειά μου και την ομάδα. Μέχρι τότε, ήμουν απλώς ένας ποδοσφαιριστής», θυμάται.Φιλοσοφία
Το μότο του είναι πως: «Δουλειά μας είναι να κάνουμε τους παίκτες χαρούμενους. Συνάμα όμως πρέπει να κάνουμε χαρούμενους τους εαυτούς μας. Πάντα λέω ότι οι μεγάλοι παίκτες φέρνουν τις επιτυχίες και πρέπει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες, όμως για να γίνει αυτό πρέπει να γίνονται οι κατάλληλες επενδύσεις». Στην Αϊντχόφεν τον θυμούνται ως ευεργέτη. Αυτός πίστεψε, ανέδειξε πούλησε την γενιά με Ρονάλντο (το φαινόμενο), Φαν Νίστελροϊ, Σταμ, Ρόμπεν που έφερε στην Αϊντχόφεν κοντά στα 100 εκατομμύρια ευρώ, μα κυρίως: άλλαξε ολόκληρο τον τρόπο σκέψης της PSV αλλά και γενικότερα του ολλανδικού ποδοσφαίρου που είχε πέσει σε μία βαθιά περίοδο εσωστρέφειας και διεθνούς απομόνωσης. Το μέλλον ήταν στην εξεύρεση, ωρίμανση, εξέλιξη και πώληση (με υπεραξία) νεαρών ταλέντων. Ξελόγιασε τον Αμπράμοβιτς
Το 2004 είναι ήδη ανάμεσα στους κορυφαίους γκουρού του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, με σούπερ εξελιγμένο δίκτυο ατζέντηδων και σκάουτ, που έχουν χαρτογραφήσει κάθε ψήγμα ταλέντου στην Ευρώπη. Αν αγόρασε κάτι η Τότεναμ το καλοκαίρι του 2004, ήταν η ατζέντα του Δανού, όμως ο γάμος του με τα «σπιρούνια» δεν κράτησε πολύ. Στις 22 Ιουνίου του 2005 μία φωτογραφία του Άρνεσεν μαζί με τον Ρόμαν Αμπράμοβιτς στο πολυτελές γιότ του Ρώσου κροίσου προκαλεί σάλο στο νησί. Η Τότεναμ κατηγορεί την Τσέλσι για παράνομη προσέγγιση στελέχους και ο Δανός ζητά από τα «σπιρούνια» να τον αφήσουν να μετακομίσει στους «μπλε». Η αποζημίωση που πλήρωσε για τα μάτια του Άρνεσεν, ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς (ακολουθώντας την πρόταση του προσωπικού του συμβούλου Πιτ Ντε Βίσερ) υπολογίζεται στα 8 εκατομμύρια λίρες και καθιστά την μεταγραφή του Δανού ως την ακριβότερη τεχνικού διευθυντή όλων των εποχών! 
Στα μαχαίρια με Μουρίνιο
Από εκεί που στην Αϊντχόφεν δούλευε μόνος του, ξαφνικά βρέθηκε στην Τσέλσι με 36 άτομα στην δούλεψη του. Η τεράστια δύναμη που έδωσε στα χέρια του ο Ρώσος, σύντομα τον έφερε σε ανοιχτή κόντρα με τον Ζοσέ Μουρίνιο, με τον οποίον φαγώθηκαν από την πρώτη μέρα. Ο special one κατηγορούσε τον Άρνεσεν πως παρότι είχε στα χέρια του άπειρα χρήματα για να οργανώσει τις ακαδημίες, εντούτοις δεν μπορούσε να του προσφέρει παίκτες έτοιμους για πρώτη ομάδα. Ο Άρνεσεν κατηγορούσε τον Μουρίνιο πως τον μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να έχει λεφτά για μεταγραφές και πως αδιαφορούσε για τις ακαδημίες του συλλόγου. Οι δύο τους ποτέ τους δεν τα πήγαν καλά. Ο ένας αποδόμησε τον άλλον, όμως ο Μουρίνιο ήταν αυτός που έφυγε πρώτος. Δικές του υποδείξεις ήταν οι Καλού, Μαλουντά, Όμπι Μίκελ που ήρθαν στο «Στάμφορντ Μπριτζ». Δική του επίσης ήταν η τακτική του παιδομαζώματος στις ακαδημίες της Τσέλσι πιτσιρικάδων από όλη την Ευρώπη. Κάπως έτσι, έφτασαν στο Λονδίνο παίκτες όπως οι Στοχ και Βάις που αργότερα παρέλασαν από τα μέρη μας.
Σκουριασμένος
Έμεινε πέντε χρόνια στο Λονδίνο. Η Τσέλσι δεν ήταν η ομάδα που του ταίριαζε. Πολύ ίντριγκα, λίγη υπομονή και ελάχιστες ευκαιρίες στα δικά του παιδιά. Το φθινόπωρο του 2010 οι δρόμοι του με την Τσέλσι χωρίζουν και τον Φεβρουάριο του 2011 αναλαμβάνει την θέση του αθλητικού διευθυντή στο Αμβούργο. Εκεί φέρνει πολλά από τα δικά του παιδιά (Μάνσιεν, Σάλα, Τόρε, Ράικοβιτς, Μπρούμα), όμως στα δύο χρόνια που έμεινε στον γερμανικό Βορρά (για λίγο και ως πρώτος προπονητής) δεν κατάφερε να ξεκολλήσει την ομάδα του λιμανιού από το τέλμα. Τον Ιανουάριο του 2014 η ανερχόμενη δύναμη του ουκρανικού ποδοσφαίρου (Μέταλιστ), τον πείθει να πάει στο Χάρκοβο, όμως η πολιτική αστάθεια και οι πολεμικές συγκρούσεις έκαναν την θητεία του Άρνεσεν στο Χάρκοβο εξαιρετικά βραχύβια. Όνομα
Ο ΠΑΟΚ παίρνει πιθανότατα το βαρύτερο όνομα σε τέτοιο πόστο που έχει έρθει ποτέ στην χώρα μας. Έναν άνθρωπο ο οποίος με την δουλειά του σημάδεψε την εποχή του και έθεσε τις βάσεις για το μοντέλο του αθλητικού / τεχνικού διευθυντή, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την κάθετη οργάνωση ενός συλλόγου, από την κορυφή ως την μικρότερη λεπτομέρεια. Εκτός από την ατελείωτη database του, τις σημαντικές του γνωριμίες, ο Άρνεσεν είναι ένας βαθύς θεωρητικός γνώστης της τακτικής εξέλιξης του ποδοσφαίρου, με τον πυρήνα της σκέψης του να σχετίζεται με το δημιουργικό ποδόσφαιρο του Άγιαξ και τις διάφορες προεκτάσεις του ολλανδικού 4-3-3. Πάντα αρέσκεται να δουλεύει με το δικό του κλειστό τιμ, εμπιστεύεται τυφλά τον αδελφικό του φίλο και συνεργάτη Σόρεν Λέρμπι, του αρέσει να επιλέγει προπονητή και παίκτες που ταιριάζουν στην δική του φιλοσοφία.
Αυτοί που τον ξέρουν λένε ότι έχει μείνει πιστός στα παιδικά του ακούσματα. Ακούει Μπομπ Ντίλαν, Νιλ Γιανγκ και τον… σωσία του τον Μικ Τζάγκερ. Ο τελευταίος έκανε ύμνο ένα κομμάτι που απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που βιώνει στον ΠΑΟΚ ο Ιβάν Σαββίδης, το (I Can't Get No) Satisfaction. Εμμέσως, ο Μικ Τζάγκερ είναι ο λόγος που ο… σωσίας του έρχεται στην «Τούμπα». Επειδή, ο Ιβάν δεν μπορεί να βρει με τίποτα λίγη ικανοποίηση…
